Bowie-hits maken veel goed in Starman

Het verhaaltje van Starman is nogal mager, maar de goed en eigenzinnig uitgevoerde Bowie-hits maken veel goed. Sven Ratzke doet niets liever dan ronddwalen door de showbizz- en muziekgeschiedenis.

Sven Ratzke in de show Starman. Beeld Hanneke Wetzer

In de voorpubliciteit heeft Sven Ratzke zich al uitgebreid ingedekt: Starman wordt géén David Bowie-imitatieshow of eerbetoon. Jazeker, hits als Rebel Rebel, Space Oddity en Heroes komen allemaal voorbij, maar de naam David Bowie valt niet een keer.

In de nieuwe onemanshow van de Nederlands-Duitse entertainer Ratzke zijn de Bowienummers (gewoon Engels gezongen) ingebed in een surrealistische verhaallijn met sciencefictionrandje, waarin Ratzke een reis maakt door tijd en ruimte, benadrukt hoe we allemaal gemaakt zijn van sterrenstof en via schepen en limousines in de beroemde kunstscenes van wereldsteden belandt.

Daarin wordt wel volop geappelleerd aan het Bowie-universum. Zo zit er in het Londen in de sixties een aantrekkelijke verschijning aan de bar, die het midden houdt tussen jongen en meisje. Maar het is vooral ook de fantasiewereld die we kennen uit eerder werk van Sven Ratzke, een man die niets liever doet dan ronddwalen door de showbizz- en muziekgeschiedenis. In Starman laat hij zich door Andy Warhol rondleiden door New York en gaat hij in Hollywood langs bij Elizabeth Taylor.

Deze dromerige verhaallijn is meteen het minste aspect van de voorstelling: de bizarre gebeurtenissen worden niet ver genoeg doorgevoerd om echt geestig te worden, iets wat Ratzke met zijn maffe hersenspinsels in eerdere shows wel met gemak lukte. Ook is er te weinig ruimte open gelaten om met het publiek te keten. Het magere verhaaltje onderstreept nog eens waarom Ratzkes vorige project, de Amerikaanse eenmansrockmusical Hedwig and the Angry Inch, zo'n schot in de roos was: in de rol van de transseksueel Hedwig had Ratzke als basis een aangrijpend levensverhaal te vertellen, waaraan hij zijn eigen zangimprovisatietalent kon toevoegen. Nu hij het in Starman met louter eigen teksten moet doen, blijft dat niet lang genoeg boeiend.

Gelukkig zijn er altijd nog de Bowie-songs, die goed en op eigen wijze worden uitgevoerd. Jammer genoeg raakte Ratzke halverwege zijn Leidse première zijn stem deels kwijt, wat een versie van Life on Mars opleverde waarin Ratzke bij het refrein besloot een octaaf lager te gaan zingen. Maar de nieuwe arrangementen en de drie begeleidende muzikanten zijn dik in orde, waardoor frisse en opwindende versies van Fame en Ashes to Ashes de zaal in knallen.

Vooral pianist Charly Zastrau leeft zich heerlijk uit met synthesizers en samples. Een sterke sound van de band, sfeervol licht, fraaie kostuums van Rachid Assoui, de zwoele rockstem van Ratzke; qua vorm is met Starman weinig mis, maar op inhoudelijk vlak heeft de productieve entertainer de laatste jaren interessantere performances afgeleverd.

Starman, Starman door Sven Ratzke. Regie: Dirk Groeneveld. 25/10, Leidse Schouwburg. Tournee t/m 15/5.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.