Big Eyes is geestig, maar blijft koel en opper­vlakkig

Big Eyes
Regie: Tim Burton
Met: Amy Adams, Christoph Waltz, Krysten Ritter, Danny ­Huston
106 min., in 27 zalen

null Beeld Cinéart
Beeld Cinéart

Schattig zijn ze, maar ook een tikje macaber, de kinderen op de schilderijen van Keane. Met hun bizar grote ogen staren ze wezenloos voor zich uit. Kitsch, oordeelden de critici toen Keane voor het eerst in de ­Amerikaanse kunstwereld opdook. Bij het publiek sloeg het werk wel aan: in de jaren vijftig en zestig waren de schilderijen en posters van grootogige kinderen niet aan te ­slepen.

Big Eyes doet het wonderlijke verhaal achter de naam Keane uit de doeken. Het was Margaret Keane die dag in dag uit zat te ploeteren in haar atelier, maar voor de buiten­wereld speelde haar man Walter ­Keane de rol van beroemde schilder.

Volgens Walter was die bedriegerij noodzakelijk voor het commerciële succes. Pas in 1970 bracht Margaret, allang gescheiden van Walter maar nog altijd de leverancier van zijn werk, naar buiten dat zij de enige echte schepper van de Keane-schilderijen was.

Big Eyes is een vreemde eend in het oeuvre van Tim Burton, die sinds Ed Wood (1994) geen waar­gebeurd verhaal meer verfilmde. Dat de regisseur interesse had in de geschiedenis is niet zo vreemd; hij schijnt liefhebber en verzamelaar te zijn van Keane's werk, en het is niet moeilijk om op zijn minst es­thetische parallellen te trekken ­tussen de zoet-griezelige kinderkopjes van Keane en films als Corpse Bride (2005) en Frankenweenie (2012).

Toch is het even omschakelen. Naar de maatstaven van Burton, bekend om zijn voorliefde voor excentrieke eenlingen, zwarte humor en carnavaleske, campy decors, is Big Eyes uitzonderlijk gewoontjes. Het is een keurig relatiedrama, zeker in de eerste helft van de film. Wanneer de gescheiden moeder Margaret (Amy Adams) naar San Francisco verhuist, is Walter (Christoph Waltz) haar redder in nood. Ze trouwen op stel en sprong, al ziet ze wel dat haar nieuwe echtgenoot vreemde trekjes heeft.
Terwijl Adams op ingetogen wijze de kwetsbaarheid van Margaret laat zien, etaleert Waltz breeduit zijn ­komisch talent: hij portretteert Walter als een manische, pathetische praatjesmaker, nooit verlegen om een uitvlucht. Die spagaat tussen drama en komedie voelt soms ongemakkelijk, maar is tegelijk ook treffend. Zolang Margaret onder de plak zit en mooi weer blijft spelen, krijgt Walter alle ruimte voor zijn onemanshow.

Het nadeel van de tweezijdige aanpak is dat het ongemak van de Keanes nooit wordt uitgediept. ­Burton maakt duidelijk dat iedereen zijn eigen schijnvertoning opvoert, maar werpt zelden een blik achter de façades.
Het maakt de geestige film koel en oppervlakkig, op een paar typisch Burtoneske ­scènes na: wanneer Margarets ­voorliefde voor grote ogen haar in het echte leven begint te achtervolgen, raakt Big Eyes even aan de duistere kanten van haar scheppingsdrift.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden