Bioscoopfilms die u deze week wel/niet moet zien

Wekelijks selecteert de Volkskrant films die u niet mag missen. En een aantal die u met gerust hart kunt overslaan. Deze week: The Hunger Games 3, Wiplala, Still the Water en John Wick.

Beeld NBC

The Hunger Games: Mockingjay 1

In de derde film uit The Hunger Games-reeks wordt Katniss Everdeen (Jennifer Lawrence) tot verzetsheld gebombardeerd. Nadat ze voor de tweede keer de gruwelijke Hongerspelen van president Snow (Donald Sutherland) heeft overleefd en zijn autoritaire regime heeft uitgedaagd, leeft ze ondergedoken bij de rebellen van district 13. Net als Katniss' eigen thuis is de boel daar bovengronds helemaal platgegooid, inclusief vluchtende burgers met kinderen.

De ondergrondse bunkers vormen een minder spannend decor dan kunstmatige arena's met giftige mist en bloeddorstige apen, maar de sfeer des te grimmiger. Katniss moet het volk van Panem mobiliseren in zorgvuldig gemanipuleerde propagandafilmpjes.

Het is vooral dankzij de acteerprestaties van Jennifer Lawrence dat dit voorlaatste deel van de successerie blijft boeien. Met passieve blik moet ze net als de kijker aanzien hoe de situatie in Panem volledig ontspoort. Lawrence weet te beroeren. Floortje Smit geeft de film in de Volkskrant daarom drie sterren. Volgens de recensent van The Washington Post voelt het als één lange, laatste keer diep ademhalen voor de finale. Die staat klaar voor volgend jaar. Mockinjay deel 1 is 'een vreugdeloze, grimmige onderneming die net als Katniss precies doet wat-ie moet doen: vol efficiëntie op naar de sombere eindstreep.'

Wiplala

Géza Weisz is in deze Annie M.G. Schnidt-verfilming slechts een centimeter of tien groot, maar een kabouter is hij niet. Hij is een Wiplala, een miniman met toverkracht. Hij komt terecht bij het gezin van de wat eenzame Johannes, die met zijn zus en zijn vader in Amsterdam woont. Wiplala zegt niet veel maar 'tinkelt' des te beter; hij maakt een standbeeld van de huiskat en zijn nieuw verworven mensenvrienden zijn binnen de kortste keren even klein als hij. Terugtinkelen blijkt lastiger. Dat geeft niet want wie zó klein is, kan avontuurlijk op de rug van een duif over de Dam scheren.

Regisseur Tim Oliehoek maakte er samen met ervaren Annie M.G. Schmidt-scenariste Tamara Bos een charmante familiefilm van, volgens Pauline Kleijer in de Volkskrant. Er wordt soms iets te veel geleund op special effects maar de miniscule hoofdpersonen zien er overtuigend uit. Géza Weisz moest voor het grootste deel acteren voor een groen scherm, de effecten werden later toegevoegd. Hij doet dat uitstekend, zo staat ook in De Telegraaf (4 sterren). 'Een film met een warm kloppend hart.'

John Wick

De makers van John Wick hebben heus hun best gedaan om hun gelijknamige hoofdpersonage te portretteren als bloeddorstigse wreker, zo valt te lezen in de weinig positieve recensie van Berend Jan Bockting in de Volkskrant. 'Onhandige bijkomstigheid: de wreker in kwestie treedt op in de gedaante van Keanu Reeves.' Reeves, die gek genoeg nooit ouder lijkt te worden, heeft veel voor zich pleiten maar een overtuigende boeman is hij niet. Zijn agressie is eerder idioot dan ansgtaanjagend.

Na anderhalf uur smeekt een Russische gangster John Wick te stoppen met schieten. Dat doet Wick, een man van weinig woorden, namelijk veel en graag: de teller staat rap op 100 slachtoffers. Maar hee, wie zou niet pislink zijn als je '69 Mustang wordt gejat en je puppy wordt vermoord?

Reeves maalt niet om wat bloedspetters op zijn pak en maakt er een geforceerd slaughterfest van. De recensent van de USA Today noemt de film een nare mix van hyperrealistisch en cartoonesk geweld. 'Jammer dat bioscopen geen wisservice bieden om je geheugen na afloop te ontdoen van deze nutteloze ranzigheid.'

Keanu Reeves als boze boeman in John Wick. Beeld ap

Still the Water

Er drijft een dode, naakte man in het water. Op zijn rug prijkt een flinke tattoo van een draak. Uitstekend begin voor een Japans misdaadverhaal zou je zeggen, maar bekroonde filmmaakster Naomi Kawase maakt er een spiritueel verhaal rond twee pubers van. De 16-jarige Kyoko en buurjongen Kaito hebben het veel te druk met hun eigen leven om zich te bekommeren om dat van een dobberende vreemdeling.

Het is een lange zit voor wie niet van Japanse natuurfilosofie houdt, schrijft Floortje Smit in haar recensie (2 sterren). Kawase laat ze gekunsteld nadenken over lichaam en geest, ouders en kinderen, ziekte en dood. Peter Bradshaw, filmcriticus van The Guardian, kan de Zen-vibe beter hebben. Hij noemt Still the Water sereen en idealistisch en geeft de film drie sterren. 'De karakters worden omgeven door Kawase's typische visuele symfonie. De onderwaterwereld is even mysterieus en mooi als die aan de oppervlakte.' Voor wie houdt van kabbelend Japans dus.

Beeld uit Still the Water. Beeld filmdepot
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden