Review

Betoverend mooie Neil Young op 30-jarige leeftijd

Neil Youngs Hitchhiker is een archiefplaat, maar tot zijn 'Archive Series' hoort dit album niet. Het is gewoon een studioplaat (in één avond opgenomen in Malibu, 11 augustus 1976), die veertig jaar op de plank lag en nu is verschenen: het achtste dat hij maakte, het 38ste dat hij uitbrengt, negen maanden na het overbodige Peace Trail.

Acht van de tien liedjes verschenen op andere Youngplaten, soms al snel en bijna onveranderd, zoals de opening Pocahontas en Captain Kennedy, maar de titelsong zou pas in 2010 'geëlektrificeerd' op Le Noise opduiken.

Prachtig is de latere Crazy Horse-rocker Powderfinger, hier een akoestisch kampvuurliedje, maar dat geldt evenzeer voor het 'nieuwe' Give Me Strength.

Neil Young, Hitchhiker (****), Pop, Reprise/Warner.

Eigenlijk is Hitchhiker in zijn eenvoud een betoverend mooie, rustieke Young-plaat die niet alleen qua opnamejaar mooi tussen Harvest (1972) en Comes a Time (1979) past.

Een beetje pijnlijk is het toch ook wel: wat de 30-jarige Neil Young op een zomeravond in 1976 losjes en een beetje stoned uit zijn mouw schudde, is véél mooier en beter dan wat hij tegenwoordig maakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden