reportage

Bijzondere eerste en tweede speelfilms van nieuwe makers op Cannes: Aftersun is dé ontdekking dit jaar

Tijdens het filmfestival van Cannes worden in de Semaine de la Critique de beste eerste en tweede films van getalenteerde nieuwe filmmakers vertoond. Hier ontdekt de liefhebber de grootmeesters van de toekomst.

Berend Jan Bockting
Beeld uit de film Aftersun van Charlotte Wells. Beeld
Beeld uit de film Aftersun van Charlotte Wells.

‘Hier ben ik. En dit is Aftersun, een film die op allerlei manieren mijn verleden en heden verbeeldt; mijn hoop en dromen en zorgen en angsten en ambities. En ze worden zo meteen op dit metersgrote doek voor jullie onthuld.’

Aan het woord is de 34-jarige Schotse filmmaker Charlotte Wells, tot voor kort hooguit bekend en geliefd bij een bescheiden schare volgers van kortfilmprogramma’s op een handvol internationale filmfestivals. Op het filmfestival in Cannes zal haar speelfilmdebuut bij weinig bezoekers voor aanvang boven aan hun must-seelijstje zijn beland.

Na afloop is alles anders: Aftersun ontwikkelde zich via mond-tot-mond-reclame en een handvol gloedvolle recensies de afgelopen dagen razendsnel tot dé ontdekking van het festival.

Aftersun, gemaakt onder de vlag van het filmproductiebedrijf van Moonlight-regisseur Barry Jenkins, verbeeldt de herinneringen van een jonge vrouw die vol diep doorvoelde melancholie terugblikt op een zonovergoten vakantie die ze als kind doorbracht met haar vader. Met een gevoelige blik en de visuele finesse die toebehoort aan de grootste filmers combineert Wells een opgewekte, zomerse niets-aan-de-handsfeer met onuitgesproken onheil: in het hoofd van haar vader woelt een donkerte die zich steeds lastiger laat onderdrukken. Geweldig spel ook van de jonge vader (Paul Mescal uit Normal People) en dochter (de uit achthonderd kandidaten geselecteerde debutante Frankie Corio).

Op een kilometer afstand van de grote rode loper waarover deze week iedereen richting de galapremières paradeert, presenteert Wells haar film in een wat krap ingericht bioscoopje. Hier worden de films van La Semaine de la Critique vertoond, een parallel festivalprogramma dat zestig jaar geleden werd opgericht door een groep Franse filmcritici om eerste en tweede films van getalenteerde makers voor het voetlicht te brengen.

Dit is dé plek in Cannes voor iedereen die zoekt naar de filmers van de toekomst. Filmgrootheden als Ken Loach en Wong Kar Wai toonden hier in het verleden hun vroege werk. Recentelijker werd hier de carrière van Julia Ducournau definitief gelanceerd, met kannibalendrama Raw (2016). Hoe krachtig dit programma-onderdeel voor filmtalenten kan fungeren als springplank richting de internationale filmelite, hier dus maar één kilometer verderop, ervoer Ducournau vorig jaar: met haar tweede film Titane promoveerde ze naar de hoofdcompetitie van het festival, om direct te worden bekroond met de Gouden Palm.

Grasduinen op de zijpaden van het festival blijft ook een verademing vanwege de charmante context waarin de films van de vooralsnog minder bekende makers worden gepresenteerd. Zo zagen we in de eerste dagen van het festival acteur Jesse Eisenberg (debuterend als regisseur met de lichtvoetige coming-of-age-film When You Finish Saving the World) geestig foeteren op de vrijwel gelijktijdige première van Top Gun: Maverick, waarbij nogal bombastisch werd uitgepakt met een stel straaljagers die laag over de badplaats vlogen. Alsof je een feestje organiseert, zei Eisenberg, en het coolste jongetje van de klas besluit om het allemaal véél groter en ambitieuzer te doen.

En ach, wat krijgt de Franse steractrice Adèle Exarchopoulos een heerlijk applaus als ze maandagochtend om iets over tien het podium op dendert. Ze is te laat, de interviewsessie met het publiek na afloop van het sfeervolle en soms Lynchiaans ondoorgrondelijke moeder-dochterdrama Les cinq diables waarin ze de hoofdrol speelt, is dan al begonnen. Maar niemand die erom maalt. Ze is even aanraakbaar, deze ochtend.

Adèle Exarchopoulos in Le cinq diables van Léa Mysius. Beeld
Adèle Exarchopoulos in Le cinq diables van Léa Mysius.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden