Bellen metBor Beekman

‘Bond denkt nog steeds dat alle vrouwen met hem het bed induiken, maar de tijden zijn veranderd’

Anderhalf jaar geleden was de uitgestelde release van James Bond - No Time to Die een eerste signaal van de donkere tijden die bioscopen tegemoetzagen. Nu de film donderdag eindelijk uitkomt, symboliseert hij het licht dat aan het einde van de tunnel gloort. We bellen met filmredacteur Bor Beekman.'

James Bond-acteur Daniel Craig. Beeld EPA
James Bond-acteur Daniel Craig.Beeld EPA

Hoe reikhalzend hebben bioscopen uitgekeken naar deze dag?

‘Volgens mij kijkt iedereen nu al anderhalf jaar ernaar uit. De bioscopen zelf, maar zeker ook een behoorlijk bioscooppubliek. Je voelt het gewicht rond deze film.’

‘Je moet niet vergeten: No Time to Die was de eerste film die de witte vlag hees voor het virus. Dat was een enorme schok in de filmwereld, veel mensen waren verontwaardigd dat deze blockbuster de bioscopen liet vallen. Achteraf was de beslissing natuurlijk volkomen terecht. Heel snel na Bond volgde een hele rij blockbusters.

‘In de tussentijd is heus wat uitgekomen, maar het ontbreekt nog aan een film die iedereen wereldwijd weer naar de bioscoop trekt. Deze Bond moet dat gaan doen. Je ziet dat jongeren wel weer naar de bioscoop gaan, maar de ouderen blijven voorlopig nog een beetje weg. Dit kan voor hen de film zijn waarvoor ze weer eens naar de bios willen gaan. Dat is echt belangrijk: als je eenmaal weer bent geweest en het bevalt, doe je het misschien de week erna opnieuw.’

Is het niet een tegenvaller dat het met ‘de coronapas’ moet? Afgelopen weekend trokken de Nederlandse bioscopen 40 procent minder bezoekers dan de week ervoor.

‘Dat het een remmend effect heeft geloof ik wel: niet iedereen is gevaccineerd of heeft zin in een test. Maar of afgelopen weekend een uitschieter was, valt de aankomende weekenden lastig te bepalen. Bond gaat het beeld vertekenen. In de voorverkoop zijn in Nederland al ruim 130 duizend kaarten verkocht. En ook Dune, Luizenmoeder - De Film en het geweldige Druk doen het gewoon goed. Dat is ook belangrijk, want september tot januari is het halfjaar waarvan distributeurs het normaal gesproken moeten hebben. Aan de films ligt het niet, die zijn er.’

Jij hebt de nieuwe Bond-film al gezien. Is het een vrije avond waard?

‘Natuurlijk, maar ik mag niet te veel erover zeggen. Ze zijn bij Bond heel bang voor spoilers. Dat begrijp ik ook wel. Je kunt deze film in één of twee zinnen volledig spoilen.’

‘Het is een Bond-film met meerdere gezichten, van een beetje horrorthriller tot tamelijk zoetsappig romantisch, al duurt dat laatste uiteraard nooit heel lang, want hij moet ook weer de wereld redden. Maar we leren Bond als gevoelsmens zeker beter kennen. Misschien overspelen de makers hun hand daarmee ook wel een beetje.

‘Het meest verrassend vind ik een scène waarin Bond naar Cuba gaat. Daar krijgt hij gezelschap van een collega-spion, gespeeld door de Cubaanse actrice Ana de Armas. Dat hele gedeelte daar verschilt in toon, scherpte van de dialoog, spel en humor van de rest, alsof je ineens in een heel andere Bond-film bent. Dat vond ik heel goed gedaan. Je zag echt dat dit die scènes zijn waarover Phoebe Waller-Bridge zich heeft gebogen, die als scenarioschrijver erbij is gehaald om de gedeelten met de vrouwelijke hoofdrolspelers levendiger te maken.’

‘Dit is de eerste Bond-film die is uitgebracht in het post-#Metoo-tijdperk. Daar hebben de makers zich ook toe moeten verhouden. Zonder te veel te verklappen: Bond is nog steeds eraan gewend dat alle vrouwelijke collega’s wel met hem het bed induiken. Maar de tijden zijn veranderd, blijkt in de film op een geestige, niet opgelegde manier.’

Bond staat voor een soort machismo, maar je kunt je afvragen of het huidige Hollywood dat nog aankan. Dat lijkt mij nogal een uitdaging voor een regisseur.

‘Het is absoluut een thema in deze film en ook in de afgelopen films in de serie kwam dat al voorbij. Bond zit vastgeroest in een oud wereldbeeld en vrouwbeeld, en daarmee heeft hij het zelf soms ook lastig. Diep van binnen wil hij misschien best een andere man zijn, maar helemaal veranderen kun je hem ook niet.

‘Je hebt nu eenmaal dit personage. De regisseur Cary Fukanaga memoreerde de afgelopen week dat Bond in de jaren zestig nog een soort verkrachter was. Maar het aardige is: met zo’n vastgeroeste mannelijke oerheld uit een andere tijd kun je ook spelen in zo'n film, door hem in zo'n veranderde omgeving los te laten. Dat kan een geestig contrast opleveren.’

Jij sprak in aanloop naar deze film met Craig. Als wat voor Bond gaat hij de geschiedenisboeken in?

‘Ik mocht hem een paar vragen stellen. In het hele pr-circus rond zo’n film draaien wij bij de Volkskrant ook mee.

‘Wat hij zei, is dat zijn Bond iets dichter bij de oorspronkelijke boeken van Ian Fleming stond: niet altijd een even sympathieke man. Zeker in Craigs eerste films had Bond iets weg van een psychopaat. Iemand die vooral heel gefocust was op zijn werk: mensen doden. Tussendoor was er ruimte voor ongecompliceerde seks, maar daarna moest er wel weer geschoten worden.’

‘Met die moeite om zich te hechten is Bond in Craigs latere films gaan worstelen. Craig maakte hem weer kwetsbaar, gaf hem gevoel, ondanks die heel masculiene, opgepompte verpakking. Je hebt als Bond-acteur voornamelijk te maken met de Bonds die je opvolgt. Pierce Brosnan en Timothy Dalton waren gelikte, gladde Bonds die nooit ook een kreukje in hun pak hadden. Daarvoor had je Roger Moore, dat was de pastiche in hoogst eigen persoon. Daar heeft Craig, met de regisseurs en de schrijvers, iets van vlees en bloed achter geplakt.

‘Het wordt daardoor ook best moeilijk om hem op te volgen. Deze cirkel is nu rond, een nieuwe Bond zal niet hetzelfde willen doen. Maar wat dan wel: terug naar die pastiche, moet het grappiger worden? Ze zullen iets nieuws moeten bedenken.’

Tot slot iets anders: dit weekend worden de Gouden Kalveren uitgedeeld op het Nederlandse Film Festival. Wie verdient de hoofdprijs voor Beste Film?

‘Ik denk dat de Veroordeling een goede kans maakt, die is ook het vaakst genomineerd, al zegt dat niet altijd wat. Dat is een film die raakt aan veel wat op dit moment speelt in de Nederlandse samenleving, en ook is uitgebracht op het perfecte moment. We kennen het boek over de Deventer Mediazaak, de podcast, hebben het allemaal honderd keer voorbij zien komen op televisie, en toch voegt de film wat toe.

‘Maar er zijn verschillende categorieën: beste film, beste hoofdrol, beste regie, noem maar op. Het zou recht doen aan dit filmjaar als De Oost, De Veroordeling, De Slag om de Schelde en Kom hier dat ik u kus allemaal een Kalf krijgen. Dat zijn films die gemaakt zijn door producenten en regisseurs die risico’s hebben genomen en tijdens de lockdowns ook niet zo’n grote studio achter zich hadden staan als James Bond. Die films gingen in release terwijl de bioscopen vanwege het virus hooguit half open waren, of net dicht gingen. Maar belangrijker nog: het zijn heel goede films, stuk voor stuk terechte winnaars.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden