Big L blijft na zijn dood virtuoos ratelen

Big L: The Big Picture. Rawkus...

Ook The Big Picture stelt niet teleur - zelfs al is de plaat een bonte lappendeken van voltooide tracks, ruwe schetsen en een enkele live-opname. In die laatste categorie valt 98 Freestyle, waarin je Big L verpletterend bezig hoort in het radioprogramma Stretch Armstrong Show. Sober begeleid door een beat van zijn ontdekker Lord Finesse toont hij in net iets meer dan twee minuten zijn kwaliteiten. Met scherpe stem ratelt hij een virtuoze, tongbrekende rap af, die net iets te puntig is om de titel freestyle te verdienen.

Diezelfde rapkwaliteiten hielpen de rapper aan zijn artiestennaam. De piepjonge Little Mont Mont, zoals hij door zijn vrienden werd genoemd, verdiende de eretitel Big L, nadat hij producer-rapper Lord Finesse in een platenwinkel in Harlem had weten te overrompelen met een van zijn beproefde freestyles. Maar zijn debuut voor platenmaatschappij Columbia (Lifestylez of da poor and dangerous 1995) flopte, waarna Big L zonder pardon weer op straat werd gezet.

Drie jaar werkte hij aan een comeback, een album dat op een eigen label zou moeten verschijnen; in die periode nam hij materiaal op met onder meer 2 Pac (Deadly Combination), Big Dadd Kane en Guru. De beste tracks op dit album, zoals het dwingende Size em Up, laten er geen twijfel over bestaan: Big L was een van de bijzonderste rappers van de New Yorkse hiphopscene.

Ian Pooley: Since Then. V2.

Het jonge Engelse V2-label heeft in zijn eerste jaren artiesten getekend in zo ongeveer alle stijlen en genres. De geslaagde comeback van Tom Jones was een van de meest in het oog springende successen, maar V2 wist ook een aantal danceproducers aan zich te binden. Zo doet Underworld (waarvan binnenkort een live-cd/dvd verschijnt) het goed bij V2, maar ook Ian Pooley lijkt er op te bloeien.

De Engels-Duitse producer uit Frankfurt bereikte met zijn V2-debuut Meridian (1998) voor het eerst een breder publiek. Since Then zet de lijn van dat album voort in twaalf nummers die allemaal de onmiskenbare Pooley-vingerafdruk dragen. Pooley's geluid is mooi vloeiend, en hoorbaar geïnspireerd op de oorspronkelijke Amerikaanse house. Wat hem bijzonder maakt, is zijn gevoel voor melodie.

Dat komt niet alleen naar voren in de instrumentale stukken, zeker ook in zijn eerste experimenten met zangers. Veel house-producers gaan onderuit op het moment dat ze een poging doen om liedjes te schrijven, maar de Duitse producer gaat het goed af. Zeker in het zwoele, Braziliaans aandoende Coracao Tambor met zangeressen Rosanna en Zelia: een uitschieter op dit sterke album.

Morcheeba: Fragments of Freedom. China records.

Morcheeba werd groot op de golven van het triphopgenre. Met een repertoire van kalme, lome beats - nu zouden we het lounge noemen - wist het Engelse trio rond de gebroeders Godfrey de crossover te maken van underground naar de hitlijsten. Na twee albums (Who Can You Trust en Big Calm) en een productie voor Talking Heads-zanger David Byrne lijkt Morcheeba zich nu klaar te maken voor een volgende stap naar de top. En dat pakt niet goed uit.

Het songmateriaal op Fragments of Freedom is melodieuzer en pittiger dan voorheen, maar de dromerige stem van zangeres Skye is alleen maar geschikt voor introverte liedjes. Het resultaat is vlees noch vis en bij vlagen behoorlijk drakerig. Zeker in een nummer als Rome Wasn't Built In A Day, in gospel-verpakking, met de hoogstaande tekst: 'You and me/ were meant to be/ walking free/ in harmony'.

Zed Bias: Sound of the Pirates - the Garage Sound of UK Pirate Radio. Locked On.

Zeker in Londen is 2 step de sound van deze zomer. Alle platenmaatschappijen duiken met compilaties en mix-cd's op de nieuwe rage om er een graantje van mee te kunnen pikken.

Af en toe verschijnt er een plaat die er toe doet, zoals Sound of the Pirates - the Garage Sound of UK Pirate Radio, samengesteld en gemixt door dj-producer Zed Bias. Die toont de dynamische 2 step-sound - zoals alle nieuwe dansmuziek groot gemaakt door de Londense piratenradio - in al zijn verschijningsvormen.

Harde instrumentale nummers worden afgewisseld met r & b-achtige songs, maar rode draad blijft de springerige 2 step-beat. Zed Bias laat zich hier van zijn meest toegankelijke kant zien met een collectie garage-klassiekers (Roy Davis Jr.'s Gabriel), crossovers (Basement Jaxx' You can't stop me) en natuurlijk een handvol eigen producties.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden