InterviewBizzey

Bizzey: ‘In deze maatschappij betekent geld vrijheid’

Leendert Roelandschap, alias Bizzey.Beeld Valentina Vos

Reggaetonartiest Bizzey heeft eindelijk de tijd om het rustiger aan te doen. Dat was wel even nodig. Neemt niet weg dat hij met zijn immens populaire dansmuziek geld wil blijven verdienen voor zijn zoontje én kleinkinderen. En niet vanwege de spullen. 

Bizzey is lekker door het bos gaan scheuren. Hij heeft een crossstuurtje en crossmotorbanden op een brommer gezet. En daarmee ging het: ‘Helemaal alleen, lekker verstand op nul. Dat is fakking chill, man. Ik ben dingen aan het doen die gewoon heel veel op vrije tijdsbesteding lijken.’

Hij vindt het natuurlijk net als iedereen verdrietig dat ­mensen ziek worden door het virus of zelfs overlijden en dat mensen in de problemen komen door de beperkende maatregelen. ‘Dat hangt als een grijze deken over de wereld. Maar ik zeg je eerlijk: persoonlijk word ik nu gedwongen tot de verplichte vakantie die ik eigenlijk nodig had. Daar ga ik niet slecht op.’

Bizzey had het zich namelijk al voorgenomen: hij zou het eindelijk allemaal anders gaan doen. Rustiger. Zoals elk jaar overwinterde hij met zijn gezin op Bali en hij wilde niet op dezelfde voet verder. Want hij was ‘zichzelf weer eens voorbijgelopen’. Dat wreekt zich bij hem lichamelijk: twee jaar terug longontsteking, dit jaar hartzakontsteking. En het wreekt zich geestelijk. In een documentaire op Videoland hebben we kunnen meebeleven hoe een vermoeide, stekelige artiest zich op een gegeven moment alleen terugvindt op een terras, hardop nadenkend over hoe het moet als zijn vrouw van hem wil scheiden en hij zijn zoontje mogelijk minder zal zien.

BizzeyBeeld Valentina Vos

Wie is Bizzey? De feestgangers van Nederland hoef je dat niet te vertellen. De studenten van Nederland ook niet. De kinderen van Nederland evenmin. Maar om iets van de druk te begrijpen waaronder Bizzey staat, is het voor anderen misschien goed om te weten dat Leo (voluit Leendert) Roelandschap, zoals hij eigenlijk heet, vorig jaar de op twee na meest gestreamde artiest van Nederland was. Dat hij Afas Live heeft uitverkocht. Dat hij een nummer heeft opgenomen met Diplo van Major Lazer, die normaal gesproken met sterren als Sia werkt. De mensen die Bizzey niet direct kunnen plaatsen kennen misschien de hit Hij is van mij, met onder anderen Maan. Maar zijn eigen grootste hit, Traag, is vaker beluisterd, 72 miljoen keer op Spotify:

Doe het voor me, doe het laag

Het is niet moeilijk voor je, doe het traag

Traag, traag, traag

(...)

Doe ik het goed?

Papi, papi, papi, papi, papi, papi

Doe ik het goed?

(...)

Trek je jurkje maar naar boven en doe de rest naar beneden

Je kijkt zo mooi tevreden

Zet je anu op je knieën en naar beneden tot je hielen

Je gaat lekker

Diep, diep, diep, diep, diep, diep, diep

Dembow reggaeton, Caraïbische muziek. Om perreo op te dansen, Spaans voor op z’n hondjes. Voor Bizzey, nu 34, is dit al de tweede stormachtige muziekcarrière. Eerder zat hij in Yellow Claw. De internationale opmars van die hiphop- en danceact was volgens Volkskrant-muziekredacteur Robert van Gijssel een van de wonderbaarlijkste uit de recente Nederlandse popgeschiedenis. Hij bestempelde de groep in 2015 als succesvolste internationale Nederlandse popact, inclusief de voor Nederlandse artiesten vaak zo onbereikbare doorbraak in de VS. Maar tot verbazing van iedereen stapte Bizzey een jaar later uit die groep omdat hij het tourende leven niet meer trok. En hij vond zichzelf opnieuw uit.

Nu lonkt opnieuw internationaal succes: grote artiesten uit Latijns-Amerika willen met hem werken, vragen hem om samen nummers op te nemen en om op te treden op grote festivals in Mexico.

Die nummers ziet hij wel zitten. Tegen dat festival heeft hij tot dusver nee gezegd, maar dat vindt hij ‘een keer wel vet’. Touren gaat hij ‘zeker niet doen’.

Een optreden in club Munch in Rotterdam.Beeld Valentina Vos

Want Bizzey wil het dus allemaal kalmer aan gaan doen, vertelt hij in het ruime maar allesbehalve exorbitante nieuwbouwhuis in Amersfoort, waar hij woont met zijn vrouw en zoontje. Normaal, zonder corona, betekent kalm nog altijd driehonderd optredens per jaar met een piek in de zomer. Koningsdag, Bevrijdingsdag en de vakantieperiode op Ibiza zouden normaal gesproken hoogtepunten voor hem zijn, met dagen vol shows.

Na Yellow Claw – ooit begonnen als een Amsterdams clubavondje maar uitgegroeid tot een wereldact – moest hij solo eerst opnieuw beginnen in de kleine zaaltjes. ‘Dan sta je ineens weer in clubs die tweeduizend euro kunnen betalen. Met slecht geluid, slechte ontvangst, slechte beveiliging. Dat is frustrerend. Ik zit nu wel weer in het hoge segment. Dus nu zijn het toffe clubs en grote zalen. Al vond ik het ook vet dat ik aan het bouwen was. Als ik vroeger een hut bouwde, was het bouwen ook leuker dan wat er uiteindelijk stond.’

Het gaat weer goed met zijn hart, zegt hij. ‘Ik ben nu wel bewuster. Ik denk dat ik dit keer wel meer ben wakker geschud.’

Bizzey bij Toko Tjin in Amersfoort.Beeld Valentina Vos

Zou het? Iedereen die Bizzey heeft meegemaakt is verpletterd door zijn verzengende gedrevenheid en zijn nietsontziende perfectionisme. Zelf zegt hij daar nogal aards over: ‘Ik ben heel gedreven omdat ik bang ben om skeer te worden.’ Blut, betekent dat. ‘Maar ik heb het nu zo goed voor elkaar, dat ik wel de luxe heb om dat wat meer los te laten.’

Het risico dat jij financieel aan de grond komt te zitten is toch al lang heel klein?

‘Ja, zeker. Ook als deze shit eeuwig doorgaat, ben ik safe. Maar dat gevoel gaat toch niet weg. Ik kan er wel beter mee omgaan. Ik moet dealen met dat gevoel.’

Hij vertelt dat ze het vroeger thuis ‘niet superbreed’ hadden. ‘Mijn vader had een platenzaak, mijn moeder stond daar ook in. Ik heb geleerd: hard werken, geen schulden maken. Toen ik werd geboren hadden mijn ouders veel schulden. Niet opzettelijk. Ik ben nooit iets tekortgekomen als kind. Wat je niet weet... We gingen op vakantie in Nijkerk. Dat is hier tien minuten vandaan. Ik dacht dat we aan de andere kant van de wereld waren. Ik speelde de hele dag in de speeltuin en had niet door dat mijn vader gewoon ging werken en weer terug was als ik uit de speeltuin kwam. Later hoor je: die man heeft geen dag in z’n leven niet gewerkt. Die fobie voor schulden heb ik meegekregen.’

Met wat voor muziek groeide je op in die platenzaak?

‘Alles, alles. Mijn vader heeft mij voor het eerst rap laten horen: Busta Rhymes. Maar ook Rammstein. Motown. Stevie Wonder. The Doors. Mijn moeder is Surinaams. Dat hoor je in mijn muziek. Ik zoek veel etnische shit.

‘Ik vond sommige happy hardcore interessant. En ik had één plaat, geschreven door Stevie Wonder maar gezongen door Syreeta Wright, Come Back as a Flower. Dat vond ik wel een pokoe, ja. En ook (zingt zachtjes): ‘I see a red door and I want to paint it bla-hack.’ Had ik op een bandje. Net als: ‘Born to be wi-hi-hild.’ Maar ik vond rap wel duidelijk het hardst. Ik vond die hele cultuur ook hard. De tattoos van Tupac.’ Bizzey zette zijn eerste tatoeage op zijn 15de en op zijn bovenlijf is inmiddels haast geen plekje onbenut. Zijn naam staat als een logo onder op zijn buik. Vlak erboven: ‘Fuck bitches, get money’. Op zijn rug het wapen van Nederland vermengd met dat van Suriname. Op zijn knokkels de titel van zijn hit Ja, waarmee hij voor het eerst op nummer een van de Single Top 100 stond. Op een schouder staat het albumlogo van Curtis Mayfields Super Fly.

‘Mijn eigen muziek maak ik net zoals roti is ontstaan. Weet je hoe dat ging? Die pannenkoeken waren van de Joden in Suriname. En de slaven maakten gerechten van restjes van de hele week. Ik pak ook alles wat er is gemaakt en gooi dat bij elkaar.’

In de documentaire over jou wordt duidelijk dat je bijna ten onder bent gegaan aan je periode in Yellow Claw. Toch zegt je vader: hij had er nooit uit moeten stappen.

‘Mijn vader is een beetje de stem van het volk. Hij zegt veel dingen die mensen van buitenaf, die er weinig vanaf weten, ook zouden zeggen. Hij zit erg vast in zijn eigen visie. Als ik het nu weleens zwaar heb, zegt hij bijvoorbeeld: ja, je moet niet zeuren want iemand die naar Afghanistan gaat, verdient niets en is de hele tijd weg. En het is natuurlijk wel waar dat ik mijn droom leef, thank God. Maar dat brengt ook demonen mee. Ik heb nooit gedroomd van bekend zijn. Ik weet wel hoe ik mezelf moet marketen, dat ik opval als ik mijn haar in een gekke kleur verf. Maar ik ben vooral in mijn creativiteit heel enthousiast. En dan loop ik in de supermarkt en word ik door iedereen herkend en denk ik: o shit.’

Je noemt jezelf een brand, een merk.

‘Ja, ik ben ook ondernemer.’

Een optreden in club Munch in Rotterdam.Beeld Valentina Vos

Maar als je dat merk eenmaal goed hebt neergezet, ben je niet gelukkig met het effect?

‘Als ik op een podium word toegejuicht, dat is keihard. Een gedeeld iets, in de goede context. Maar niet daarbuiten. Nou ja, gewoon doorbijten, het hoort erbij. Als je lekker in je vel zit en je hebt genoeg slaap, is het een stuk makkelijker om met iedereen op de foto te gaan dan als je er doorheen zit. Die documentaire was net na de zomertour. Dat is voor elke artiest een zware periode. Die worden dan ziek, zeggen shows af. Ik kamp ook altijd met depressieachtige symptomen. Sowieso richting de winter. Te veel hooi op mijn vork. Ik heb veel streams en geld op de bank, maar echt succes is spirituele rust en lichamelijk sterk zijn. Dat succes wil ik nu gaan boeken.’

Je sport zes keer per week.

‘Net als een winkel die je netjes houdt, moet ik dat met mijn lijf ook doen. Om er op de persfoto’s een beetje goed uit te zien. Het is ook een goede basis voor alle discipline die je in het leven moet hebben. Niet alles is leuk. Bij trainen ook niet. En daar zet je je dan overheen en dan is het toch lekker. Maar ik vind het ook fijn om voor mijn vrouw niet een of andere uitgezakte gast te zijn. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat sommige mannen van die onontwikkelde armen hebben en dan niet denken: dit moet ik even aanpakken.

Backstage in club Munch in Rotterdam.Beeld Valentina Vos

‘Ik vind het wel lekker om op het podium mijn T-shirt uit te doen. Ik ben sowieso een beetje nudistisch. Niet dat ik de hele tijd in m’n blote pik loop. Maar een T-shirt vind ik niet lekker om te dragen.’ Tegen Renee, die tijdens het gesprek een paar keer de woonkamer binnenkomt: ‘Toch, schat? Ik draag niet graag kleren.’

Renee, een beetje afgemeten: ‘Nee. Het liefst zou je de hele dag naaktlopen.’

Bizzey: ‘M’n fans zijn over het algemeen ook wel dames, dus dan past het allemaal wel. Het is ook belangrijk om het vol te houden. Als je zes shows op een dag geeft, wil ik in de zesde dezelfde kracht neerzetten. Het is niet alsof die er minder voor betaalt.’

Bizzey kan zich precies herinneren wanneer het vuur in hem ontbrandde: ‘Ik zat in de brugklas en ik werd gek bij de gedachte: wauw, ik moet nog zo lang elke dag naar school. Luisteren naar iemand anders. Straks werken, weer luisteren naar iemand anders. Ik dacht: de maatschappij is een hel. Je kunt niet je eigen leven bepalen. Je bent afhankelijk van de overheid, van een werkgever. Dat soort shit.

‘Niet denigrerend bedoeld. Ik ben ook wel jaloers op mensen die er vrede mee hebben, lekker gewoon elke avond op de bank met een bord eten tv kijken en de volgende dag weer in de file staan, elke dag exact hetzelfde. Ik kan dat niet. Ik wil ook niet zo lang werken, tot mijn 65e. Dat wist ik toen al. Ik wilde onafhankelijk zijn. In deze maatschappij betekent geld vrijheid. Daar gaat het me om, niet roem en niet om de mooie spullen.

Sportschool LifeCity in Amersfoort.Beeld Valentina Vos

‘Kijk, ik was niet goed in school. Ik begon op het gymnasium, toen havo, toen mavo, toen BBL - één dag in de week school naast werk en op die dag was ik vooral aan het blowen en chillen. Op mijn 16de ben ik met school gestopt en fulltime in een schoenenzaak gaan werken. Dat ik geen dokter ging worden, was wel duidelijk. Toen ik merkte dat ik muziek kon maken, wist ik: dan is dit mijn weg.

‘Ik was breakdancer en ik had een keer mogen dansen in een clip van vrienden in de hiphopscene. Tijdens een vakantie werd ik verliefd op een meisje dat in Engeland woonde, maar ik had geen geld om haar op te zoeken. Dus maakte ik met die jongens een nummer voor haar in het Engels. Ik dacht: dan breek ik door in Engeland en kan ik erheen. Wish you were from where I was from, heette het volgens mij. Ik vond het fakking leuk om te doen en toen ik het liet horen in een platenzaak in Amersfoort zeiden ze: is dit het eerste nummer dat je hebt gemaakt? Ze vonden het goed, daar kreeg ik zelfvertrouwen van. Ik werd mc op feestjes.

‘Ik vond het een verrijking om van school te zijn. Op school voelde ik me altijd dom en toen ik er vanaf was, merkte ik dat dat niet zo was. Thuis vonden ze het heel fucked up.

‘Maar ja, mijn vader had van alles gedaan om me goed te laten presteren op school. Hij heeft telefoons gebroken. Hij dreigde mijn scooter doormidden te zagen als ik een slecht rapport haalde.’ Hij lacht. ‘Maar het werkte niet. Hij heeft zelf ook school niet gedaan, dus ik begreep wel dat hij heel graag wilde dat ik die wel zou afmaken.

Bij Bizzey thuis.Beeld Valentina Vos

‘Het boeide me gewoon niet. Ik heb een heel slecht concentratievermogen. Ik ben gewoon al snel niet meer zo geïnteresseerd. Ik denk dat ik goed in marketing ben en snel innoveer omdat ik denk zoals de jeugd: in nanoseconden is mijn interesse weg. Maar misschien komt het ook wel doordat ik nog best leef zoals toen ik jong was. Van alle guys die vroeger bezig waren met skaten, doe alleen ik het nog. Breakdancen deed ik het langst. De groep vrienden die muziek maakte was ooit ook groter. Veel jongens zeggen op een gegeven moment: ik ga wat anders doen.

‘Ik kan me niet identificeren met veel leeftijdgenoten. Die lijken wel 50, vind ik. Maar nu, met wat ik allemaal heb, vind ik het wel lekker om 34 te zijn. Ik bedoel, mijn vrouw ziet er niet heel oud uit of zo. Die is ook jonger hoor, 30.’

Het is bekend dat Bizzey zijn leeftijd in de media liever niet te veel benadrukt ziet, omdat hij ook veel jonge fans heeft, bij wie hij liever een leeftijdloze indruk maakt. Later vertelt hij dat hij zijn zoontje graag naar school brengt en ophaalt, maar dat hij wel naar binnen en naar buiten moet als de bovenbouw in de klas zit, anders ontstaat er een oploop.

Bizzey’s vrouw Renee komt even tussenbeide en vertelt dat er een deal rondkomt voor haar Instagram. Ze noemt een bedrag. ‘Wááát’, zegt Bizzey. ‘Fakking vet, schatje. Geef eens een kus.’ Hij raadt haar wel aan 30 procent meer te vragen.

Ze leerden elkaar elf jaar geleden kennen op een festival. Renee, oorspronkelijk sportinstructeur, heeft pas kort geleden besloten haar account met ruim 100 duizend volgers te gelde te maken en dat gaat voorspoedig. ‘Echt insane’, zegt Bizzey. ‘Ik zei haar al vaak dat ze het moest doen, maar nu heeft ze meer tijd omdat November naar school gaat.’ November is hun 4-jarige zoontje.

En nee, hij is geboren in oktober.

Renee dacht al vaak mee over de brand Bizzey. ‘Ik ga haar nu ook meer betrekken bij het bedrijf. De beste stuurlui staan aan wal, zeggen ze. Nu zeg ik tegen haar: al die goede ideeën, deel ze zelf even met de crew. Dat haalt ook druk van mij af.’

‘Ik heb personeel. Een kantoor. Vier vast, nog tien medewerkers. Het is vreemd nu. Mijn tourmanager hoeft niet veel te doen. Ook al hoef ik me persoonlijk geen zorgen te maken, het bedrijf krijgt een klap net als elk ander. De sociale mediajongens hebben het juist heel druk. Daar moeten we nu even de denktank aanzetten en leuke dingetjes bedenken. Mijn Instagram is een bedrijf op zich, met deals. Maar ik probeer ook gewoon mijn naam een beetje in de media te houden.’ Zo heeft Bizzey een live dj-set gedraaid op Instagram. Vanuit hun keukens en zitkamers dansten dames wulps mee.

‘Als bekende Nederlander is het toch makkelijker om met de maatregelen om te gaan, denk ik. Wij mochten bijvoorbeeld met de kleine in een volledig lege trampolinehal springen. En thuis hebben we de jacuzzi aangezet. We hebben een grote tuin. Mijn zoontje raakt zijn energie wel kwijt zonder dat we door een overvol park hoeven te lopen.

“En we zijn lekker de boel thuis aan het opruimen. Ik heb alles geschuurd en gelakt, de bank in de tuin en de hele mikmak. Burgerlijk eigenlijk. Normaal denk ik dan: er is money to be made, weet je wel. En nu hoef ik me niet schuldig te voelen, want niemand kan money maken. Het is niet zo dat als ik nee tegen een show zeg, dat iemand anders die dan pakt. Die druk is van de ketel en dat is wel lekker eigenlijk.’

Renee en November waren de reden dat hij destijds uit het zo succesvolle Yellow Claw stapte. Renee heeft daarover verteld dat ze over haar zwangerschap eigenlijk weinig met haar rondreizende man kon delen. Niet alleen omdat Bizzey weg was, maar ook omdat hij steeds somberder werd. Het reizen, de roem en het altijd maar rekening houden met de andere twee leden van de groep vielen hem zwaar. ‘Hij ging op een gegeven moment ook nooit meer iets leuks doen met de jongens’, herinnert Renee zich. ‘Hij zat voor of na een show alleen maar op zijn hotelkamer.’

Het lukte Bizzey om bij de geboorte van November in Nederland te zijn – Renee was erg bang geweest dat hij die zou missen - maar na een paar dagen moest hij alweer weg. Zij kreeg een zwangerschapsdepressie. En hijzelf was in die tijd, zegt hij, ‘gewoon depressief’ en kon er niet voor zijn vrouw zijn zoals hij zou hebben gewild. Totdat hij de knoop doorhakte.

Lijk je eigenlijk op je vader?

‘Ik heb veel trekjes van hem. Maar je weet toch, ik denk dat elke man een haat-liefdeverhouding met zijn vader heeft. Ik ben trots op wie hij is maar ik wil ook veel dingen beter doen. Ruimdenkender zijn.

‘Nu ben ik aan het kijken naar grond op Bali om villa’s op te bouwen en dan zijn mijn ouders weer van: moet je dat wel doen, straks word je opgelicht. Toen ik twee jaar geleden in Nederland met vastgoed begon zeiden ze ook: eng, moet je niet doen. Terwijl dat juist rust geeft.’

Na het optreden in Rotterdam om 4 uur 's nachtsBeeld Valentina Vos

Hoe doe je dat, in het vastgoed gaan?

‘Ik heb natuurlijk een private banker en een financieel adviseur. En ik heb me in de markt verdiept. Renee komt uit Eindhoven, daar hebben we veel gekocht. Totdat het ging stijgen. Nu er een crisis is, ga ik wel weer even kijken. Maar de prijzen zakken nog niet.’

‘We hebben allemaal van die starterswoningen in de binnenstad. Zitten expats in. Raar. Ze kennen me niet, daar zitten bedrijven tussen. Ik vind het wel vet om die woningen zelf in te richten, want ik verhuur ze gemeubileerd. Kan ik het wel heel mooi maken. Heb ik hier ook gedaan.’ Hij gebaart naar de robuuste houten vloer, de dito tafel en het neon aan de muur. ‘Vind ik heel mooi. Je hebt niet het gevoel dat je in een nieuwbouwwoning zit.’

Wil je niet luxer wonen?

‘Nee, dat wil ik niet voor mijn zoon. Dit is op het randje. Hier wonen wel mensen die met een ‘r’ praten, maar er zijn ook huurflats. De balans voor mijn zoontje vind ik chill. Die twee villa’s op Bali worden wel heel luxe. Een voor onszelf en de ander voor Airbnb.’

Je wilt genoeg verdienen om voor elkaar te krijgen dat November én zijn kinderen financieel onafhankelijk zullen zijn, heb ik begrepen.

‘Ja, dat is wel chill ja, dat is het fijnst. Zodat hij ook niet wordt geleefd door de maatschappij. Hij moet normen en waarden kennen. Het verschil tussen goed en slecht. En hij moet zijn eigen visie ontwikkelen. Als hij het gewoon lekker vindt om in de rij te staan, moet hij dat maar doen. Maar als hij of zijn kinderen dat willen, moeten ze zich kunnen onttrekken aan de onzin van de maatschappij.

‘Ik vind het altijd eng als iemand een dm stuurt met: die en die heeft kanker en kan alleen worden geholpen in Amerika en we moeten zo veel geld bij elkaar zoeken. Fuck, hoe dan. Als ik nu zou horen dat het zoontje van mijn zus iets ergs had dan zou ik nu, pám, willen handelen. En niet een fucking facebookbericht eruit hoeven sturen.’

Je wilt nooit in een machteloze situatie terecht komen.

‘Nooit! Mensen sparen toch ook voor als de koelkast stuk gaat of de droger uitvalt? Voor mij ligt er meer binnen m’n bereik. En ik heb maar een bepaalde tijd waarin ik dit kan doen en dat is niet heel lang meer.’

Je zegt al een poosje dat je nog maar drie of vier jaar wilt werken. Maar je vrouw gelooft niet dat jij ooit stopt.

‘Misschien half om half. Ze kent me beter dan ik.’

Dan: ‘Ik ga November niet vertellen dat dat geld er is. Als hij nu iets wil, leg ik hem uit dat het geld kost. Hij kan centjes verdienen met opdrukken. Dat is zijn werk. Bijvoorbeeld als hij een nieuw spelletje op zijn iPad wil. Dat kost dan 99 cent. Of een autootje. Dan zeg ik: dat kost tien push-ups. En hij kan het niet altijd krijgen. Als hij grotere dingen wil hebben, moet hij meer push-ups doen en dat lukt niet, dus dan kan hij het niet betalen.’

Op een dag komt hij erachter dat jullie veel geld hebben.

‘Dan heeft hij denk ik al een bepaalde mentaliteit. En ik zie voor me dat hij zijn puberteit op Bali gaat ervaren. Daar lopen wij ook niet in designerkleren. En áls je het aan hebt, denken ze toch dat het nep is. Mijn Gucci-slippers kan ik gewoon op het strand laten liggen. Ze geven daar niet om die onzin.

‘Ik gaf er eerst ook geen fock om. Tot ik me weer meer in Nederland ging bewegen. Imagebuilding. En dan ga je het leuk vinden en raak je ook verslaafd aan de P.C. Hooftstraat. Maar Renee en ik hebben nu tegen elkaar gezegd: laten we nu elke keer dat we iets van een designermerk willen hebben, in plaats daarvan herinneringen kopen. Het is insane, man. Ik draag broeken van 1.200 euro, daarvan kun je natuurlijk iets vets doen.’

Een nummer als Traag, kun je uitleggen wat het geniale daarvan is?

‘Dat je er gelijk een beetje geil van wordt, dat je wilt dansen. Dat bereik je door het met je ziel te maken. Dat nummer heb ik in drie kwartier gemaakt, het ging vanzelf. Iedereen vond het lelijk. Maar ik hoorde het gewoon. Mensen om mij heen mogen mij best tegenspreken, maar als ik iets zeker weet, dan weet ik het zeker. Ik denk dat die over tien jaar ook nog in clubs zal worden gedraaid. Daar blijf ik geld op verdienen. Ik vind het vet dat ik de baas ben van die stijl.’

Je nummers hebben bijna altijd dezelfde thematiek.

‘Je bedoelt dat het over seks gaat?’

Het is een vast stramien.

‘Alle alcohol op mij, alle drugs op mij, alle vrouwen op mij. Ja.’

Je krijgt regelmatig het verwijt van vrouwonvriendelijkheid.

‘Dan snappen ze de kunstvorm niet. Vroeger op straat freestylede ik dit soort dingen. Het grappige element is dat het heel grof is. Ik verwachtte toen ik begon ook dat jongens het heel leuk zouden vinden en meisjes niet. Maar uiteindelijk vinden meisjes het heel leuk. Omdat zij ook wel de humor ervan inzien en snappen dat ik niet heel serieus sta te roepen dat een chick met haar kaa uu tee naar de grond moet, weet je wel.’ November is in de buurt, vader Leo past op zijn woorden.

‘Alle producers die met mij werken, moeten ook altijd lachen als ik begin te freestylen. En het is wel clubmuziek. De meeste vrouwen vinden dat wel leuk in een club als ze een beetje hebben gedronken, dat het iets meer op het randje is, iets smeriger allemaal.’

Heb je nu elke keer weer zin om zo’n nummer te maken?

‘Ik ben altijd weer blij met de laatste track die ik heb gemaakt. Als je naar iets narcistisch bij mij zoekt, wat elke artiest natuurlijk wel heeft, dan is het dat ik graag naar mijn eigen muziek luister. Mijn nieuwe shit zet ik best vaak op in de auto. Ik vind ook niets slecht, dan had ik het niet uitgebracht. Ik vind het wel vervelend als mensen iets niet begrijpen. Als mensen denken dat ik iets anders probeer te doen dan ik doe. Er wordt wel eens gezegd: Bizzey is geen rapper. Nee klopt, ben ik niet. Dat irriteert me. Maar ik twijfel nooit of het wel goed is.

‘Het meest trots ga ik misschien wel zijn op een release later dit jaar. Dat is een Ed Sheeran-achtig nummer.’

Bizzey zingend met gitaarbegeleiding?

‘Ja, ik heb het liggen. Je mag het wel vast horen.’

Hij zet een kwetsbaar liefdesliedje op. Ronnie Flex, die meeschreef, is er ook op te horen, maar die zal worden vervangen door een meisje.

In het liedje vraagt Bizzey een vrouw die hij pijn doet om hem tijd te geven. Heel anders dan de bulk van zijn werk.

‘Het voelde goed en ik had wel iets te zeggen. Het was niet de beste periode. Ik vond het een mooi moment om daar op deze manier een streep onder te zetten.’

Waarom zijn Renee en jij samen?

‘We zorgen voor elkaar en we leren van elkaar.’

Wat leer je van haar?

‘Dat het cool is om mezelf te zijn. Dat ik geduld moet hebben. Dat ik niet over de vluchtstrook moet rijden als ik te laat ben. Ik ben een ongemanierde chauffeur, roekeloos. Mijn vrouw vindt mij heel slecht in de auto, ja.’

Waarom rijd je niet een beetje normaal?

‘Ik probeer het nu. Maar ik zie wegen en dan neem ik die gewoon. Ik snap niet dat de rest dat niet doet.’

Het cool vinden om jezelf te zijn, wat betekent dat?

‘Renee vindt mij gewoon leuk, ook als ik iets niet voor haar doe. Ik sta veel klaar voor mensen, maar niet om de juiste redenen. Ik zeg geen nee omdat ik bang ben dat ik word afgewezen. Van haar leer ik dat mensen me ook nog wel leuk vinden als ik een keer nee zeg.’

Ben je een beetje tevreden over jezelf?

‘Nu wel. Het afgelopen jaar zat ik er niet lekker in en was ik niet aardig. Het irritante is dat ik zelfbewust genoeg ben om te weten: ik ben nu niet aardig. Daar wordt je zelfbeeld ook niet beter van.’

Ben je ergens toch niet verslaafd aan de roem?

‘Roem zegt mij niets. Vrijheid zegt mij iets.’

Angst om afgewezen te worden, angst om blut te worden. Als je kijkt naar wat je presteert, zou je er inmiddels toch een beetje op kunnen vertrouwen dat het met jou kennelijk wel goed komt?

‘Ja, eerst met Yellow Claw en daarna met Bizzey... ik weet wel dat ik altijd van een drol weer iets kan maken. Maar ik wil dat niet nog een keer hoeven doen. Niet nóg een keer denken: wat nu?’

Je hebt het over Bizzey...

‘Alsof ik het niet ben. Ja. Eigenlijk is het mijn straatnaam. Maar nu is het dat bedrijf geworden. Ik ben het ook nog wel zelf. Maar toen het met Leo niet goed ging, is Bizzey wel gewoon doorgegaan. ’

Waarom stopt Bizzey dan niet gewoon nu, ook als de maatregelen tegen het coronavirus straks zijn opgeheven? Beetje crossen, beetje klussen, lekker op Bali wonen...

‘Nee, maar ik heb nog wel wat hits liggen. En juist door deze rust heb ik weer fakking veel inspiratie, dus dan schrijf ik weer nieuwe hits. Dat is de circle of my life. Ik ben nog niet uitgeteld.’

CV Bizzey

11 mei 1985 geboren in Amersfoort als Leendert Roelandschap

2001 verlaat de middelbare school en begint als mc

2010 begint Yellow Claw met Jim Taihuttu en Nils Rondhuis in de Amsterdamse club Jimmy Woo

2014 trouwt met Renee Hemmes

2015 geboorte zoon November

2016 stapt uit het internationaal succesvolle Yellow Claw

2017 Traag wordt op Youtube de meest bekeken Nederlandse clip ooit

2018 staat voor het eerst op één met Ja en werkt mee aan nummer één-hit Hij is van mij

2019 verkoopt AFAS Live uit, brengt Dip Raar uit met Diplo, bij wie eerder Yellow Claw muziek uitbracht

2020 Brengt Skaffa uit, met een reeks bekende bloggers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden