Bonst de moordenaar daar al op de deur?

De Zwitserse schrijver Markus Werner zet de lezer van zijn roman Helling bijna tot het eind op het verkeerde been – evenals de hoofdpersoon, advocaat van beroep maar privé een schuinsmarcheerder....

Die overspelige relatie werd één jaar geleden verbroken in het kuuroord aan de overkant van de vallei, precies in de tijd dat ook het bewuste echtpaar daar moet hebben verbleven.

Dit zou betekenen dat de twee dames die bij hun respectieve partners en détail over de tong zijn gegaan – de maîtresse van de een en de echtgenote van de ander – één en dezelfde persoon zijn* Geweest, want de vrouw is inmiddels overleden. Tragisch verongelukt, zo heeft de weduwnaar de jurist omstandig toevertrouwd.

Als deze onheilspellende vermoedens juist zijn, dan heeft hij er hoogstwaarschijnlijk ‘een doodsvijand’ bij. De bedrogen echtgenoot heeft niet alleen wellicht zijn ontrouwe vrouw vermoord, maar zal er mogelijk evenmin voor terugdeinzen ook de Don Juan die zijn huwelijk heeft verwoest van het leven te beroven.

Bonst de moordenaar daar al op de deur of is dat slechts het werken van het hout, of de opgewonden hartslag van de rokkenjager, die met een schok beseft dat hij moet vrezen voor zijn leven?

De afloop wordt geheel aan de fantasie van de lezer overgelaten, maar de suggestie is er niet minder sterk om. En als je eenmaal begint te twijfelen, is er geen houden meer aan. Wat aanvankelijk luchtig en beleefd leek, blijkt bij nader inzien op zijn minst cryptisch en ambigu, en de talrijke signalen kunnen niet langer in de wind geslagen worden. In elk geval jagen ze elkaar met bedekte toespelingen en merkwaardig gedrag de stuipen op het lijf.

Helling wordt gepresenteerd als een roman, maar is eerder een novelle, die als een tragedie de eenheden van plaats, tijd en handeling in acht neemt. Het boek speelt zich af gedurende één Pinksterweekend in de Alpen, en blijkt uiteindelijk van A tot Z te draaien om een waarschijnlijk noodlottige driehoeksverhouding. Werner is op zijn sterkst in de dialogen, waar one-liners worden afgewisseld met levendige aandacht voor de verfijnde gerechten, aperitieven en afzakkertjes – van konijn tot cognac – die de conversatie van de aartsrivalen begeleiden. Pas op de laatste bladzijde blijkt dat dit alles vanaf de eerste zin het typoscript was van de hoofdpersoon, die in doodsangst vertwijfeld zijn gedachten probeert te ordenen. Nu het nog kan.

Gert-Jan van Dijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden