Tv-recensie Emmy's

Billy Porter is een zwarte held met een roze cape

Billy Porter won zondagavond meer dan alleen een Emmy. Hij was de eerste zwarte, homoseksuele man die de prijs kreeg voor beste acteur in een dramaserie. Porter speelt al twee seizoenen de flamboyante Pray Tell in Pose, over de New Yorkse ballroom-cultuur in de jaren tachtig en negentig. In de serie volgen we de gay en transgender dansers die onder meer voguing bedachten.

Amerikaanse media bejubelden Porters historische overwinning. Het overschaduwde de jaarlijkse erkenning van RuPaul Charles – ook een zwarte, homoseksuele man – als presentator van de drag talentenjacht RuPaul’s Drag Race. Hij had al vaker gewonnen in de categorie realitytelevisie, dus zondag was het duidelijk Porters avond. 

Zijn winst staat ook voor iets groters. Porter, die net 50 is, maakte furore in de Broadway-musical Kinky Boots, waarvoor hij een Grammy én een Tony won. Maar als theatrale, zwarte homoman werd hij in Hollywood altijd getypecast als een flamboyante queen. Totdat hij de rol kreeg van Pray Tell. In Pose voorziet hij de performers weliswaar van venijnige kritiek, maar hij is vooral een ‘driedimensionaal mens van vlees en bloed’, aldus de acteur. (Let op: er volgen spoilers.)

Pray Tell is niet alleen vrolijk en fierce, maar hij mag ook moeilijk en boos zijn. Zo helpt hij anderen in de aidscrisis, maar loopt weg voor zijn eigen ziekte. Hij is een vaderfiguur voor de straatjongeren, maar zwicht ook voor de charmes van een veel jongere, eveneens geïnfecteerde danser, met wie hij een tedere seksscène deelt. En hoewel Pray Tell altijd zijn mening klaar heeft over de diva’s, schaamt hij zich voor zijn eigen vrouwelijkheid, tot hij uiteindelijk in de arena optreedt als Diana Ross.

Dankzij het succes van Pose durft de acteur zelf ook meer op te vallen. Hij droeg een roze cape naar de Golden Globes, een ‘smokingjurk’ naar de Oscars en werd als een Egyptische god naar het Met Gala gedragen. ‘Jarenlang heb ik alle smerigheid uitgekotst die mensen mij hadden aangepraat’, zei Porter tijdens zijn Emmy-speech, waarin hij schrijver James Baldwin citeerde. ‘Het duurde lang voor ik voelde dat ik er mag zijn. I have the right, you have the right, we all have the right!’

De NTR zond diezelfde avond 3Lab: Father Figure uit, over een nieuwe generatie vogue-dansers in Rotterdam. In deze ‘poëtische collagefilm’ zegt groepsleider Guilliano: ‘Als donker persoon heb je het al moeilijk, maar als homo word je ook niet helemaal geaccepteerd. Vooral binnen de zwarte gemeenschap, dat is best wel een machocultuur. Zwart en homo zijn betekent twee stappen achter staan in het leven.’

Ik wil niet spreken voor zwarte gays, maar ik kan me wel voorstellen dat Billy Porter hen inspireert, omdat de acteur hun worstelingen zo gelaagd vertolkt op het kleine scherm en het grote podium. Porter is bovendien een voorbeeld voor álle mannen die hun vrouwelijke kanten wat meer willen omarmen, maar nog niet het lef hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden