Bioscoopfilms die u deze week wel/niet moet zien

Wekelijks selecteert de Volkskrant nieuwe films die u niet mag missen. En films die u met gerust hart kunt overslaan. Deze week zeker zien: Frank, waarin Michael Fassbender gitaar speelt met een hoofd van papier-maché. Het Franse drama Le Dernier Coup de Marteau is ook de moeite waard. Overslaan: het verfilmde knuffeluniversum van Nicholas Sparks in The Longest Ride.

Beeld uit Frank.Beeld Septemberfilm

Frank

Beginnend muzikant Jon (Domhnall Gleeson) mag tot zijn grote vreugde spelen in ultrahip avant-gardistisch popbandje The Soronprfbs. Aan het hoofd staat de charismatische Frank, een muzikaal genie dat zich achter een opvallend groot masker verschuilt. Hij en zijn sidekick Clara (Maggie Gyllenhaal) zijn op z'n zachtst gezegd nogal onconventioneel. Wanneer de band zich voor de opnames van een nieuw album terugtrekt, wordt de situatie met de minuut vreemder en heeft Jon moeite zijn medemuzikanten bij te benen.

Een frontman die zich verstopt onder een masker is intrigerend. Helemaal omdat het masker nooit af gaat, niet in bed, niet aan tafel, niet onder de douche. Extra intrigerend, schrijft Floortje Smit in de Volkskrant, als je bedenkt wie er onder dat masker zit: Michael Fassbender, een van de knapste en beste acteurs van dit moment. 'In de studiosessies en optredens die volgen, blijkt de keuze voor Fassbender meer dan een leuk grapje: hij doet fysiek zoveel dat de vraag zich opdringt of een andere acteur je voorbij de gimmick van het masker had kunnen laten kijken, zoals hij hier doet.'

Advies is om als kijker niet te verlangen naar rechtlijnige antwoorden. Gewoon, simpelweg genieten van het ongrijpbare en je laten meevoeren door de heerlijke krankzinnigheid. Exact hetzelfde advies geeft vakblad Empire. Hier ook 4 sterren. 'Prettig gestoorde en ontroerende komedie over hoe het is een non-conformistisch genie te zijn.'

De Telegraaf blijft niet achter met 4 sterren. 'Frank is een aanstekelijk maffe én ontroerende film over innemende verstotelingen.'
Regie: Lenny Abrahamson. 95 min., in 11 zalen.
Tekst loopt door onder video

De Soronprfbs uit Frank.Beeld Septemberfilm

Le Dernier Coup de Marteau

De 13-jarige Victor ('ik ben bijna 14') woont met z'n doodzieke moeder in een caravan op een strand in Zuid-Frankrijk. Hij heeft zijn vader, een beroemd dirigent, nooit gekend. Als die in de buurt is met zijn orkest voor een opvoering van de 6e symfonie van Mahler, vindt Victor het tijd om kennis te maken en te kijken wat hij aan zijn vader heeft.

Voetbal ligt meer in Victors straatje dan klassiek. Toch brengt Mahler vader en zoon dichter tot elkaar. 'Op papier klinkt het, juist door de dik aangezette tegenstellingen, behoorlijk vergezocht', schrijft Pauline Kleijer in de Volkskrant. 'De onvermijdelijke toenadering tussen vader en zoon, lijkt weinig realistisch. En toch is Le Dernier Coup de Marteau een overtuigend drama: met haar aandacht voor details, haar grote liefde voor de personages en sterke acteursregie, weet Delaporte vrijwel alle twijfels over het scenario weg te nemen.' Daarmee verdient de film 3 sterren.

Eenzelfde score in BN/DeStem. 'Delaporte laat muziek veel woorden vervangen. Dat werkt vooral in een scène aan zee, zónder de vader. Als Victors Spaanse buurmeisje Luna langzaam zijn hoofd kaalscheert, zorgt dat voor een mooi, intiem moment. Jammer dat er niet meer van dat soort scènes in 'Le dernier coup de marteau' zitten.'

Cinema.nl noemt de film tragisch, maar niet jankerig. Grote emoties worden bewust vermeden. 'Dat de film desondanks niet kil en afstandelijk wordt is niet alleen te danken aan Delaporte's trefzekere regie, maar ook aan het sterke acteren van de cast.' Hoofdrolspeler Romain Paul kreeg een onderscheiding voor Beste Nieuwe Acteur op het filmfestival van Venetië.

Regie: Alix Delaporte. 82 min., in 10 zalen.
Tekst loopt door onder video

Victor en buurmeisje Luna.Beeld Lumière

The Longest Ride

Schrijver Nicholas Sparks voert ze maar wat graag op, de stoere plattelandsjongen en het gevoelige stadsmeisje. In The Longest Ride, alweer het tiende verfilmde Sparks-boek, bloeit de liefde op tussen voormalig rodeokampioen Luke (Scott Eastwood) en kunststudente Sophia (Britt Robertson). Parallel zien we flashbacks van een vergelijkbaar liefdesstel tig decennia terug. Alle werelden botsen maar, verrassing, de romantiek wint.

Meer van het gesuikerde zelfde, schrijft Berend Jan Bockting in zijn recensie. Toch is het slim uitgevoerd. 'Tot op de millimeter uitgedacht drama, waarin een diepgeworteld verlangen naar nostalgische romantiek ironisch genoeg wordt vastgelegd in een ansichtkaartachtige esthetiek.' Dat de levenslessen als tegeltjeswijsheden klinken past geheel in de succesformule van Sparks.

Dit positieve element is niet terug te lezen in The Guardian: 1 ster. Regelrechte pulp wordt The Longest Ride daar genoemd. 'Het is jammer dat Luke, de grootste narcist van dit filmjaar, zijn rug niet breekt bij de rodeo.'

Volgens nu.nl, 2 sterren, is Eastwood de knapste Sparks-hunk tot nu. Verder is het meer van het zoete zelfde. 'Uiteindelijk komen alle dromen uit. "What took you so long?", vraagt ze dan, 128 minuten later. Inderdaad.'

Regie: George Tillman Jr. 128 min., in 68 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden