Boulevard van Den Bosch in hemelse sferen

Het theaterfestival Boulevard in Den Bosch is in hogere sferen begonnen. Twee belangrijke producties van het festival hebben de hemel als uitgangspunt....

Beide producties staan op de Pettelaarse Schans aan de rand van Den Bosch, een gebied dat niets met de Brabantse gezelligheid van de Boulevard te maken heeft. Die sfeer is er alleen bij de terrassen en de podia aan de voet van de Sint Jan.

De Bossche Boulevard onderscheidt zich steeds meer van een zomerfestival als De Parade door een eigenzinnige programmering waarin ernst de boventoon voert. Na de Johannespassie gaat later deze week de tweede Boulevard-productie in première: Eclips, Stefan Jungs bewerking van Bernlefs gelijknamige roman over de werking van het menselijk brein. Tijdens de Boulevard zingt de Portugese fadozangeres Cristina Branco gedichten van Slauerhoff en treden groepen op als Els Inc., Het Hans Hof Ensemble en De Wetten van Kepler.

In Johannespassie van de Vlaamse componist Johan de Smet en de Nederlandse videokunstenaar Harry Schreurs is het lijdensverhaal van Johannes de basis. De Smet componeerde een oratorium van akoestische en elektronische muziek en gesampelde klanken, uitgevoerd door twaalf mannenstemmen, van heel hoog tot heel laag. Die zangers zitten nagenoeg de hele voorstelling keurig achter een tafel met geluidsapparatuur en daarachter zitten de muzikanten: acht blazers en drie slagwerkers. Voor het podium hangt een doorzichtig doek waarop de videobeelden van Schreurs worden geprojecteerd. De enige handeling ontstaat als een van de zangers zich even uit de groep losmaakt en op het voortoneel een solo zingt.

Op een heupwiegende apostel na is van enig zomervertier of frivoliteit in deze Johannespassie geen sprake. Het is een en al ernst, zowel in de muziek (met een klein beetje rap en een nog kleiner beetje Spaanse folklore) en in de beelden, die prachtig zijn maar ook voorspelbaar. Een schattig communiemeisje spreekt de verbindende teksten, als Jezus sterft zien we een kruisbeeld. De beloofde 'nieuwe interpretatie van het aloude bijbelverhaal' blijft uit.

Wat je de makers moet nageven is dat ze geen enkele knieval hebben gedaan om dat aloude verhaal eigentijds te maken - geen blasfemie, geen scabreuze apostolische verhoudingen. Maar het is wel een productie die wat planning betreft misplaatst is: gevoelsmatig hoort het lijdensverhaal thuis in het voorjaar, vlak voor Pasen en niet midden in de zomer, op een mooie avond aan de Dieze.

Ietsje verderop aan de Pettelaarse Schans varen de artiesten van de Franse groep Les Arts Sauts spectaculair ten hemel in het luchtballet Kayassine. De voorstelling houdt het midden tussen aloude circustrapeze, moderne dans en Cirque du Soleil. Het publiek gaat letterlijk plat, op strandstoelen, waardoor het tot hoog in de immense ballon waarin Kayassine wordt gespeeld alle verrichtingen kan zien. Het is een superieure vorm van zinsbegoocheling; een cellist hangt ergens halverwege hemel en aarde, een zangeres beweegt zich tussen Greetje Bijma en Kate Bush en talloze benen voeren in het luchtledige een verbluffende choreografie uit, ook hier in dodelijke ernst.

In de stad rijdt intussen een vijfmansfanfare op een vijfpersoonstandem. Hoempapa, Bossche bollen en Brabants worstenbrood, ook dat is de Boulevard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden