Recensie Vox Lux

Brady Corbets cynische popbiografie over een fictieve ster is onderscheidend en intrigerend ★★★☆☆

De regisseur overrompelt de kijker in Vox Lux met zijn niet-naturalistische filmstijl.

Natalie Portman in Vox Lux Beeld Atsushi Nishijima

Bij de première in Venetië en de Amerikaanse release werd Vox Lux ondergesneeuwd door die twee andere muziekdrama’s en grote kassuccessen: Lady Gaga’s A Star Is Born en de Queen-film Bohemian Rhapsody. Genegeerd ook bij de Oscars, deze tweede speelfilm van de Amerikaanse acteur en regisseur Brady Corbet genegeerd, maar in zijn vermetelheid onderscheidend en intrigerend: een cynische popbiografie over een fictieve ster met een uit geweld geboren carrière.

Verteller Willem Dafoe dient de wordingsgeschiedenis van hoofdpersonage Celeste op met een zweempje spot in zijn stem: hoe de vrome 14-jarige bijna omkomt als een klasgenoot om zich heen schiet, en het door haar bij de rouwbijeenkomst vertolkte, zelfgeschreven verwerkingslied vervolgens massaal wordt opgepikt. Muziekindustrie en media duiken op het getraumatiseerde meisje, dat kans ziet op een droombestaan als zangeres. 

Corbet overrompelt de kijker met zijn niet-naturalistische filmstijl: eerst zien we de gruweldaad vanuit het gezichtspunt van de dader, later schuift de camera naar het bloederige eindresultaat. Ook de videoclipachtige segmenten en optredens in de film zijn uitgelezen gechoreografeerd: Celeste als goed gelijkende kopie van een Lady Gaga-achtige popdiva, maar doelbewust nét een fractie leger of holler. 

De nu 30-jarige regisseur begon zijn carrière als acteur, onder meer in Michael Hanekes remake van Funny Games en Lars von Triers Melancholia. In 2016 debuteerde hij als regisseur met The Childhood of a Leader, zijn portret van de vroeg-20ste-eeuwse kindertijd van een fascistisch leider, naar een kort verhaal van Jean-Paul Sartre. Ook die film betrof een wordingsgeschiedenis: van kind tot geadoreerd monster.

Vox Lux springt halverwege de film vooruit in de tijd: nu is Celeste popicoon, dertiger en onuitstaanbaar. Louter bezig met zichzelf en haar imago, verslaafd aan drugs, emotioneel wankel. Druk met haar comebackoptreden, dat overschaduwd dreigt te worden als een gemaskerde terreurgroep haar videoclipuitdossing inzet bij aanslagen in Europa. Waar actrice Raffey Cassidy de jonge, timide Celeste speelde, vertolkt collega Natalie Portman de oudere versie met allerlei aanstellerige sterrenmaniertjes. Bloedirritant, soms bijna niet te verbinden met die eerdere Celeste, maar ergens klopt de cesuur wel: roem vervormt. 

Popzangeres Sia, die lange tijd een gimmick maakte van het verbergen van haar gezicht, schreef de filmliedjes, die precies voldoende aanstekelijk en inwisselbaar zijn. Portman zingt zelf, en komt daarmee goed weg. Het acteerwerk van Jude Law ligt er wat dik bovenop, maar de Brit oogt getrouw als Celestes verlopen artiestenmanager, die haar (en zichzelf) allang niet meer in bedwang heeft.

Corbet en Portman houden de late Celeste vlak, soms wel heel vlak. De grote ontknoping blijft een wat klinische bedoening, en ontknoopt eigenlijk maar weinig. Maar zo noopt Vox Lux de kijker zelf na te denken over die in de film getrokken vergelijkingen tussen schietpartij, popmuziek en terrorisme. Schreeuwen om aandacht die elkaar voeden, om door de massa te worden verorberd als ‘show’.

Vox Lux

Drama

Regie Brady Corbet.

Met Natalie Portman, Stacey Martin, Jude Law, Raffey Cassidy, Willem Dafoe.

110 min. In 27 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden