Review

Blood Ulmer kraakt en swingt tegelijk

James Blood Ulmer. Beeld Spielboden
James Blood Ulmer.Beeld Spielboden

Met de armen de lucht in en een brede grijns op zijn gezicht komt James Blood Ulmer donderdagavond het podium van een vol Bimhuis op. Hij heeft er zin in. Het eerste optreden van een lange tournee, zo vertelt hij. Een tournee die bij gebrek aan een nieuwe plaat vooral in het teken staat van zijn 75ste verjaardag, volgende maand.

Zijn Music Revelation Ensemble bestaat vanavond uit Calvin Jones op bas (zowel contrabas als basgitaar) en Aubrey Dale op drums en hijzelf ('als u mijn naam niet kent noem me maar James Blood') op elektrische gitaar.

Deze triobezetting blijkt perfect te werken. James Blood gaat er rustig bij zitten, legt zijn instrument een beetje schuin tussen zijn benen en begint. Iedere snaaraanraking brengt een diep bluesgevoel teweeg. Het is bij de even legendarische als grillige James Blood Ulmer ook nu weer een beetje moeilijk zijn stijl te benoemen.

De basis is nog altijd blues, maar behalve invloeden van John Lee Hooker en Robert Johnson hoor je nog altijd een fikse dosis gospel - zeker als hij gaat zingen wat hij vanavond regelmatig doet - funk en vooral free-jazz in zijn spel. Hij maakte begin jaren tachtig ook vooral naam in de jazzwereld. Logisch want zoveel free-jazz muzikanten op dat instrument zijn er niet.

Het was ook free-jazzpionier Ornettte Coleman, bij wie Blood Ulmer heeft gespeeld, die de gitarist zijn unieke manier van gitaarstemmen ingaf. En uniek is zijn spel nog altijd. Met minimale middelen maakt hij in het Bimhuis veel los.

Soepele solo's

Korte bluessongs wisselt hij af met soepele solo's die altijd net de andere kant opgaan dan je verwacht. Zijn spel blijft altijd lucide en toegankelijk. Het zijn ook eigenlijk geen solo's, het lijkt steeds alsof je twee gitaristen tegelijk hoort. Een die soleert en een die slaggitaar speelt.

Maar het is steeds James Blood Ulmer zelf die een geluid te weeg brengt dat tegelijk kraakt en swingt. En dan is er nog de ritmesectie die het boeltje goed bij elkaar houdt, en de bandleider muzikaal nooit ver weg laat lopen.

Subliem is vooral drummer Aubrey Dale, die af en toe even wat ruimte alleen krijgt, zodat Blood Ulmer de zweetdruppels van zijn gezicht kan deppen. Je ziet aan de eerdaags vijfenzeventig wordende gitarist dat hij geniet. Hij blijft geconcentreerd de snaren beroeren.

Als de vermoeidheid na ruim anderhalf uur toeslaat, draait hij zich om en mag Dale even alleen. Eigenlijk heeft hij gewoon nog geen zin om al van het podium af te gaan. Zo goed bevalt de eerste show van zijn tournee hem en zijn al even geconcentreerde publiek.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden