Komedie

Black out

Soms levert de zelfspot een komische scène op, vaker is de timing slecht of de grappen te slap

Aan het begin van Black Out schrikt een man wakker naast een verminkt lijk, met het moordwapen in zijn hand geklemd. Wie die dode is, en wat hij in zijn bed doet, weet Jos Vreeswijk niet: conform de titel zit er een flink gat in zijn geheugen. Niettemin gaat hij de situatie daadkrachtig te lijf. Het kadaver propt hij in een koffertrolley, het uitstekende hoofd wordt bedekt met een sporttas. Geen hond die opkijkt wanneer Vreeswijk zijn lugubere bagage de straat oprolt.

Het is een sterke scène, die handig tussen smerigheid en zwarte humor balanceert, en meteen ook een gevatte introductie van het hoofdpersonage biedt. Zijn koelbloedigheid dankt Vreeswijk (Raymond Thiry) aan zijn criminele verleden, zo legt hij in de voice-over uit. Maar nu staat hij op het punt te trouwen met de fatsoenlijke Caroline (Kim van Kooten). En daar mogen dat lijk, een lading cocaïne, een koffer vol geld, de politie en een hoop kleine en grote boeven niet tussen komen.

Hoofdrolspeler Thiry is fijn om naar te kijken en geeft zijn personage een roestige glans. Maar veel méér zit er voor hem niet in, aangezien regisseur en co-scenarist Arne Toonen (Dik Trom) met een sloot hoofd- en bijfiguren komt - onder meer een mooi gortdroog spelende Alex van Warmerdam, die als norse politie-inspecteur bij uitzondering eens in een film van iemand anders speelt. Toonen heeft ook duidelijk geen al te diepgravende film willen maken. Black Out is vooral een postmoderne gangsterkomedie à la Quentin Tarantino, die elk genrecliché vol ironie omarmt.

De zusters Katja en Birgit Schuurman hakken erop los als Kill Bill-achtige wraakengelen, en de gangsters kletsen zich een ongeluk, net als hun voorbeelden uit Reservoir Dogs (1992) en Pulp Fiction (1994).

Soms levert die zelfspot een komische scène op, vaker is de timing slecht of zijn de grappen te slap. Op andere momenten ontloopt Toonen de genreclichés dan weer zo krampachtig, dat de film erg geforceerd aanvoelt. Zelden werd zoveel flauwe onzin in één personage gepropt als in de slechterik uit Black Out: een Russische, homoseksuele, beenwarmers dragende maffiabaas, boef geworden na een mislukte balletcarrière en bijklussend als beheerder van een bowlingbaan. Liever een stuk ouderwetse filmpenose dan deze gruwelijk irritante griezel.

De aardige fotografie en het effectieve locatiegebruik geven Black Out sporadisch wat visuele flair. Maar het blijft een middelmatige vertoning, die vooral doet terug verlangen naar het echte werk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden