Recensie Pop

Bij Kurt Vile zijn monotoon, lang en climaxloos aanbevelingen. Maar overtuigen doet hij op zijn nieuwe album niet helemaal (drie sterren)

Na een album met collega-slacker Courtney Barnett (Lotta Sea Lice, 2017) hervat Kurt Vile op Bottle It In zijn eigen reis: zelfde richting, zelfde versnelling, zelfde tempo.

Onder de singles die hij de laatste tijd alvast deelde was ook het betoverende Bassackwards, zo’n refreinloze, lome Vile-rocker van bijna tien minuten, waarvan je nauwelijks kunt uitleggen waarom hij zo sterk is. Eigenlijk gebeurt er weinig in. Bij Vile zijn monotoon, lang en climaxloos aanbevelingen, zoals ooit bij The Velvet Underground, hoewel Vile het dreigende van die band mist.

In plaats daarvan neuzelt hij vriendelijk, om aan het eind van zijn verhaal te verzuchten: ‘It’s just the way things is these days.’

Een song genaamd Hysteria op een plaat van Kurt Vile; als je zijn werk kent, weet je hoe grappig dat is.

Als album overtuigt Bottle It In net iets minder dan bijvoorbeeld het onweerstaanbaar gelijkmatig smeulende Wakin on a Pretty Daze (2013). Dat komt vooral door het slotnummer, het ruim tien minuten lange Skinny Mini, waarin de hypnotiserende cadans wegvalt. Daardoor wordt Bottle It In ineens een plaat die net wat te lang duurt.

Kurt Vile en zijn Violators zijn 1 november in Paradiso, Amsterdam (uitverkocht) en 3 november op Take Root, Groningen.

Kurt Vile: Bottle It In. Matador/Beggars.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden