Review

BoJack Horseman lijkt soms geanimeerde Ingmar Bergman

De Volkskrant kijkt (nieuwe) series en bespreekt er elke week een. Deze week: BoJack Horseman

Als je er eenmaal aan gewend bent dat de hoofdpersoon een pratend paard is, die leeft in een animatieversie van Hollywood (hier 'Hollywoo'), waarbij mens en dier door elkaar en met elkaar leven, dan moeten we nu vaststellen dat het vierde seizoen van BoJack Horseman een van de beste televisiedrama's van het jaar is.

De eerste seizoenen van de serie waren vooral een rake satire over Hollywood, waarbij BoJack Horseman, een ooit succesvolle televisiester in zijn riante villa, een lamlendig leven leidt. BoJack was ook deels een creatie van acteur Will Arnett, die zijn nasale stemgeluid leende aan het narcistische en alcoholistische paard met depressieve trekjes. Je kunt ongeveer elk beeld in BoJack even stilzetten om te ontdekken welke dierengrappen in de boekenkast of de schilderijen op de achtergrond verborgen zijn. En reken maar dat BoJacks agent Princess Carolyn (Amy Sedaris), een raskat, voortdurend aan de Catbernet zit.

BoJack Horseman, seizoen 4 (****), animatie.
Van Raphael Bob-Waksberg.
Met stemmen van Will Arnett, Amy Sedaris, Alison Brie.
Te zien op Netflix.

Depressie

Per aflevering had maker Raphael Bob-Waksberg al aangetoond dat hij briljante invallen heeft, inclusief de aflevering Fish Out of Water uit seizoen 3, die zich geheel op een onderwaterfilmfestival afspeelt.

In seizoen 4 gaat hij verder en laat hij zijn hoofdpersoon in een ernstige depressie schieten, terwijl hij probeert te zorgen voor zijn demente moeder (die hij intens haat) en een meisje dat zich meldt als mogelijke dochter uit een lang vervlogen onenightstand. Het is alsof Ingmar Bergman een animatiefilm heeft gemaakt.

Ondertussen richt de maker zich in het vierde seizoen ook op de bizarre Amerikaanse politiek, als we volgen hoe BoJacks vriend en voormalig tegenspeler Mr. Peanutbutter (een labrador) zich op de politiek stort en een gooi doet naar het gouverneurschap van Californië. Zijn tegenstander is de ervaren, en kansloze, politicus Woodchuck Couldchuck-Berkowitz (een knaagdier).

Het huis van Mr. Peanutbutter komt tijdens een verkiezingsfeestje in een zinkgat terecht (en dat heeft weer te maken met zijn standpunt inzake het winnen van schaliegas, u moet echt zelf gaan kijken) en dan volgen 25 delirische minuten, waarnaast Aronofsky's apocalyptische Mother! wat bedeesd overkomt.

BoJack Horseman heeft iets van de held van Mad Men. Als Don Draper dus een paardenhoofd zou hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden