Kort & goed (of niet) Philipp Blom - Bij storm aan zee

Bij storm aan zee: parodie van je dromen (drie sterren)

Veelzijdigheid kun je de Duits-Nederlandse historicus Philipp Blom, woonachtig te Wenen, niet ontzeggen. Bekend raakte hij dankzij Het verdorven genootschap, een fraai portret van de radicale Verlichtingsdenkers. Vorig jaar trok hij de aandacht met Wat op het spel staat, een apocalyptisch betoog over klimaatverandering, digitalisering en consumentisme. Deze zomer nog was hij ‘stamgast’ bij Het Filosofisch Kwintet van omroep HUMAN. En onlangs verscheen Bij storm aan zee – Bloms derde roman, maar de eerste in Nederlandse vertaling.

Daarin beschrijft hij vijf dagen uit het leven van de 44-jarige museumcurator Ben, woonachtig te Wenen, maar nu gestrand in een Amsterdamse hotelkamer. De urn met de as van zijn in Duitsland gecremeerde moeder is kwijtgeraakt in de post, terwijl hij die nog moet begraven in Nederland. Wachtend op het verlossende telefoontje begint hij een lange brief te schrijven aan zijn zoontje Sascha, om uit te leggen waarom hij zo in het ongerede is geraakt, ‘om je te laten zien wie je vader is’. Die zal deze ‘tijdcapsule’ trouwens pas over veertig jaar, op zijn 44ste, mogen lezen. 

En Ben heeft nog een missie: hij wil bij een ‘wildvreemde’ vrouw langsgaan die plotseling opdook bij de rouwplechtigheid voor zijn moeder. Vaardig vervlecht Blom Bens verleden met diens verblijf in Amsterdam; zonder dat het hinderlijk wordt, verspringt telkens het perspectief .

Ben schrijft aan Sascha over zijn mooie Duitse grootmoeder Elly, die ooit als alleenstaande moeder bleef hangen aan een Nederlandse man en na diens dood langzaam wegkwijnde in Den Haag – met Tio Pepe als enige huisvriend. Over zijn knappe moeder Marlene die als meisje vreselijk werd gepest (‘Rotmof!’) en later belandde in radicaal-linkse kringen in Hamburg, waar ze de Nederlandse journalist ontmoette die zijn ‘dode heldenvader’ zou worden. Ben heeft nauwelijks herinneringen hem. In 1972 verdween hij spoorloos na een ontvoering door Colombiaanse rebellen. Pas nu, in Amsterdam, komt de zoon erachter wat er destijds werkelijk gebeurde.

Bij storm aan zee laat zich bovenal lezen als een kroniek van gefnuikte idealen en gestrande ambities. Geen enkel personage bereikt wat hij wil bereiken. ‘Ieder mens’, zegt Ben op zeker moment, ‘verwezenlijkt in de loop van zijn leven de parodie van zijn dromen. ‘Hoe groter de dromen, hoe monsterachtiger de parodie.’

Blom kan mooi schrijven, maar soms legt hij de symboliek er wat al te dik bovenop. Ook zijn niet alle toevalligheden even overtuigend. Het geeft zijn roman iets cerebraals. Spijtig, want wat hij wil zeggen is interessant genoeg.

Philipp Blom - Bij storm aan zee
Uit het Duits vertaald door Kris Lauwerys en Isabelle Schoepen
De Bezige Bij; 206 pagina’s; € 19,99. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.