Theater

Bij ‘Bloos, de mannen’ luisteren bezoekers op een schitterende locatie naar verhalen over intimiteit en verlangen ★★★☆☆

Maar na een half uur is het al voorbij. Waarom niet nog een verhaal?

Een eerdere editie van ‘Bloos’, in de buitenlucht, met rechts een bezoeker in een badkuip. Beeld Lieke Romeijn / Wild Child Agency
Een eerdere editie van ‘Bloos’, in de buitenlucht, met rechts een bezoeker in een badkuip.Beeld Lieke Romeijn / Wild Child Agency

‘Wil je deze riem ombinden en dan de koptelefoon opzetten?’ De vriendelijke gastheer, met zachte stem en gekleed in zijdezacht jurkje, heeft mij net een sensueel gedicht voorgelezen over schuimvlokken op blote buiken – dus ja, waarom dan geen koptelefoon opzetten?

Het is al met al een hoopvol begin van de voorstelling Bloos, de mannen, onderdeel van Spring Festival in Utrecht. Spring vindt als testevenement plaats op tal van locaties in de stad. Eentje daarvan is de oude gevangenis, midden in een kleine stadsoase waar dit weekend de première plaatsvond van deze voorstelling van Marte Boneschansker. ‘Een op een documentair ervaringstheater’, noemt ze het zelf.

Op papier is Bloos, de mannen zeker spannend: Boneschansker interviewde een groot aantal mannen tussen de 10 en 100 jaar over onderwerpen als intimiteit, seksualiteit en verlangen. Eerder deed ze iets dergelijks met vrouwen, nu zijn de mannen aan de beurt, die volgens de gangbare clichés lastig over dit soort onderwerpen zouden praten. Maar dat viel mee: Boneschansker verzamelde allerlei openhartige verhalen en knipte die op in negen audiovertellingen – van tieners tot en met negentigers.

Als bezoeker krijg je er daarvan eentje te horen. Je luistert ernaar in een soort cocon, gemaakt van oude badkuipen die gecapitonneerd zijn. Dat ligbed kan omhoog en omlaag worden getakeld, negen stuks daarvan staan opgesteld in een gang van de gevangenis. In die veilige omgeving luister ik naar een dertiger die een even avontuurlijk als verwarrend leven leidt. Hij is half Nederlands, half Egyptisch, en transman. In Nederland onbegrepen en onzichtbaar, als hij naar Caïro reist gaat de wereld een beetje voor hem open. Hij vertelt met flair over de betoveringen van de nacht en dat de maan in Egypte zo veel belangrijker is dan de zon. Hij ontmoet wonderschone vrouwen, streelt borsten en buikdanst als de beste.

Eigenlijk is dit een modern sprookje uit Duizend-en-een nacht. Intussen horen we grappige details, bijvoorbeeld dat homo’s in Arabische landen wijdbeens zitten en hetero’s juist met gekruiste benen. Goed om te weten! Maar zijn zelfbewustzijn – hij vindt zichzelf knap en sexy – maakt gaandeweg plaats voor twijfel over waar hij nu precies bij hoort, zowel wat land, cultuur als geslacht betreft.

Tijdens deze luistersessie wordt mijn cocon af en toe omhoog of omlaag getakeld, iemand legt een dekentje over me heen en streelt kort mijn onderbenen. Na een half uur is het voorbij en verwacht ik naar een andere cocon, met een ander verhaal te worden begeleid. Maar nee, de voorstelling is afgelopen.

Waarom zo karig? Waarom niet nog een verhaal? Waarom niet meer plekken van deze schitterende locatie gebruikt, bijvoorbeeld de cellen? Want eerlijk gezegd is de plek het mooist: die lange gangen, gesloten deuren en tralies zijn de perfecte illustratie van het verlangen van en naar mannen dat soms ook een gevangenis kan zijn.

Bloos, de mannen

Theater

★★★☆☆

Concept Marte Boneschansker, scenografie Geartsje van der Zee.

22/5, Festival Spring, De Lik, Utrecht. Tournee

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden