Bij Yerli

Nilgün Yerli groeide als kind van Turkse ouders op in Nederland en maakte hier naam als cabaretière en schrijfster. Nu woont ze in Izmir, en in die Turkse miljoenenstad ontvangt ze deze maand in het AVRO-programma Bij Yerli vier BN’ers voor zoiets als een omgekeerde integratiecursus....

Terwijl Turkije voor iedere vakantieganger toch al net zo vertrouwd is als Spanje en Frankrijk, lijkt Yerli vooraf met haar gesprekspartners te hebben afgesproken dat zij in haar programma net doen alsof dat land een witte vlek voor ze is op de wereldkaart, en dat ze allemaal vol vooroordelen zijn over de mate van beschaving die ze er zullen aantreffen.

Vervolgens gaat de presentatrice dan bewijzen dat ze in Turkije toch ook heus wel warm eten, dat ze er dichters hebben, en dat er verder best wel normale mensen wonen.

Ook in andere opzichten is Bij Yerli een tikkeltje te pathetisch. Behalve dat haar gasten worden geacht de Turken in hun hart te sluiten, moeten ze tijdens hun tweedaagse verblijf ook ‘zielscontact’ met Yerli tot stand zien te brengen, en dat aan het eind van de uitzending in een poëem over haar kunnen verwoorden.

Inderdaad: net als in Villa Felderhof van Rik Felderhof, en compleet met alle symfonische muziek die je er bij dit soort tv al bij kunt dromen. Maar vergeleken bij Nilgün Yerli is Felderhof nog een ongeletterde bootwerker.

Zo bezingt Yerli (38 pas) zonder gêne de verwantschap tussen de twee even grote als bescheiden zielen van die Huub van der Lubbe en haarzelf. En beroemt ze zich erop dat de voorman van De Dijk zich ‘puur en in alle naaktheid’ aan haar vertoont: ‘Wat heb je veel te géven, Huub! Je schreeuwt liefde uit. En bedankt dat je Turkije en de Turken niet als iemand vanuit het superieure Westen benadert. Zó ontzettend dank je wel!’

Natuurlijk verwacht je dan als kijker dat zelfs iemand als Van der Lubbe zijn dichtader op zo’n moment even afknijpt en dat die fijne Hollandse nuchterheid weer even zegeviert.

Maar nee, dus: ‘...Er is een sprakeloze omwenteling in mijn hoofd. Waarom dacht ik dat mensen hier anders zouden zijn dan... mensen?!’ En wij moeten hierdoor, tot tranen toe bewogen, door worden meegesleept.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden