Bij dit 'Schotse kasteel' draait het om een stukje winkelbeleving

Het is december. Winkelmaand bij uitstek. En waar is het nu het beste toeven voor de betere buitenspullen? Bij een 'Schots kasteel' in de Achterhoek.

Beeld Jan Dirk van der Burg

We zitten aan de koffietafel in The Cosy Country Store. Het is zaterdagochtend 10 uur, buiten is het koud en nat. Op de website staat: 'Je waant je er op een Schotse boerderij.' De zaak ligt in Gorssel, in de Achterhoek.

Klanten komen van heinde en verre hiernaartoe. Mensen die volgens eigenaar Gerrit Boesveld (53) midden in het leven staan. Hij zegt altijd: 'Drink eerst maar even een kop koffie, dan kunt u daarna lekker winkelen.'

Hij maakt vaak de vergelijking met een voetbalteam: je kunt nog zo'n goede spits of verdediger hebben; zonder elftal werkt het niet. Petra (50), Mini (61) en Riet (71) zijn belangrijke spelers in Gerrits team, ze zitten naast hem aan de koffietafel. Alle drie werken ze er negen jaar.

Riet werkte eerst in een andere zaak. Ik vraag wat deze zaak de moeite waard maakte om over te stappen. Riet: 'Deze is niet failliet.'

Een greep uit de collectie: kastelenserviezen, paardenkalenders, waxjassen, schapenvachtpantoffels, regenlaarzen met een vachtje, alpacawollen vesten, meubels met bloemenstof, kussentjes met hondenstaatsieportretten en kaarsen met de geur van Bakery Cupcake. Alles voor een Schotse beleving.

Boesveld, lichtgrijs stekelhaar, donkerblauwe wollen trui, Achterhoeks accent: 'Mensen zeggen vaak dat dit een gevaarlijke winkel is. Met een glimlach zeggen ze dat, dus ze bedoelen dat positief.'

Hij vertelt dat er net al in alle vroegte een meneer uit Delft kwam voor een Barbour-waxjas: 380 euro. Er loopt een succesvolle campagne van het merk met acteur Charlie Sheen.

Gerrit Boesveld: 'Zonder elftal werkt het niet.' Beeld Jan Dirk van der Burg

We knikken wat, de fotograaf en ik.

Na een kleine stilte zeg ik dat ik Charlie Sheen een aparte keus vind. Met zijn drugsverleden, zijn zwartgeverfde haar, zijn ouwe, doorleefde kop.

Hij denkt na.

Iets later zegt hij: 'Ik heb me vergist, ik bedoelde acteur Steve McQueen.'

Dat vinden we logischer. Een blonde, knappe acteur. Overleden, maar knap.

Bekende mensen die in de winkel zijn geweest: Marga van Praag, Henk Spaan. Afgelopen zomer Matthijs van Nieuwkerk. Voor een hoedje. Hij wilde onherkenbaar naar de Zwarte Cross.

Achter in de zaak past een mevrouw - gilet, streepblouse, hoge spijkerbroek - verschillende Dubarry-laarzen. 340 euro. Haar man kijkt toe. Ze wandelen veel. Fietsen doen ze nog vaker. Ik vraag of die laarzen ook zijn om mee te fietsen. Voor dat geld wil je er toch alles mee kunnen doen. 'Dat weet ik niet', zegt meneer. 'Het is natuurlijk ook voor de show.'

Het passen van de laarzen is een serieuze aangelegenheid. Soms is de schacht te wijd, waardoor de kuiten onnodig dik lijken, dan weer te hoog, te kort, te strak.

Ze vragen of er een actie is, iets van korting.

'Nee', zegt verkoopster Riet. 'U krijgt wel een gratis onderhoudssetje erbij.'

Dan is het goed.

In de geurkaarsenhoek staat een mevrouw aan WoodWick-kaarsen te ruiken. '23 euro?', vraagt ze aan verkoopster Petra. Dat vindt ze te veel voor een cadeau. Dan maar voor zichzelf. Bij de kassa adviseert Petra dat ze hem bovenin helemaal vloeibaar moet laten worden voordat ze hem uitblaast. 'Anders gaat-ie tunnelen.' De klant knikt, ze herkent het probleem.

Slimme verkoopstrategieën

De mevrouw in gilet gaat over tot de aankoop van de Dubarry-laarzen. Haar korte, witte sokken worden verruild voor lange, wollen roze. Die zijn nodig in zo'n laars.

De eigenaar vanachter een houten wand, heimelijk: 'Jij zei daarstraks iets over slimme verkoopstrategieën, wij adviseren altijd zo'n spray van 9,95 bij een schoen of jas.'

In de vrouwenhoek, hier Zij-kamer genoemd, staat Mevrouw F. (87) met een vriendin. De vriendin past een kokerrok met glitters. Zit als gegóten. Meteen afrekenen.

'Ik zag hier een maand geleden een ongelofelijk leuke jas van Wellington, donkerblauw met een rode rand bovenin, maar ik had de verkeerde vriendin bij me. Die is altijd negatief. Ze zei dat ik op een postbode leek.'

'Afgunstig, die vriendin?', vraag ik.

'Nee, dementerend.'

Beeld Jan Dirk van der Burg

Mevrouw F. heeft 60 meter hek geverfd: 'Ik heb er weken over gedaan. Er kwam een meneer langs die zei dat ik de verkeerde houding had. 'U moet op een krukje zitten, mevrouw. Ik zei: meneer, dan kom ik niet meer overeind.'

'Een avance', zeg ik.

'Nee hoor, hij was met zijn vrouw. Zo dom zijn ze nu ook weer niet.'

Verkoopster Riet tegen mij: 'De mensen zijn heel open hè, merk je het? Ik word daar heel blij van.'

Eigenaar Boesveld komt erbij staan. Riet: 'Ik zeg tegen haar dat ik zo blij word van de mensen, dat ze zoveel vertellen.'

Hij denkt even na. Dan: 'Ja, maar dat is ook een stukje vertrouwen dat jij geeft, Riet.'

Snackbar

Boesveld vertelt tussen de handelingen door dat iemand zijn zaak eens met een snackbar vergeleek. 'Je krijgt meer dan je op kunt.' Die vond hij wel heel leuk.

Twee bevriende stellen van in de 50 komen de zaak binnen. Ze lopen met zijn vieren direct op de Dubarry-hoek af. Een van de vrouwen, lang vest, gecoiffeerd haar, is toe aan haar derde paar.

Haar man, het bevriende stel, verkoopster Petra, en ik kijken toe hoe ze verschillende laarzen past. Fotograaf Jan Dirk legt het vast.

Verkoopster Petra: 'Links is uw probleemvoet, zegt u?'

Haar man, donkerblauw, gewatteerd windjack: 'Deze week wel, ja.'

De vrouw bukt, stampt de laars aan op de tegels. Dan naar de spiegel. Andere laars, bukken, stampen, spiegel. Het haar blijft in model.

Artikelen van The Cosy Country Store en klanten in de Dubarry-laarzenhoek. Beeld Jan Dirk van der Burg

De vrouw: 'Je voeten zakken uit als je ouder wordt, daarom denk ik dat ik beter de 39 kan kopen dan de 38. Maar die 39 krijg ik moeilijker aan.'

Haar man vindt het een raar verhaal.

Hij zegt: 'Jij voelt het, ik kan alleen maar zeggen dat het leuk staat.'

Verkoopster Petra: 'Het is handwerk, daar ligt het aan.'

Alleen met een plastic zakje over haar sok kan ze erin.

'Als je zo erin moet, dan kan het niet goed zijn', zegt haar man. 'Vreemd dat er zoveel verschil in zit!'

Verkoopster Petra: 'Meneer, het is hándwerk!'

De man gaat verderop in een fauteuil zitten. 'Als er zoveel mensen om mij heen stonden als ik aan het passen was, dan zou ik zeggen: ik kom morgen terug.' Met zijn hoofd wijzend naar zijn vrouw: 'Zij geniet van die aandacht.'

Themazondag

In de hoek met Ugg-laarzen tillen twee vrouwen allerlei laarzen van het merk op: 220 euro. Ze hebben al drie paar, nu het vierde nog. Het paar dat ze net pasten zat niet goed om de voet.

Ik, ongevraagd: 'Voor die prijs moeten ze wel goed zitten.' (Heb ik van mijn moeder). Verkoopster Mini: 'Maar ze zijn héérlijk warm in de winter.' Met haar ogen maakt ze duidelijk dat ik niet hoef mee te denken.

Soms is er een themazondag. Op zondag zijn de mensen het meest ontspannen volgens Boesveld. Mensen willen geëntertaind worden.

Vandaag is er livemuziek en er staat een biersommelier in de zaak. Zo houd je de mensen langer binnen. Biersommelier Alain heeft jaren bij krantenconcern De Persgroep gewerkt, maar op een dag keek hij zichzelf in de spiegel aan en vroeg: wat wil ik nu echt? Uit dat gesprek kwam dat hij iets met zijn passie wilde: bier.

Als Alain begint te vertellen, is hij met geen tien paarden meer tegen te houden. Van bier in de oorlog tot de gisting, het aantal brouwerijen in Nederland (370), het aantal in Amsterdam (45), de vier basisingrediënten, niks blijft onbesproken.

In het meubelgedeelte van de zaak zitten een moeder en dochter op een bank met bloemenmotief. De moeder zag de bank vorige week al. Hij ging niet meer uit haar hoofd. Ze gaat er op liggen met haar schoenen. De dochter: 'Als je een showroommodel koopt, moet je altijd opletten: er kunnen vlekken op zitten.'

Boesveld doet er 25 procent af.

Aan de koffietafel gaan ze nadenken. Er wordt gerekend, gesmiespeld, overlegd. Ze willen meer korting.

Er vliegt een vogel de zaak in.

'Dat gebeurt vaker', zegt Boesveld. Lachend: 'Zo landelijk is het hier.'

Beeld Jan Dirk van der Burg

Uiteindelijk neemt de moeder haar besluit: ze wil een nieuwe bank, geen showroommodel. Bang voor vlekken of een leuning die inwendig stuk is. De eigenaar voert het ordernummer, het adres en de afmetingen in in de computer en bestelt een nieuwe. Nadat hij alles heeft ingevuld, zegt de moeder: 'Ik weet eigenlijk niet of de bank in de lift past.' Ze woont twaalfhoog in Hilversum. Kleine dingetjes die mensen over het hoofd zien.

Van sommige klanten denk ik: wat komen ze doen? Ze hebben de Barbour-waxjas en Dubarry-laarzen al aan. Vaak ontbreekt er dan nog een waxhoedje of een wandelstok met paardenhoofd.

Een echtpaar komt binnen: de man een hoed, beige regenjas, en Burberry-sjaal. De vrouw een regenjas en Louis Vuitton-sjaal.

De zool van haar Dubarry-laars is kapot. Meneer trok ze bij haar uit, toen schoot de zool los.

Museum

Boesveld zegt dat het normaal is na dertien jaar. Hij zet ze in het museum.

'Mensen vinden het een eer als ik zeg dat ik hun oude, kapotte waxjas ophang in de zaak of hun oude Dubarry-laarzen erbij zet.'

Het is een manier om te laten zien hoever je met de spullen kunt gaan.

Thuis hebben 'Burberry en Vuitton' een Engelse inrichting: twee stoelen met het Ashley-bloemenmotief van hier, nu willen ze twee identieke salontafels waar je onderin tijdschriften kunt leggen. Daaraan herken je volgens meneer het karakter van de mens. 'Bladen als Noaber, Landleven, dat zegt veel.'

Zijn vrouw heeft intussen nieuwe Dubarry's gevonden. Ze houdt ze aan.

380 euro. 'Korting zit er zeker niet op?', vraagt meneer. Boesveld loopt net met mevrouw naar de kassa.

Beeld Jan Dirk van der Burg

Tegen mij: 'Korting geven ze nooit.'

Daarna: 'Het is een goede winkel dit, ze doen het goed, je voelt het ook.' Hij maakt een voelgebaar in de lucht. 'Homogeen publiek, heel prettig.'

Boesveld komt terug voor het ordernummer van de salontafel. Meneer opnieuw: 'Maar ze zijn hier slecht met korting.' Boesveld doet alsof hij het niet hoort.

Meneer tegen zijn vrouw: 'Heb je betaald? Van je eigen? Heel goed.'

Ze mogen aan tafel voor een kop koffie. Ik: 'Of bier!'

Boesveld: 'Dat breng je niet heel chic, Stephanie: bíér!'

Scharrelwildzwijn

Hij vertelt dat biersommelier Alain hier al eens eerder was. Toen had een klant het ook over 'bier drinken'. 'Ik zei: u kunt wel bier próéven vandaag, dat is iets anders. Dat vond Alain wel leuk, dat ik die meneer corrigeerde.'

Buiten staat een kraam met burgertjes van scharrelwildzwijn die de mensen mogen proeven. De kok van Bos-restaurant Joppe, ook uit Gorssel, legt uit hoe hij het sausje heeft gemaakt: uitje, honing, cashewnoten en zure room in de blender. Een klant met volle wang en smakkend: 'Soms zijn de heerlijkste dingen zo simpel. Van andere dingen denk je: moest dat nu zo moeilijk?' Bij gratis hapjes verbloemt de mens zijn gretigheid met zulke kletspraat.

In de Zij-kamer bekijkt een 50-jarige mevrouw zichzelf in de spiegel in een beige duffelcoat, een houtje-touwtjejas. Je figuur valt in zo'n jas volledig weg, maar dat maakt niet uit: het doet zo aan vroeger denken. Haar man staat er goedkeurend bij te knikken. Ze komen uit het Belgische Maaseik. Twee uur naar Gorssel gereden voor de duffelcoat. Gelokt door de website. Die is ongelofelijk goed. Mevrouw: 'Ze laten foto's zien met een hoekje van bijvoorbeeld de Zij-kamer, maar dan net niet alles, waardoor je enorm geprikkeld wordt, zo van, hé, wat zou er aan de andere kant van de Zij-kamer te zien zijn? We zagen dat het vandaag ook nog themadag is, toen dachten we: we moeten erheen.'

Eigenaar Gerrit Boesveld. Beeld Jan Dirk van der Burg

Gerrit: 'Sinds donderdag is er een nieuwe website.' Of ze misschien kan mailen wat ze daarvan vindt. Dat zou hij wel heel leuk vinden.

Op de nieuwe website staan foto's van Boesveld en zijn vrouw Vanessa gehurkt in een Engelse poncho, de Dubarry-laarzen aan. Foto's van heren die in het open veld zitten met het complete Bunzlau Castle-servies. De prikkelende Zij-kamerfoto is weg.

390 euro lichter maar zeer voldaan rijdt het echtpaar uit Maaseik terug naar huis. Bij vertrek vraagt Boesveld aan de fotograaf en mij of we de winkel in één woord kunnen omschrijven. Voordat we kunnen antwoorden zegt hij: 'Iemand zei een keer: Gerrit, jouw winkel is als een warme deken.'

Aan de kassa verschijnt een Duits mannelijk echtpaar dat stropdassen in alle kleuren secuur in daglicht heeft vergeleken. Verkoopster Mini: 'Die das stond u erg goed.'

Meneer: 'Glücklich.'

Hij pakt zijn portemonnee uit zijn leren schoudertas en ziet dan een lange, witte streep vogelpoep op de flap van zijn tas. Meneer kijkt naar boven. 'Hoe kan dat nu?'

Niemand zegt iets.

Beeld Jan Dirk van der Burg
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden