Bij Pet Shop Boys klinkt lollige kitschpop niet kil

In hét popnaslagwerk van Nederland, de Oor Popencyclopedie, zijn de Pet Shop Boys inmiddels weggepromoveerd naar het verzamellemma ‘Hitparadepop’....

Dat zegt veel over de status die het Engelse duo hier heeft: ze maakten vorig jaar nog een erg goede popplaat (Fundamental), hadden pas nog een flinke hit met Robbie Williams (She’s Madonna) en in de meeste landen zijn ze een gerespecteerde elektronische act, maar in Nederland vinden we het hooguit lollige kitschpop.

De 1.700 fans die dinsdag het RAI Theater in Amsterdam vulden voor het enige Nederlandse optreden van de huidige wereldtournee, waren vermoedelijk ongeveer dezelfden die in 2002 naar de veel te grote Music Hall kwamen. Meer belangstelling is er niet, en als de homoscene ooit op het duo uitgekeken raakt, is het hier helemaal met ze gedaan.

Niet dat de Pet Shop Boys niet aan lollige kitschpop doen: ze flirten er vrij veelvuldig mee en tijdens liedjes als The Sodom And Gomorrah Show en het onvermijdelijke klapstuk Go West werd het Wipneus & Pim-gehalte inderdaad wel heel erg hoog, met al die malle hoedjes en dansende militairen met goudkleurige Wehrmacht-helmen.

Maar zo’n liedje als The Sodom And Gomorrah Show, de dragende single van Fundamental, is een uitstekende popsong, met een onontkoombare melodie en een bijtend ironische tekst. Ziedaar het verschil tussen ironie (lulligheid met een idee erachter) en camp (lulligheid zónder idee erachter).

Het mooist waren trouwens de liedjes waarbij lulligheid helemaal achterwege bleef, zoals de grootste Nederlandse hit Suburbia (1986) en het prachtige Rent (1987).

Bij een popgroep met zo’n sterk repertoire voel je eigenlijk nooit de behoefte om de eeuwige discussie te voeren over liveconcerten (is het wel live?) van bands (is het wel een band?) die geen traditionele instrumenten bespelen. Neil Tennant stak er de draak mee door het optreden aan te kondigen als ‘an evening of electronic entertainment’. Chris Lowe, ondertussen, stond de hele avond onbeweeglijk achter een laptop. Natuurlijk was het grootste deel van de muziek vooraf geprogrammeerd, maar kil klinken de Pet Shop Boys nooit, en gedateerd ook maar zelden.

Al na twintig minuten verlieten de fans hun stoelen en verdrongen ze zich voor het podium, om daar de rest van de avond te blijven dansen. Zo was het gewoon weer erg leuk bij de Pet Shop Boys. Toch jammer dat nog geen tweeduizend Nederlandse getrouwen dat weten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden