Bowie beleeft derde jeugd met klassiek album

David Bowie: 'hours...' Virgin...

De beste Bowie-plaat in jaren: 'hours...' is het album waar Bowie-fans al heel lang op wachten. Het is een collectie popsongs, zoals hij ze schreef tijdens zijn hoogtijdagen in de jaren zeventig, pakweg ten tijde van Hunky Dory.

De 52-jarige Engelse zanger en componist heeft zich nooit willen neerleggen bij zijn rol als seventies-icoon, en bleef zich in de afgelopen twee decennia vernieuwen.

Maar muzikaal gezien leverde dat na zijn 'disco-periode' (Let's dance) weinig op. Zowel zijn experimenten met een hard rockende band (Tin Machine) als daarna met een geforceerd moderne sound waren bij vlagen behoorlijk drakerig. Toen hij zich vervolgens ook nog eens opwierp als ambassadeur van de nieuwe dansmuziek en een alleen via Internet down te loaden drum 'n bass-single uitbracht, barstte de kritiek goed los. Waarom moest die oude man zo nodig eeuwig jong zijn?

Zeker bij iemand als Bowie, die eigenlijk nooit het achterste van zijn tong laat zien, blijft het gissen naar de aanleiding voor zijn plotselinge terugkeer naar een beproefde stijlvorm. Misschien is het de bewondering en steun van een nieuwe generatie bands en muzikanten - van Smashing Pumpkins en Frank Black tot Placebo, met wie hij recent de single With you I'm nothing opnam.

Vast staat dat Bowie zelfverzekerd en ontspannen klinkt op 'hours...', een plaat die het helemaal moet hebben van de kwaliteit van het songmateriaal. Nu hij terugkeert naar de traditionele Bowie-liedjes, klinken ze ook weer fris en helder. Bowie de poseur heeft even een stapje terug gedaan en plaats gemaakt voor een zanger-componist die iets toont van zijn eigen gevoelens. 'hours..' is een klassieke Bowie-plaat. Het perspectief is dat van iemand die alles al heeft meegemaakt, en terugkijkt op zijn eigen leven. Het verstrijken van de jaren en de naderende dood zijn twee centrale thema's, maar ondanks de bespiegelende toon en melancholieke sfeer is 'hours..' geen somber album. Eerder de triomfantelijke terugkeer van een poplegende die begonnen is aan een tweede, of zelfs derde jeugd.

Clinton: Disco and halfway to discontent. Virgin.

Waarom Clinton? 'Omdat het een bekende naam is, die niemand vergeet', aldus de muzikanten van het Britse Cornershop, die onder een nieuwe bandnaam een muzikaal zijpaadje insloegen. Maar eigenlijk ligt de muziek van zanger-componist Tjinder Singh en collega-Shopper Benedict Ayres op Disco and halfway to discontent in het verlengde van die van Cornershop. Dezelfde aanstekelijke, simpele popliedjes, dezelfde luchtige sfeer, en ook verder even leuk.

In de eerste nummers klinkt Clinton nog als een 'gewone' popband, maar in GT Road komt de muzikale achtergrond van Singh toch weer naar voren: met een exotisch instrumentarium van onder meer tabla's en fluiten laat Clinton horen een vertegenwoordiger te zijn van de Asian Underground.

Warp 10: Influences, classics, remixes. Warp.

Het Warp-label is een van de belangrijkste Engelse pioniers op het gebied van elektronische dansmuziek. Deze maand viert het zijn tienjarig bestaan met een uitgebreide terugblik op de eigen geschiedenis in de vorm van drie fraai vormgegeven dubbel-cd's. De eerste aflevering, meteen al heel goed, belicht de muziek, die het latere Warp-materiaal inspireerde. Op de eerste plaat staat Amerikaans werk van onder andere Derrick May, Model 500 en Mr. Fingers naast 'vergeten' klassiekers als It's my life van Da Posse. Op de tweede plaat staat werk van de eerste Engelse generatie, zoals 808 State en A Guy Called Gerald, maar ook de nog altijd onovertroffen Afro-house van No Smoke in Koro Koro.

De tweede dubbel-cd bevat de eerste Warp-klassiekers uit de periode 1989-'92, waarin het label zijn naam vestigde met hits van LFO, Nightmares On Wax en Tricky Disco, nummers die indertijd werden samengebracht onder de noemer 'Warp bleep-sound'.

De derde cd is de enige met nieuw materiaal. Warp liet een groot aantal artiesten (niet per se uit de eigen stal) los op werk uit de archieven. Zoals altijd bij remixen is lang niet elke versie geslaagd, al blijft het interessant om te horen hoe artiesten als Mogwai, Surgeon, Jimi Tenor, Jim 'O Rourke en Spiritualized omspringen met het werk van anderen.

Luke Slater: Wireless. Novamute.

Producer-dj Luke Slater is een van de grote namen van de Engelse techno, maar op Wireless laat hij de stijl waar hij mee bekend werd geheel links liggen. In plaats daarvan richt hij zich op electro, een van de voorlopers van de hiphop.

Door zijn relatief snelle tempo laat electro zich makkelijk mixen met techno, al grooven de breakbeats haaks op die van de rechte vierkwartsmaat.

Slater maakt handig gebruik van de mogelijkheden van de electro-beats, die hij zwaar overstuurd en smerig laat klinken, waardoor elke nummer met veel power uit de speakers dendert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden