Bloedrode tranen van de Maria van plastic

God hangt in de lucht. Komend najaar verschijnt er een bijbelverstripping van Robert Crumb, in de speciaalzaken ligt nu al The Wolverton Bible met prachtige oudtestamentische prenten van Basil Wolverton....

Er zijn culturen waar je dat niet ongestraft kunt roepen, maar in een land waar de vrijheid van meningsuiting torenhoog op de politieke agenda staat, kan het nog. Hondius behandelt in haar boek de vraag in hoeverre je zelf kunt bepalen wat je gelooft en komt tot de radicale conclusie dat zij mag geloven dat zij God is. Tongue-in-cheek, want God kan volgens Hondius ook een omelet zijn.

Er zit zelfs een scène in het boek waar God haar neemt zoals Zeus ooit een zwaan nam. Dat blijkt althans uit de tekst ‘Oh, God!’. Afbeeldingen hiervan heeft Hondius wijselijk weggelaten. Eerder dit jaar verscheen Dan maak je maar zin van Barbara Stok, waarin op luchtige toon werd gefilosofeerd over de dingen des levens (en de dingen des doods). Hondius’ theologische strip vormt daarmee een mooi tweeluik, dat een steuntje kan zijn voor zoekenden die huiverig staan tegenover al te zware kost. Aan het eind van het boek tovert Hondius overigens wel een fraai wondertje uit haar hoge hoed, als ze laat zien dat haar naam een anagram is van: ‘God is er. Hier. Nu.’

Zo freischwebend spiritueel als het toegaat in de zoektocht naar zingeving bij Hondius, zo katholiek zijn de verwikkelingen in De Maria van plastic van schrijver David Prudhomme en tekenaar Pascal Rabaté. Het begint al goed: gepensioneerden die met de bus terugkeren uit Lourdes, zien in een wolk ‘duidelijk’ het gezicht van Christus. Een van de pelgrims is oma Emilie, die een plastic Mariabeeldje als souvenir heeft meegenomen en het thuis bovenop de televisie zet. Tot zeer groot ongenoegen van opa Edouard, een verstokte socialist die graag in zijn schuurtje knutselt en foto’s van bekende revolutionairen aan de wand heeft geprikt.

Als oma weigert het Mariabeeldje weg te halen, zint opa op wraak en hangt er een beeltenis van Lenin achter! Maar dan geschiedt er een wonder: Maria begint bloedrode tranen te huilen, de buurtbewoners leggen bloemen op de stoep en het Vaticaan zendt afgevaardigden. Is het wonder echt? Dat zullen we hier niet verklappen, maar zeker is wel dat Prudhomme en Rabaté een prachtige parodie hebben bedacht op het fenomeen ‘geloven’, ongeacht of dat geloof de geelwitte of de rode kerk dient. Grote winnaar in dit stripboek is in elk geval de Liefde, want opa en oma begraven tenslotte de strijdbijl, in het ziekenhuis nog wel. Zat daar de Heilige Maagd achter?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden