AlbumrecensieGold Record

Bill Callahans bundel korte, vaak droog-geestige liedjes behoort tot zijn mooiste platen ★★★★☆

Toen Bill Callahan rond 2006 afstand deed van zijn schuilnaam Smog, leek er aanvankelijk weinig te veranderen; ook onder zijn eigen naam bleef hij vertraagde, desolate indierock maken, gedragen door zijn sonore kluizenaarsbariton. Toch was er een verandering, die onnadrukkelijk spectaculaire vormen is gaan aannemen: zijn liedjes werden warmer, persoonlijker, minder wrang. Callahan is nu 54, getrouwd en vader van een zoon, en maakt betere platen dan ooit; na het lange, persoonlijke Shepherd in a Sheepskin Vest (2019) hoort ook Gold Record tot zijn mooiste. Hij onthulde het album liedje voor liedje; vandaag is het compleet.

Het geestige openingslied Pigeons maakt meteen duidelijk waar het verschil zit: Callahan haat de mensen niet langer, maar portretteert ze in vrolijke, empathische verwondering – en verzint er nog wat fictieve exemplaren bij. Gold Record is een album als een bundel korte, vaak droog-geestige verhalen.

Opvallend is de aanwezigheid van Let’s Move to the Country, een voorstel dat je op het Smog-album Knock Knock (1999) nog geneigd was huiverend af te slaan (‘nee Bill, ik blijf liever hier’), maar dat nu heel wat vriendelijker en aanlokkelijker klinkt.

Bill Callahan

Gold Record

Pop

★★★★☆

Drag City/V2

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden