Review

Boek van The Who kan nu dicht

Het kon zo maar eens de laatste keer zijn dat The Who live in Nederland te zien was. Gitarist/componist Pete Townshend liet een paar jaar geleden al doorschemeren dat de voor 2015 geplande wereldtour de laatste kon zijn. Nog een keer konden we hem donderdag dus die machtige molenwiek beweging met zijn rechterarm zien maken. Iets waar hij het publiek niet langer dan een minuut op liet wachten.

Who Are You was de opener in een goed gevulde maar niet uitverkochte Ziggo Dome. Townshend heette het publiek netjes welkom. Het zou een lekker avondje met bekende liedjes worden, een belofte waar hij zich aan hield. Townshend genoot zichtbaar van elke minuut, zelfs als zanger Roger Daltrey de juiste noot niet haalde.

Zang niet goed

Dat gebeurde vooral aan het begin van de avond nogal vaak. Het mooie rijtje Who-klassiekers The Kids Are Alright, I Can See For Miles en vooral Pictures Of Lily werd geweld aan gedaan door Daltreys zang die bijna geen moment goed klonk. Gelukkig was daar het koortje uit de sterke begeleidingsband, en natuurlijk het publiek dat My Generation met de juiste stottermomenten meebrulde.

Aandoenlijk

Daltrey straalde vooral onmacht uit, wat ook wel iets aandoenlijks had. Hij stond dicht bij Townshend en gespte af en toe een gitaar om als er voor hem even niet veel te doen was zoals tijdens Eminence Front, dat door Townshend werd gezongen. Onnodig, want er stonden al drie gitaristen opgesteld, waaronder Pete's broer Simon. Zoals de hele, sterke niet opdringerige band stond hij een beetje op afstand. De ogen konden dus permanent gericht blijven op de gebroederlijk naast elkaar staande Daltrey en Townshend.

Door het overlijden van drummer Keith Moon (1978) en bassist John Entwistle (2002) zijn zij de enige twee oorspronkelijke Who-leden, en het had nog altijd wat hoor, de aanblik van dit tweetal rockmastodonten.

Tekst loopt door onder de video.

Het was mooi zo

Townshend bewees zich opnieuw als een van de allerbeste slaggitaristen uit de popgeschiedenis. Mooiste moment van de avond was ook voor hem. Met alleen een spot op hem gericht sloeg hij rustig de eerste akkoorden aan van Pinball Wizard, daarna verschenen Daltrey en de voortreffelijke bassist Pino Palladino in beeld. Het publiek had de hit van de rockopera Tommy al lang herkend en zong massaal mee: 'When I was a young boy I played the silver ball'. Het concert liep al tegen het einde, maar dit was het moment waarop The Who eindelijk echt grip had op de zaal.

Daltrey kreeg zijn stem weer terug (of we waren immuun geworden voor alle haperingen) en de finale met Baba O'Riley en Won't Get Fooled Again verliep vlekkeloos.

Geen toegift. De heren bleven gewoon nog even staan, bedankten elkaar en het publiek en verdwenen. Het was mooi zo. Eigenlijk was het hele concert al te beschouwen als één grote toegift. Het boek van The Who kan na vijftig jaar dicht.

The Who. Ziggo Dome, Amsterdam, 2 juli.