Blote kont wordt lief menselijk uiteinde

Diep voorovergebogen staan de twee mannen van Suver Nuver met hun blote kont naar het publiek. Dat doen voetbalsupporters en dronken studenten ook wel eens, maar dan heel kort....

Blij dat ik niet op de eerste rij zit, is de eerste gedachte bij de aanblik van het ongeschminkte stel pukkelige achtersten. Dan sluipt er iets van vertedering in de toeschouwersblik: lief eigenlijk, zo'n menselijk uiteinde. De herkenning wordt vervreemding als de voorovergeklapte mimespelers lichtjes gaan bewegen. Ineens zie je twee kleine mannetjes met een pafferig blote billengezicht boven een nekloze romp, en met het poepgat als cyclopen-oog dat de toeschouwers nieuwsgierig monstert.

Bizarre beelden oproepen uit het (liefst halfnaakte) lichaam, dat is een van de dingen waar Suver Nuver goed in is. Minder goed is het theatermakerstrio in het bouwen van tekstscènes rondom zo'n beeld. In de nieuwe voorstelling Popla verdwijnt de magie van de beelden zodra de spelers gaan spreken. Die verschraling blijft uit zolang het spreken een onverstaanbaar mummelen is, zoals bij de verknipte buikspreek-pop die Dette Glashouwer voortovert.

Popla is gemaakt voor het Gentse Time Festival, dat dit jaar over 'gestoorde vorsten' ging. Vorsten en hun stoelgang, maakte Suver Nuver daarvan. Een lekker onbeschaamd thema, dat echter niet snel persoonlijk wordt. De voorstelling begint met nogal gekunstelde toneelstukjes waarin koninklijke personen worstelen met de etiquette en de lichamelijke doorstroming, een drollenverzamelaar zijn hobby toelicht en een meesterkok zijn favoriete poeprecept vertelt. In beeld of handeling is het wel intrigerend, maar in tekst en dramatische ontwikkeling wordt het al snel flauw.

Daar tegenover staan een paar briljante tekstloze taferelen. Een geweldige quasi-klungelige acrobatiekscène bijvoorbeeld, die met de overdaad aan water en rubber vaag refereert aan fetisjistische seks. En de eindscène waarin drie Elvis Presley-klonen nauwelijks iets doen terwijl het publiek toch dubbel ligt.

Net als bij de blote-billenmannetjes is hier de fantasie van de Suver Nuvers zo onnavolgbaar vunzig of weird, dat je van schrik het thema van Popla helemaal vergeet. Dat zou de hele voorstelling zo moeten zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden