Bezweken aan drank en druk

Femke van Wiggen schreef het tragische levensverhaal van de danseres Olga de Haas.

Ze was een frêle, feeërieke verschijning. Een danseres die in de kleinste beweging emotie wist te leggen en zich volkomen vereenzelvigde met haar rollen. Als zij de stervende zwaan danste, stierf ze op het podium. Het publiek was verrukt van Olga de Haas, oogappel van danspedagoge Sonia Gaskell. Al op haar 19de was ze soliste bij Het Nationale Ballet. Ze danste alle grote, klassieke vrouwenrollen. Ze trad op met Rudolf Noerejev en stond in de finale van het belangrijkste dansconcours, in Moskou. De pers jubelde. Maar in de jaren zeventig ging het mis. Olga de Haas kreeg anorexia en ging drinken. In 1978 stierf ze, nog geen 34 jaar.

Femke van Wiggen, redacteur van Opzij, schreef haar biografie. Het is een schrijnend verhaal. 'De Nederlandse Amy Winehouse' klinkt het al verlekkerd in de pers. Ja, er zijn overeenkomsten, inclusief de foute vriendjes en een op roem beluste vader. Ook Olga wilde een leuk leven, met vriendinnen, vakanties, uitgaan, maar wist niet hoe dat moest, gewoon leven. Ze vernietigde haar instrument, haar lichaam. Ze kon de enorme druk niet aan.

Feesten tot de ochtend

Olga - Morgen dans ik weer geeft een overtuigend beeld van dit korte leven. We zitten helemaal in de sixties en seventies. Alles kon en mocht in die tijd; feesten gingen door tot in de ochtend. Maar een getalenteerd meisje bepaalde niet haar eigen leven. Ze was het dochtertje van papa, het meissie van haar ruigpotige vriendje, materiaal van de artistiek leider, stof voor de roddelkoning. Een mooi tijdsbeeld.

Toch wringt er iets. Dat komt allereerst door het gebruik van de tegenwoordige tijd. Driehonderd pagina's van scène naar scène hoppen is behoorlijk vermoeiend. Dit verhaal is geschreven 'als een roman'. Van Wiggen gebruikt bestaande bronnen en interviewde vrienden, familie en collega's. Ze smeedde dit tot een verhaal, verteld door een alwetende verteller, die 'in' het hoofd van Olga en anderen kruipt maar ook commentaar geeft.

Dat zwalkende perspectief is onrustig. En we weten niet precies wat waarvandaan komt. Hoe weet de schrijfster dat Rudi van Dantzig heeft gezegd: 'God, Olga. Je benen zijn wel een beetje dik, hè?' En dat Gaskell haar pupillen het sherry-dieet aanried? Dat een vriendje, sportarts Geert Simons, haar peppillen gaf? En zijn handen niet thuishield? Niet dat ik Van Wiggens bronnen wantrouw, maar verwijs er dan ook zorgvuldig naar. Want het zijn flinke aantijgingen. Dit is 'míjn versie van Olga', schrijft Van Wiggen in haar verantwoording. Dat is al te makkelijk. Schrijf dan een roman.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden