Bewegend doel

De gedichten zijn geestig en vol contrasten, woordbelust en ouderwets welbespraakt: niks geen ontregeling; elke zin, hoe duizelingwekkend ook, lóópt

Aan het eind van Bewegend doel, de vierde bundel van de componist, dirigent en dichter Micha Hamel, zegt een Inzicht (in de vorm van 'een man met een fakkel') vanuit het duister ineens tegen de dichter: 'De woorden zijn op. Jouw onvaste, / onbesuisde doch altijd hufterbestendige stem wordt steeds vaker door personages verwoord'. En om die reden raadt dat Inzicht hem dan aan 'de poëzie voortaan aan anderen te laten'.

Hamel heeft gehoor gegeven aan die schimmige man met zijn fakkel, want de bundel eindigt met twee witte pagina's en daags na het verschijnen kondigde hij publiekelijk aan gestopt te zijn met dichten. Jammer!

Bewegend doel is, net als Hamels eerdere bundels, een feest om te lezen: of hij nou een parodie op Goethe's 'Erlkönig' maakt ('Pap, ik hoor een stem!' / 'Dat is de radio, mijn kind.'), of zich een leven voorstelt met een beroemde popster en zich afvraagt of de medebewoners van zijn lintdorp hen 'een leuk stel' zouden vinden.

De gedichten zijn geestig en vol contrasten, woordbelust en ouderwets welbespraakt: niks geen ontregeling; elke zin, hoe duizelingwekkend ook, lóópt. Schijnbaar achteloos en vaak treffend schrijft Hamel over de wrijvingen tussen liefde, lust en huwelijksleven, ouderschap, kunst en alledaagsheid, op een brede, aanstekelijke toon die bijna nooit melig wordt en nergens zwaar - iets waartoe ook zijn onbekommerd wisselen van register, bal-dadig gebruik van de bladspiegel, dialoogvormen en veelstemmigheid bijdragen.

En juist vanwege die veelstemmigheid stopt hij nu met dichten? Vlak voordat de man met de fakkel opduikt, kenschetst Hamel zichzelf als een dichter die altijd op zoek is geweest 'naar zijn eigen stem en / daarbij hoopt - ooit - (een pietsie) / gevleugeld / te raken'.

Om niet veel later somber te constateren: 'als ik mij voorbij de dood denk / zie ik mijn zonen worstelen / met de man die ik voorgaf te zijn.' Maar waarom zou veelstemmigheid een onbevlogen leugen zijn? En de woorden raken nooit op. Laat Hamel zijn lier vooral weer uit de wilgen halen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden