FilmrecensieBlanco en blanco

Blanco en blanco: afdaling in de hel, in onvergetelijk mooi slowmotion ★★★★☆

De tweede speelfilm van de Chileense regisseur Théo Court speelt in Vuurland, aan het puntje van de beschaving.

Blanco BlancoBeeld filmbeeld

Alleen al als ze de kamer binnenstapt, de vrouw die is aangekondigd als ‘de toekomstige bruid van meneer Porter’, is dat een schok. Dat meisje met die stuurse blik onder de donkere wenkbrauwen, dat haar jurk nurks wat optrekt om er niet over te struikelen, is net een kind dat geen zin heeft in een verkleedpartijtje. Piepjong. Dertien hooguit. Veel te jong om te trouwen.

In de openingsscène van Blanco en blanco herpakt fotograaf Pedro, die zo rond 1900 de opdracht heeft gekregen haar te fotograferen, zich snel. Eerst laat hij haar keurig poseren. Maar beetje bij beetje laat hij haar steeds volwassener, meer geseksualiseerde poses aannemen. Ze moet een schouder ontbloten. Hij sjort het witte gewaad zelf nog iets meer naar beneden. Laat haar haar lippen bevochtigen. Hij kijkt verlekkerd.

Deze scène toont wat de Chileense regisseur Théo Court (Ocaso) verder de hele tijd zal doen in Blanco en blanco. In zijn tweede speelfilm maakt hij – rustig en kalmpjes – het ondraaglijk ongemakkelijke mooi. Hij test wat een mens moreel gezien nog kan aanzien en rekt de grenzen langzaam maar zeker op.

Pedro kan door omstandigheden na zijn opdracht het geïsoleerde landhuis van meneer Porter in het onherbergzame Vuurland niet meer verlaten. Hij krijgt de opdracht ook de plaatselijke werklui te fotograferen, om de geschiedschrijving vast te leggen. ‘We bouwen hier een nieuw thuisland.’

Hier, aan de uiterste puntje van de civilisatie, waar de wind over de uitgebleekte aarde giert, wordt aan morele regels en wetten getornd. Dit is een plek  waar je wordt betaald als je indianenoren kunt leveren. Waar vrouwen van hand tot hand gaan als objecten. Het beloofde land is gebouwd op de uitbuiting van anderen, iets dat Court onderstreept zonder de gedupeerden hun waardigheid te ontnemen.

Is het het landschap of het isolement dat blind maakt voor wreedheid, of dat zelfs uitlokt? Is beschaving niet meer dan een dun laagje, dat verdampt onder invloed van alcohol en verveling? De fantastische acteur Alfredo Castro toont hoe fotograaf Pedro zijn obsessies steeds minder onder controle heeft. Hier, tussen de dreigende, beeldschoon gefotografeerde bergketens, wordt hij meegezogen in de waanzin, de voyeuristische buitenstaander wordt participant.

Alles in Blanco en blanco gaat geleidelijk. Bijna onmerkbaar verandert de film in een haast surrealistische western, versterkt door de spookachtige soundtrack. De tijd verstilt; de film is een neergang in de hel in slowmotion. Zowel Pedro als regisseur Court brengt die zo verleidelijk mooi in beeld, dat het onvergetelijk is – al zou je anders willen.

Drama

★★★★☆

Blanco en blanco

Regie Théo Court

Met Alfredo Castro, Lola Rubio, Ignacio Ceruti

100 min., in 11 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden