Biograaf: Seasick Steve verzon van alles over verleden

Biografie Seasick Steve: Ramblin' Man

Seasick Steve maakte naam met zijn rauwe, uitgeklede bluesmuziek en groeide uit tot wereldster. Maar lang niet alles wat hij vertelde over zijn verleden klopt, ontdekte de Britse journalist Matthew Wright, die zijn ongeautoriseerde biografie schreef.

Seasick Steve Beeld Christopher Wright

Op oudejaarsavond 2006 maakt de wereld kennis met de dan 66-jarige Seasick Steve. Met een vertimmerd houten kistje onder de voet en een afgeragde gitaar met drie snaren verschijnt hij in het toonaangevende Britse muziekprogramma van Jools Holland. Een sensatie is geboren.

Met zijn rauwe, uitgeklede blues en eerlijke teksten spreekt hij tot de verbeelding. Hij vertelt over zijn moeilijke jeugd levend met een vader met losse handjes en zingt over zijn tragische leven als muzikant. 'Er was nooit iemand geïnteresseerd. Mijn enige luisteraar was mijn hond en die vroeg nooit iets', zegt hij in een interview met de Volkskrant uit 2011.

Na zijn optreden bij Jools Holland wil heel Engeland zijn album hebben, maar er zijn maar negenhonderd exemplaren gedrukt. De twee albums daarna verschijnen bij een major label en schieten de toptien van de Britse albumlijsten in: honderdduizenden exemplaren worden verkocht. Hoofdpodia volgen op festivals als Glastonbury en Pinkpop.

Maar hoe eerlijk zijn al die verhalen? Wat klopt er van de anekdotes over hoe hij zwervend als verstekeling op goederentreinen door Amerika trok? Lang niet alles, ontdekte biograaf Matthew Wright, een Brits muziekjournalist die onder andere schrijft voor The Guardian en theartsdesk.com.

(tekst loopt door na de video)

Tien jaar jonger

Seasick Steve werd geboren als Steven Wold. Althans, dat is het verhaal. Nee dus, schrijft Wright in zijn boek. Wold is de familienaam van Steves tweede vrouw. Hij wordt geboren als Steven Leach, zo blijkt na graafwerk in de Amerikaanse bevolkingsregisters. Ook opvallend: hij is niet in 1941 geboren, zoals hij zelf vertelt, maar tien jaar later in 1951.

In De Morgen vertelt de journalist over zijn zoektocht naar het echte verhaal van Seasick Steve: 'Niemand is in zijn leven gaan graven. Logisch ook, voor een krantenartikel of een stuk in een magazine heb je genoeg aan de versie die Steve zelf vertelt. Maar ik moest een boek schrijven, dan moet je wel wat verder kijken.'

'Ik vond het altijd al moeilijk te geloven dat een artiest als Steve zijn hele leven lang enkel bij wijze van hobby muziek had gemaakt. Iemand die enkel tussen de slechte jobs en het opvoeden van zijn kinderen door aan gitaar spelen toekomt, haalt nooit dat niveau.'

Wright vindt bewijs in de muziekscene van San Francisco eind jaren 60, begin jaren 70. 'Tijdens die periode zwierf Steve volgens de legende door Amerika, springend van de ene goederentrein op de andere. In werkelijkheid blijkt hij al die tijd in San Francisco te hebben gewoond waar hij aan de kost kwam als muzikant.'

Seasick Steve met zijn afgeragde gitaar met drie snaren Beeld anp

Actief voor zijn leeftijd

Cato van Dijck, zangeres van de band My Baby, toerde een tijdlang met Seasick Steve. Ze staat niet te kijken van de onthullingen. 'Dat hij tien jaar jonger is, dat geloof ik meteen. Hij was wel heel uitbundig en actief voor zijn leeftijd.'

Veel heeft ze het niet met hem over zijn verleden gehad. 'Dat bewaarde hij voor het podium. En hij heeft het sowieso moeilijk gehad om aan de bak te komen als muzikant. Ik vind er ook niks mis mee, als muzikant en als performer mag je verhalen best wat aandikken.'

Een deel uit de biografie Seasick Steve: Ramblin' Man is terug te vinden op Google Docs. De muzikant en zijn management hebben nog niet gereageerd.

My Baby

De hele wereld houdt van My Baby. De Amsterdams/Nieuw-Zeelandse band heeft voor zijn album Shamanaid net een Edison gekregen in de categorie beste alternatieve album. De hele wereld houdt van My Baby, behalve de nationale radiozenders in Nederland. (+)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.