Recensie Parkway Drive

Boos én feestelijk: Parkway Drive is een daverende liveband en kan nog veel groter worden (vier sterren)

Opvallend genoeg veranderen vooral de nummers van de laatste plaat de Afas in één woelende moshpit.

Beeld Lucas Englund

Toeval misschien, maar opvallend is het wel. De podia en grote popzalen staan deze weken ramvol pop met een hoog soortelijk gewicht en de heavy muziek – want daar hebben we het natuurlijk over – floreert in het clubcircuit dus als nooit tevoren. Het aanbod scheert langs alle subgenres, van black metal tot classic heavy metal tot hardcore, en er kan steeds geen kip meer bij. Dat we dit nog mogen meemaken.

Een hoogtepuntje in deze plotselinge metalvoorspoed is woensdagavond de show van Parkway Drive in de Afas Live in Amsterdam. Deze Australische band is de afgelopen jaren, en vooral met de platen Ire (2016) en Reverence (2018), snel groot geworden en kan straks op de zomerfestivals eindelijk de dino’s van vroeger uit het rijtje headliners stoten. In Amsterdam laten ze horen waarom die enorme en fanatieke aanhang ze toekomt.

Want Parkway Drive is een daverende liveband, die het als schone taak ziet de nummers van de platen op het podium maximaal uit te bouwen tot dikke stadion-anthems. De stijlenmix is aanstekelijk, omdat het bandgeluid knap gevarieerd en dus aangenaam afwisselend is. De gitaren zagen soms als in de meest hardvochtige en schreeuwerige hardcore, maar toch duiken ook steeds heerlijke hardrockriffjes op, zoals in het nummer The Void van de laatste plaat.

De stem van zanger en boegbeeld Winston McCall is ook zo divers. Hij heeft een diepe grom ofwel ‘growl’, maar ook een theatrale vertelstem waarmee hij het publiek zijn songs in weet te trekken. Een track als Dedicated wordt erg indringend omdat McCall zijn teksten op machtige brulkracht de zaal in slingert: zijn stilistische boosheid is overtuigend en gewoon plezierig om naar te luisteren.

Pandemonium

Het is opvallend dat vooral de nummers van de laatste plaat de Afas veranderen in één woelende moshpit. Het verse werk wordt zó gretig onthaald, dat het lijkt alsof deze band nog veel groter kan worden. Het hoogtepunt van dat recente album, Absolute Power, is een feestje van de publieksvriendelijke en dus toegankelijke metalcore en de zaal ontploft bij de meest toepasselijke zinsneden uit het refrein: ‘The truth drops like a bom. The battle is on.’ De gitaarriff bij dit refrein doet nu weer eens denken aan het nobele metalwerk van Slipknot.

Dan is de lichtshow in de Afas ook nog om door een ringetje te halen. Projecties en filmbeelden ontbreken, en Parkway Drive wordt vooral door strakke witte lichtbundels in het zonnetje gezet. Prachtig hoe alle spots richting gitarist Jeff Ling priemen als die een jengelende solo inzet.

In de finale, bij het nummer Crushed, lijkt het hele podium te ontbranden in een pandemonium van open vuur waar ze in Scheveningen jaloers op zouden zijn. De hitte walmt tot achter in de zaal tegen het gezicht. Een fraai plaatje, en een gepaste climax van een memorabel rockavondje.

Parkway Drive
6 febrauri in Afas Live, Amsterdam. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden