Camiel Meiresonne

Interview Camiel Meiresonne

Bij zijn band Son Mieux vond Camiel Meiresonne eindelijk rust. ‘De gitaar is mijn psycholoog’

Camiel Meiresonne Beeld Daniel Cohen

Van platzak rondreizen op Java tot nachtbraken in een Haags kraakpand: het leven van Camiel Meiresonne (26), al sinds zijn 14de te zien op poppodia, gaat niet altijd over rozen. Gelukkig heeft hij nu rust gevonden in zijn band Son Mieux.

Tijdens een optreden begin augustus in het Amsterdamse Vondelpark oogde Camiel Meiresonne (26), zanger en frontman van indiepopband Son Mieux, maniakaal. Raggend op zijn gitaar slalomde hij met rood hoofd tussen de bandleden door. ‘Ja, er ­lazert weleens een drumstel om’, zegt ­Meiresonne lachend in restaurant Bleyenberg in Den Haag.

Het optreden in Amsterdam was onderdeel van een tour naar aanleiding van het eerste, eerder dit jaar verschenen album Faire de Son Mieux. Volgens de Volkskrant een plaat met ‘een paar robuust vormgegeven synth- en folkpoptracks, die mede dankzij het instrumentarium van de band – akoestische gitaar naast synths en viool – doen denken aan Arcade Fire’. Dezelfde recensent schreef dat Son Mieux ‘dé ontdekking van Paaspop 2019’ was. ­‘Meiresonne is getergd, zeker als zijn gitaar uitvalt. Hij vloekt en tiert, maar knalt zijn songs er daarna op een ­bezeten manier uit.’

De bezeten Meiresonne op het podium vormt een groot contrast met de Meiresonne die in 2014 vier maanden op het Indonesische eiland Java doorbracht, daar mediteerde en The Mustard Seed verslond, een boek van Bhagwan over het verliezen van je ego.

Waarom ging Meiresonne naar Indonesië? Waar komt zijn fanatisme op het podium vandaan? En wat is zijn ­muzikale achtergrond?

In 2005 stond een 12-jarige Meiresonne met zijn vader en broertjes Wrister en Quint (toen 9 en 7) op het Malieveld in Den Haag. Ze bezochten daar het openluchtfestival Beatstad. ‘Dit wil ik ook’, zei Camiel tegen zijn vader toen hij de rockende mannen van Di-rect op het podium zag.

Drie jaar later was die missie al geslaagd, toen hij op hetzelfde festival optrad met Wrister en Quint – beiden nog basisschoolleerlingen. De broertjes vormden de band All Missing Pieces, waarmee ze een jaar eerder te gast waren geweest bij De wereld draait door

Onderweg naar school zag Meiresonne posters van zichzelf hangen. ‘Ik was niet meer enkel een jongetje van 14 dat op zijn skateboard naar school ging. All Missing Pieces was een rockband en daar hoorde op het podium bravoure bij. Daardoor dachten mensen in Den Haag dat ik arrogant was. Naar dat imago ben ik me gaan gedragen: ik liep met bontjas en Rod Stewart-kapsel over de Grote Markt.’

Meiresonne groeide op in de Haagse Zeeheldenbuurt. Vader besmette zijn drie zoons met zijn liefde voor rock. Meiresonne: ‘Op mijn 10de nam hij me mee naar een concert van White Stripes in de Heineken Music Hall. Toen ik voor het eerst Nirvana hoorde, rende ik naar hem toe. Vervolgens liet hij me Smells Like Teen Spirit horen.’

In 2005, na het familiebezoek aan Beatstad, startten de broers All Missing Pieces, met Camiel op gitaar, Wrister op bas en Quint op drums. Er werd gerepeteerd op zolder, met een simpel karaokesetje. ‘Onze eerste liedjes hadden één akkoord’, zegt Meiresonne, ‘met coupletten als ‘I like you, I want you, I need you’. Het ging nergens over.’ Na ­juichende reacties op een straatfeest besloten ze het serieus aan te pakken. Binnen enkele jaren volgden een platencontract, de eerste singles, clips op TMF en optredens op Noorderslag en Beatstad.

Diep in de schulden

Nadat All Missing Pieces uit elkaar was gevallen, voegde Meiresonne zich als toetsenist en percussionist bij de rockband Soul Sister Dance Revolution. Doorgaans is dat niet het bandlid dat met de eer strijkt, maar bij SSDR was dat anders. ‘Als een band je kapot kan spelen met een tamboerijn, dan kun je wat’, zei Nico Dijkshoorn in 2013 na een optreden bij DWDD. ‘Dan ben je een genie. Zo direct gaat u luisteren naar een hele stoet muzikale genieën, maar van mij mag hij ertussen. Die boy daar, met dat bruine leren jasje. De ongekroonde koning van de moddervette, übergeile tamboerijn!’

Toch ging het die periode slecht met Meiresonne. ‘Mijn relatie was net stukgelopen. Ik zat diep in de schulden omdat ik een adreswijziging niet op tijd had doorgegeven; ik verhuisde in die tijd regelmatig, vaak woonde ik in kraakpanden. In het weekend sliep ik nauwelijks: als we hadden gespeeld, ging ik afteren. Dan sliep ik twee uur en stapte ik weer het ­podium op. Ik gebruikte veel drugs – als muzikant kom je op weinig plekken waar die níét verkrijgbaar zijn. Een depressie vind ik een groot woord, ik ben er ook niet voor naar de dokter geweest, maar ik was behoorlijk down.’

Doordeweeks werkte hij in een strandtent en deed hij het rustig aan. ‘Doordeweeks werd een relatief begrip. Het weekend begon weleens op donderdag.’

Toen Meiresonne zijn moeder ­tijdens een lunch vertelde over zijn ­financiële en emotionele problemen, greep ze in. ‘Ze keek me aan en zei: ­‘Camiel, kun je nu je spullen pakken? Je komt weer bij mij wonen.’’ Zijn moeder bood geborgenheid. ‘Ik ben daar veel rustiger geworden. Feels, een ode aan mijn moeder, zou later het eerste nummer van Son ­Mieux worden.’

In Feels zingt Meiresonne over het moment waarop hij bij zijn moeder vertrok om weer op zichzelf te gaan wonen. ‘In de loop der jaren heeft dat lied meer betekenis voor me gekregen’, zegt hij. ‘In het refrein zing ik: ‘Oh I don’t know where I am/ But it feels like home.’

‘Jarenlang heb ik door het leven gevlogen: ik had nooit een basis, was altijd aan het verhuizen. Ik voelde me nooit rustig. Met dat lied verwoordde ik onbestemde gevoelens. Toen ik het later teruglas, realiseerde ik me dat ik me ook kan thuisvoelen in mijn hoofd. Mijn gitaar is mijn psycholoog.’

Hoewel het na zijn verblijf bij zijn moeder stukken beter ging, wilde Meiresonne zijn leven resetten. ‘Ik wilde mijn patronen rigoureus doorbreken. Mijn leven bestond uit vijf ­dagen werken op het strand om mijn schulden af te betalen en de rest van de tijd optreden.’ In een impulsieve bui verkocht hij zijn versterker, om met 600 euro op zak in het vliegtuig naar Java te stappen. Daar leerde hij flarden Bahasa (‘haast een taal zonder grammatica’) en werkte hij bij boeren op het land, tegen kost en inwoning.

Hij schreef er tien persoonlijke nummers, die de basis vormen van de eerste ep van Son Mieux, Vice Versa. ‘Ik ben nog steeds blij dat ik met weinig geld ben vertrokken, ­anders was ik naar Bali gegaan om cocktails te drinken op het strand.’

Autobiografisch 

Na vier maanden keerde Meiresonne terug met ‘een bak energie en een tas vol liedjes’. ‘What the fuck doe ik hier?, dacht ik toen ik weer achter de bar stond in Den Haag. Toen besloot ik dat ik net zo lang ging knallen totdat ik professioneel muzikant zou zijn. Ik stopte met mijn baan in het café, opende een tijdlang de post niet, betaalde geen huur meer en werkte mezelf zo flink in de schulden. Dit is vier jaar geleden. Als ik zie waar ik nu sta, ben ik zó dankbaar.’

Om zijn eigen, persoonlijke nummers te spelen, stapte Meiresonne uit Soul Sister Dance Revolution. Hij vormde Son Mieux nadat vrienden van de reggaeband Splendid hem hadden ­gevraagd in het voor­programma te spelen. ‘Ik wilde niet de zoveelste ­singer-songwriter zijn en had behoefte aan gezelligheid.’ Inmiddels spelen ook Timo Prins (bas), ­Chayenne van der Kooij (drums), Maud Akkermans (viool) en broertje Quint (keyboard) in Son Mieux.

De band kende, net als All ­Missing Pieces, een vliegende start. Binnen een half jaar was Son Mieux door 3FM benoemd tot Serious Talent en werd de Haagse Popprijs voor aanstormend talent gewonnen.

De nummers van Son Mieux zijn autobiografisch. Nothing, de single die begin augustus uitkwam, gaat over de door sociale media aangejaagde vluchtigheid. Meiresonne: ‘Omdat we op zoek zijn naar een roes zonder ruis, gaan mijn vrienden en ik steeds heftiger uit. Maar ja, de volgende dag lig je brak in je bed weer naar je fucking Instagram te staren.’

Na afloop, zegt Meiresonne, vertellen bezoekers hem dat zij zich in nummers als Old Love, over zijn ex, herkennen. ‘Dat is het mooie van kunst: het wordt gemaakt vanuit ­frictie en biedt elders verlichting.’

Meiresonne: ‘Het fijne van autobiografische muziek is dat ik geen alter ego hoef te gebruiken. Ik kan helemaal mezelf zijn, mag emoties tonen. Ik denk dat er geen plek op deze ­wereld is waar ik me zo op mijn ­gemak voel als op het podium.’

Op 14/9 staat Son Mieux op het ­gratis festival Appelpop in Tiel. Voor alle tourdata: sonmieux.com

Son Mieux

Faire de Son Mieux, de titel van het album, betekent ‘het beste uit jezelf halen’ in het Frans. Snel uitgesproken klinkt faire de son als Meiresonne.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden