INTERVIEW

'Bij RTL weggaan was niet zo'n wijs besluit'

Beau van Erven Dorens gaat weg bij SBS, zo maakte de zender vandaag bekend. Het Volkskrant Magazine publiceert morgen een interview met Van Erven Dorens. Dit interview is nu alvast hier te lezen. Toen zijn vrouw borstkanker had, dacht Beau van Erven Dorens: ik doe gewoon wat mijn SBS-bazen zeggen en ik laat ze mijn dromen wel even afpakken. Nu wil hij weer van alles. Maar wie wil hem? 'Ik ben nu eenmaal gezakt op de celebrityladder.'

Beeld Robin De Puy

Beau van Erven Dorens (44) wil alles. De Louis Theroux van de Nederlandse televisie zijn, maar ook een begaafd romancier en scenarioschrijver. En de Mount Everest beklimmen. De realiteit is evenwel dat hij praktisch elke avond plaatsneemt achter de desk van SBS' Shownieuws. Vanaf vrijdag is hij ook te zien in zijn tweede seizoen van 't Is hier fantasties. Dat programma vond hij 'wel leuk om te maken'. Maar nu de serie af is, rijst de vraag: wat nu?

Ben je op een punt in je leven gekomen waarin je jezelf opnieuw moet uitvinden?

'Je slaat de spijker op zijn kop. Dat is het exact, ja. Ik heb altijd wel het idee dat ik mezelf opnieuw aan het uitvinden ben, maar de laatste tijd voelt het vaak als een soort verkeerde geboorte. Daarom geef ik ook liever geen interviews, want dan worden mijn bazen boos. Die zeggen dan: 'Beau, jezus, moet je dat weer allemaal zeggen?' Maar ik kan niet liegen. Ik moet de waarheid vertellen.'

Van Erven Dorens zoekt het gevaar graag op. Zeg: 'Zo, dít is hoog, hier durft niemand vanaf te springen' en Beau is al halverwege. Vaste gewoonte is om in de Amsterdamse gracht te duiken als er een boek van zijn hand ten doop wordt gehouden. Bij zijn roman Pijn moest de brandweer uitrukken om hem met onderkoelingsverschijnselen uit het ijskoude water te vissen.

Beeld Robin De Puy

Betekent jezelf opnieuw uitvinden ook dat je afscheid neemt van het imago van de branieschoppende corpsbal, die te pas en te onpas de gracht induikt? Je bent tenslotte halverwege de 40.

'Ik ben het helemaal met je eens dat je daar op een gegeven moment te oud voor bent. Maar ik ga niet zeggen: vanaf morgen spring ik niet meer in de gracht. Dat ontwikkelt zich vast vanzelf. Ik ga ook niet halsstarrig proberen vast te houden aan in het water springen.'

Je doet het wel nog steeds, toch? Als je een golfbal in het water slaat, trek je ondanks de kou je kleren uit om hem achterna te duiken.

'Ha, ja. Maar ik weet dat ik niet eeuwig de rebel kan blijven. Dat wil ik ook niet. Het zou een beetje zielig zijn om op mijn 55ste nog zenuwachtig om aandacht te bedelen. Maar zoiets als Het Kanaal proberen over te zwemmen, dat blijf ik doen.'

Dat branieachtige had je al toen je nog bij je ouders in Bloemendaal woonde. Heb je enig idee waar dat vandaan komt?

'Als ik het filosofisch zou zeggen: met de maakbaarheid van het bestaan. Ik probeer als een soort existentialist alles eruit te peuren, vroeger ook al. Dan dacht ik: volgens mij heeft nog nooit iemand de Oudezijds Achterburgwal achterstevoren afgelopen. En dan deed ik dat. Die tic zit er nog steeds. Ik fiets zelden dezelfde weg. Ik ren altijd op een andere manier langs de Amstel. Ik probeer het elke keer toch weer anders te doen.'

Is het niet een beetje tragisch dat juist iemand met zo'n natuur na zoveel jaar RTL Boulevard nu weer Shownieuws staat te presenteren?

'Dat is ontzettend ironisch, haha! Absoluut. Shownieuws is natuurlijk een soort poor man's Boulevard. Toen ik zes jaar geleden bij SBS binnenkwam - ik krijg er bijna de slappe lach van als ik het zeg - zei ik: 'Dát ga ik zeker niet doen.' Ik heb het twee jaar niet hoeven doen. Maar ja, langzaam werd ik ertoe gedwongen en toen bleek ik het ook wel weer leuk te vinden om te doen. Want ik hou gewoon van livetelevisie, bovendien kan ik met mensen als Patty Brard en Evert Santegoeds enorm lachen. Maar zo langzamerhand denk ik: nu ben ik er wel weer klaar mee.'

Ben je nog steeds tevreden met je overstap naar SBS?

'Als ik terugkijk, vraag ik me wel eens af of het nou wel zo verstandig was om bij RTL weg te gaan. Ik heb dat zelfs twee keer gedaan. En twee keer was dat eigenlijk niet zo'n wijs besluit.'

Waarom niet?

'De eerste keer was het 't grote avontuur: naar Talpa. Op de rug van John de Mol en hand in hand met Linda. Een beetje als de koningin en de koning van het nieuwe station. Maar het werd een groot, zinkend schip. De tweede keer vertrok ik bij RTL uit recalcitrantie. Ik was gewoon klaar met de dingen die ik daar deed. Ik verveelde me. En de nieuwe dingen die ik wilde doen, wilden zij niet. Dus toen ben ik overgestapt naar SBS, eigenlijk naar het volgende zinkende schip. Ik had niet het idee dat SBS bij me paste, maar ik heb een grote fantasie en ik dacht: ik zorg wel dat de omroep een beetje op mij gaat lijken. Dat was oorspronkelijk ook het idee van de zender. Maar dat is niet echt gelukt. Na twee jaar was ik met Gerard Joling door een piepschuimen muur gesprongen, maar De Wereld van Beau, mijn programma waarvoor ik naar SBS was gegaan, was nog steeds niet op tv geweest. Dat heb ik ze toen echt door de strot geduwd. Nu kan ik eindelijk laten zien wat ik in huis heb, dacht ik. Ik was echt de enige man ter wereld die bereid was voor een tv-programma te sterven. Dat gebeurde ook bijna, trouwens. Ik zat tien dagen in mijn eentje op een onbewoond eiland, totaal onvoorbereid. Ik at giftige dingen waarvan ik ongelofelijk moest braken en aan de diarree raakte. Ik had verwacht dat het zou gaan regenen, dus ik had geen water meegenomen, maar dat ging het niet. Op een gegeven moment was ik bijna dood. Ik heb met mijn laatste krachten met de noodtelefoon mijn vrouw Selly gebeld, waarna ze me net op tijd water hebben gebracht. Het leverde sterke televisie op, maar ik voelde toch heel duidelijk dat SBS er niet echt op zat te wachten.'

Misschien omdat de kijkcijfers daar ook niet onbelangrijk zijn?

'Het scoorde helemaal niet slecht. Maar toch zetten ze het op een gegeven moment weg op maandagnacht. Ik zat huilend bij de toenmalige directeur Tina Nijkamp op haar kamer, ik was echt helemaal kapot. Ik stak zo veel tijd en energie in die afleveringen en zij besloot gewoon om ze te hermonteren en om half 12 's avonds te programmeren. Toen dacht ik: ooh, dit was de reden waarom ik hiernaartoe ben gekomen. Maar daarna kwam John de Mol en die zei: 'Jij blijft hier. We gaan er keihard tegenaan.' Dat hebben we gedaan. Nu gaat het gelukkig iets beter. Maar mijn grote passie, het beleven van avonturen, dat Louis Therouxachtige, het onderzoeken van subculturen, dat is er allemaal niet van gekomen. Ik heb inmiddels wel weer vijftien programma-ideeën ingediend, maar daar hoor ik niks op.'

Deze zomer loopt je contract af.

'Ja. In juli loopt het contract af. Dus de transfermarkt is nu open.'

Klopt het dat je met de publieke omroep praat?

'Ik ben me overal aan het oriënteren. Ik heb tegen mijn bazen bij SBS gezegd: ik heb voor mijn gezin de verantwoordelijkheid te zorgen dat ik volgend jaar brood op de plank breng, dus ik ga de boer weer op. En dan kan ik bij SBS terechtkomen of bij een publieke omroep, bij RTL of een radiozender. Daar ben ik nog niet uit. Als het maar een plek is waar ik niet alleen hen bedien, maar ook mezelf. Dat heb ik de laatste tijd echt veronachtzaamd. Ik word er vooral gelukkig van om avonturen te beleven. Voor Veronica vloog ik voor het programma De Vliegende Hollanders met acteur Mark van Eeuwen in een Cessna'tje. Mark als piloot en ik als navigator ernaast, terwijl Mark eigenlijk helemaal niet goed kan vliegen. Dat was levensgevaarlijk. Op 500 meter hoogte boven zee roepen: 'Jezus, wat gebeurt hier? Er is van alles kapot in dit vliegtuig!' Geweldig. Helaas werd ook dat programma ergens in de luwte weggezet. Nou, ik heb die directeuren niet eens meer aangekeken. Daar hoef ik nooit meer een woord mee te wisselen. Veronica zendt de allergrootste buitenlandse rommel uit. Dan kríjg je iets dat met veel passie wordt gemaakt en dan besteed je er nauwelijks aandacht aan. Het interesseert ze helemaal geen moer, ze houden alleen hun eigen stoel warm. Ik wil iets doen wat niemand anders ooit heeft gedaan. Als ik daarnaast ook andere programma's moet maken, vind ik dat prima, maar als ik alleen maar Shownieuws moet presenteren, word ik gek. En ik wil niet als een soort tank rondrijden en lobbyen, dreigen en chanteren om mijn programma's erdoor te krijgen, ik wil dat ze ze uit liefde bestellen.'

Denk je dat John de Mol gepikeerd zal zijn als je SBS verlaat?

'Dat denk ik niet. Ik heb hem ook al maanden niet meer gesproken. Vroeger sprak ik hem veel, maar langzaam ga je uit het balboekje, hè. Dan kom je als beroemdheid in de categorie die niet teruggebeld hoeft te worden. Dat zeg ik trouwens niet zuurpruimerig hoor, dat is allemaal normaal. Ik ben nou eenmaal gezakt op de celebrityladder.'

Mark van Eeuwen en Beau van Erven Dorens tijdens de opnames van hun nieuwe programma De Vliegende Hollanders. Beeld ANP

Het lijkt me wel raar dat jij eerst zijn muze bent en dat je dan merkt dat bijvoorbeeld Jeroen van Koningsbrugge die rol overneemt.

'Ja. Maar dat is niet erg, zo gaat dat nou eenmaal. John is een businessman. Puur zakelijk. Er is absoluut liefde, wij mogen elkaar heel graag, maar als de business wat minder is, dan sta je niet meer boven in het boekje.'

Bij de publieke omroep mag je niet meer verdienen dan de balkenendenorm, 178 duizend euro. Dat is beduidend minder dan je nu verdient. Zou je bereid zijn om je huis te verkopen om het programma te kunnen maken dat je wilt?

'Die balkenendenorm is wel een obstakel, ik hoop niet dat mensen geschokt zijn als ze dit lezen. Daar word je in Nederland al gauw om verketterd, maar dat vind ik behoorlijk stom. Iemand als Matthijs van Nieuwkerk brengt voor de NPO zo veel geld op, als hij vertrekt kost dat die omroep 10 miljoen per jaar. Het is bijzonder dat hij niet voor het geld naar een andere omroep gaat. Matthijs is Moeder Teresa. Maar goed, als ik er mijn lievelingsprogramma's zou kunnen maken, zou ik er absoluut toe bereid zijn. Ik zou het wel een mooi avontuur vinden om met het hele gezin ergens in De Pijp te gaan wonen en er met zijn zessen op 100 vierkante meter tegenaan te gaan. Ja joh, dat lijkt me zó lachen. Selly en ik kennen het ook wel om geen geld te hebben. In 2001 had ik ruzie gemaakt met de directeur van Yorin, Kees Gerritsen, onder meer omdat ik zei dat dat wel de allerslechtste naam was die je kon verzinnen voor een tv-zender, dat is gewoon urine. Toen ben ik er uitgegooid. Ik had net een tweeling en een huis gekocht en ik had een belastingschuld. En geen baan.'

Cv Beau van Erven Dorens

24 december 1970 Geboren in Haarlem.

Opleiding Studeert Nederlands, geschiedenis en politicologie in Amsterdam, maakt geen van drie af.

Tv-carrière
1997 presentator Talk Radio.
1998 Naar RTL. Presenteert RTL Live, Big Brother (Veronica), RTL Boulevard, Beau Rivage, Beau.
2004 Stopt met RTL Boulevard.
2005 Talpa.
2007 The Phone, met Willem Brom geproduceerd voor eigen productiemaatschappij Parklane. Wint Gouden Roos en Emmy.
2008 RTL. Presenteert Ik hou van Holland, Het zesde zintuig, Dancing with the Stars.
2009 SBS. Presenteert o.m. Shownieuws, De Wereld van Beau, De Vliegende Hollanders, 't Is hier fantasties.

Boeken
2001 Handboek voor studenten.
2008 Roman Pijn.
2013 Handboek voor vaders.

Acteerwerk
O.m. in Ik ook van jou, Feestje en Gangsterboys en in de series Intensive Care, Man & Paard en Gooische Vrouwen.

Van Erven Dorens is getrouwd en heeft vier zonen: tweeling Bram en Tijn (13), Bobbie (11) en Jan (9).

Hoe groot was die belastingschuld?

'Ik denk wel 200 duizend gulden. Toen ben ik met een bos bloemen naar het belastingkantoor gegaan. Ik zei tegen die mevrouw: 'Kan ik een betalingsregeling krijgen?' Moet je nagaan hoe naïef je dan bent, haha. Dat je denkt: ik slijm ons er wel even doorheen. Ik had vroeger op de universiteit de secretaresse van de vakgroep geschiedenis ook omgekocht met een bos bloemen en een ongelooflijk lulverhaal, waarna zij er twee punten bij heeft verzonnen en ik mijn studiegeld niet terug hoefde te betalen. Alleen bij de belastingdienst werkte dat totaal niet. Toen hebben we echt krom gelegen. Gelukkig kreeg ik toen die superbaan bij RTL Boulevard en kwam alles goed.'

Beeld Robin De Puy

Bij Selly is tweeënhalf jaar geleden borstkanker geconstateerd. Ben je daardoor anders tegen het leven aan gaan kijken?

'Ik ben er natuurlijk ontzettend van geschrokken en ik heb er veel om gehuild. Die onbezorgdheid - we worden allemaal 100 - is er totaal vanaf. Ik heb mezelf ook een tijd een beetje uitgeschakeld. Zo van: oké, rustig, pas op de plaats. Ik dacht: ik doe gewoon wat mijn bazen bij SBS van me vragen en ik laat me mijn dromen wel even afpakken. Maar nu het gelukkig weer helemaal goed is met Selly, merk ik dat daar weer beweging in komt. Alsof je een veer opwindt. Ik heb weer zo'n ontzettende zin om uit te breken. Ik ben natuurlijk ook altijd bang dat het allemaal hetzelfde blijft, dat je in een ritme komt waarin je jezelf niet meer kunt verrassen en dat er geen nieuwe dingen gebeuren.'

Lig je ook elke nacht aan de andere kant van het bed en neem je bij het eten steeds een andere stoel aan tafel?

'Zou ik zeker doen als mijn vrouw dat ook zou willen. Maar mijn vrouw houdt juist van het ritme. Ze geeft Frans op een middelbare school, dat vindt ze het allerleukste dat ze ooit zou kunnen doen. Ik wil natuurlijk morgen in Malibu gaan wonen en dan elke dag surfen met mijn kinderen en daar mijn filmscripts verkopen. Dat zijn dingen waar zij gewoon niet bij kan. Het is toch helemaal fantastisch zoals het is? Dat is natuurlijk een veel betere levensinstelling. Veel rustiger. Maar ik zit anders in elkaar. Living on the edge.'

Heeft het met doodsangst te maken? Dat je elk moment wilt opzuigen zodat het leven langer lijkt?

'Ja, ook. Hoewel ik niet bang ben voor mijn eigen dood. Als ik morgen neerval: fuck it, ik heb mijn best gedaan. Ik laat me er niet door weerhouden. Er gaan ook een hoop acties van mij fout hoor. Ik heb hier vlakbij in de Prinsengracht mijn rib gebroken toen ik van de brug af sprong, ik ben ook een keer bijna verzopen. Toen werd ik drie dagen later weer wakker in het ziekenhuis in Purmerend. Mijn ergste actie, daar ben ik ook niet trots op... Kijk iemand heeft het gefilmd en het me laatst opgestuurd.' In het café waar het interview plaatsvindt, laat Beau van Erven Dorens een filmpje op zijn telefoon zien waarin hij, speechend vanuit de Amsterdamse Sonesta-koepel, ineens besluit naar beneden te duiken en tussen de genodigden op de grond klettert.

In 1998 kreeg Beau van Erven Dorens bij RTL 4 zijn eerste televisieprogramma: het late night-programma 'Alles voor de kijkcijfers'. Beeld ANP

Dat is heftig.

'Hahaha, ja! Moet je nagaan dat je dan gewoon op de grond valt, je bent gewoon helemaal gek. Ik kwam aan bij Boulevard en mijn hele mond en neus waren opgezwollen.'

Als ik je psycholoog was, zou ik hier op inzoomen. Meneer, waarom doet u dit? Wat bezielt u?

'Het is zo lekker om door de lucht te vliegen. Dat vind ik gewoon heel spannend. Zelfs als oude lul van 44. Vroeger deed ik veel van dat soort dingen. Ik reed op mijn 16de met mijn brommer, een oldtimer met vier uitlaten, met een grote wapperende Nederlandse vlag rond omdat ons elftal had gewonnen. Dan kwam die vlag tussen mijn wiel waardoor ik een paar salto's maakte en net niet mijn nek brak.'

Was je moeder niet voortdurend doodsbang?

'Ja, maar mijn twee broers waren ook behoorlijk heftig. Ik heb alles gebroken, mijn handen, knieën, ellebogen, honderden hechtingen, maar mijn oudste broer was nog veel erger. Hij is van vijf scholen gestuurd, mijn andere broer van drie, ik maar van één. We werden de Bende van de Hoge Duin en Daalseweg genoemd. Dus mijn moeder was het wel een beetje gewend.'

Is het een reactie op haar opvoeding geweest dat jullie zo waren?

'Ha, dat vraagt zij zichzelf ook vaak af. Ik ben niet verwend of uitzinnig opgevoed. We woonden wel in Bloemendaal, maar er stonden geen Porsches voor de deur. We hadden wel veel vrijheid, je mocht doen wat je wilde. Die enorme vrijheidsdrang heb ik altijd gehouden. Ik kan dus ook niet tegen autoriteit en mensen die zeggen wat ik wel en niet mag doen. Mijn kinderen zeggen al zolang ze kunnen praten: 'Mijn papa heeft ontheffing.' Dat zeg ik namelijk altijd tegen ze. Dan is het: 'Maar papa, hier mag je toch helemaal niet in?' 'Jawel lieverd, want papa heeft ontheffing.' Ik probeer mijn zonen een beetje in mijn denkbeeld te laten geloven. Onlangs ging mijn middelste zoon Bobbie naar de middelbare school. We liepen daar rond en ik zei: 'Bobbie, deze school is helemaal van jou. Die leraren denken dat het hun school is. Die zeggen dat jij hier op bezoek komt. Nee. Die school is van jou. Dus je moet alles pakken wat die school te bieden heeft. Je moet gaan toneelspelen. Je moet gitaar spelen. Je moet bij de schoolkrant gaan. Je moet allemaal meisjes gaan versieren. Je moet naar elk feestje gaan. Je moet het helemaal uitwonen.' Mijn zonen worden daar wel eens zenuwachtig van. Ze zijn dolblij als ze een keer even rustig op hun kamer mogen zitten. Ik moet dat ook een beetje loslaten. Ik moet ze niet dwingen om mij achterna te gaan.'

Misschien niet, inderdaad. Want je kunt je ook afvragen: kun je wel echt iets worden als je zo'n veelvraat bent?

'Dat is nou een goede vraag. Het risico zit erin dat je dingen half doet. Dat je ze niet zo vol en mooi maakt als je zou kunnen als je het volledig toegewijd zou doen. Laatst zei iemand tegen mij: 'Jij wilde gewoon beroemd worden.' Ik heb het eerst tien keer ontkend, dat vind ik zo'n sneue ambitie. Maar op een gegeven moment dacht ik: ja, dat is wel waar, ik stond als klein kind ook al op de tafel te schreeuwen zodat iedereen naar mij keek. En ik weet nog goed dat ik na Talk Radio kon kiezen tussen de VPRO en RTL4, en toen heb ik niet eens getwijfeld. Ik ben meteen de commerciële kant op gegaan. Dat klinkt onlogisch voor iemand die zo de hoge kunsten ambieert, maar ik dacht: via de commerciële kant kan ik zorgen dat ik kan acteren en dat ik een boek mag schrijven. Toen ik nog voor Propria Cures schreef, heb ik de ene uitgeverij na de andere bezocht om mijn debuutroman te laten publiceren. Niemand wilde hem. En tegen de tijd dat ik bekend werd, kreeg ik meteen allemaal aanbiedingen van uitgeverijen of ik niet bij hen een boek wilde schrijven. Dus met een omweg kwam het allemaal toch tot me.'

Beau van Erven Dorens springt traditioneel in een Amsterdamse gracht bij de presentatie van een nieuw boek. Beeld ANP

Je moet eigenlijk een beetje sjoemelen om de hoge kunsten te kunnen beoefenen.

'Zelfbescherming, ja. Misschien omdat ik aanvoelde dat ik niet het talent had dat daarvoor nodig was. Ik denk niet dat ik het niveau zou kunnen halen dat die mensen halen. Al zie ik mezelf nog wel eens een keer een goed boek schrijven. Alleen moet ik daar dan echt de tijd voor nemen en er helemaal voor gaan.'

Maar dat doe je dus steeds niet.

'Dat blijft inderdaad een lastig punt bij mij. Ik wil gewoon alles. Ik wilde alles uit het leven halen en avonturen beleven, maar ik wil ook op creatief gebied een hoog niveau bereiken.'

Zijn jouw ouders eigenlijk nog bij elkaar?

'Nou, die zijn bij elkaar in een soort latrelatie. Vier dagen in de week zijn ze bij elkaar en de andere dagen leven ze apart. Mijn moeder in Amsterdam en mijn vader in Bloemendaal. Mijn moeder is een flamboyante dame. Die wil in Amsterdam alle musea bezoeken, ze vindt het een beetje saai worden in Bloemendaal. Qua levenslust lijkt ik erg op haar. Dat zenuwachtige over het leven: haal ik er wel alles uit? Van mijn vader heb ik het creatieve, de behoefte om zelf iets te maken. Ik ben echt een product van de genenstructuur van mijn beide ouders.'

Is het in die zin veelzeggend dat blijkt dat zij niet permanent samen kunnen leven?

'Dat heb ik nooit zo gezien, maar inderdaad. Net als bij mijn ouders zitten er in mij twee karakters die zich niet helemaal goed laten verenigen. Als je alles wat langskomt wilt grijpen omdat dat het gevoel geeft dat je echt leeft, ontbeert het je aan de focus en de concentratie die nodig is om een goed boek te schrijven. Dat vind ik echt een goede. Die ga ik nooit meer vergeten. Dat ik zelf in mijn hoofd de twist heb die mijn ouders ook met elkaar hebben. Twee onverenigbare karakters. Die toch ontzettend dol zijn op elkaar.'

't Is hier fantasties, vrijdag, 20.30 uur bij SBS6.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden