ConcertrecensieRafael Riqueni

Bij gitarist Rafael Riqueni en danseres María Moreno beleven we flamenco in de puurste vorm, rauw en soms topzwaar ★★★★☆

De pijn die Rafael Riqueni moest doorstaan is voelbaar in zijn muziek en in de dans van Maria Moreno. 

Rafael Riqueni bij een eerder concert in Sevilla.Beeld Jesus Dominguez

Rafael Riqueni

Wereldmuziek

★★★★☆

Rafael Riqueni en groep, dans van María Moreno. 12/2, LanterenVenster, Rotterdam.  13/3 nog te zien in Bimhuis, Amsterdam.

Het Nederlandse debuut van een bijna 60-jarige flamencovirtuoos, woensdag in Rotterdam, is in de eerste plaats een verhaal. We kunnen er hier niet over uitweiden, maar Rafael Riqueni (Sevilla, 1962) heeft nooit de carrière gekregen die hij op grond van zijn spel had verdiend, door een ernstige psychiatrische aandoening die hem zelfs enige jaren in de gevangenis deed belanden. Voor de eeuwwisseling gaven flamencosterren in Andalusië nog benefietshows om de behandeling van de gitaarheld te financieren.

De laatste jaren kruipt Riqueni voorzichtig uit zijn retraite, met een nieuwe plaat en een serie spaarzame optredens. De show in LantarenVenster is zo’n uniek recital, en het is mooi te constateren dat de zaal is uitverkocht: terechte eer voor een haast vergeten grootheid. 

Riqueni oogt breekbaar en pijnlijk verlegen, alleen op het podium. Zijn gitaar moet het woord nemen. In een prachtige, opgewekte buleria, die volgt op twee van smart doortrokken stukken, is Riqueni eerder zoekende dan trefzeker. Maar de soms per ongeluk gedempte snaren maken zijn klanken alleen maar rauwer en dus menselijker. Steeds baant de gitarist zich langs dissonante akkoorden een weg naar een twinkelende melodie op de hoge snaren, en hij sleept zijn publiek mee in zijn verkenningen. De dynamiek in zijn spel is verbluffend: soms is één zachte hoge noot met een klein trillertje erin genoeg om te ontroeren.

Na een klein, tergend mooi uur krijgt Riqueni steun van danseres María Moreno. De zaal is doodstil bij een gedanste bolero, waarbij Moreno het gevecht aangaat met haar jurk met lange, zwarte sleep. In haar grimmige blik zien we ook een andere strijd, en misschien iets van de lijdensweg die de gitarist moet hebben afgelegd. In de verstrengeling van de gitaar van Riqueni en de majestueuze bewegingen van Moreno beleven we flamenco in de puurste vorm: uitgebeend en emotioneel, poëtisch verlicht maar tegelijk topzwaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden