Berini's bedienen hun vroegere publiek met sprong achterwaarts

Onbekend terrein door De Berini's, gastspelers: Janneke de Vries en Frans de Wit, regie: Pieter van Empelen. Zuidpleintheater Rotterdam 13 november....

PATRICK VAN DEN HANENBERG

De Berini's zijn jaren geleden begonnen als een amusant schuifdeurenduo. Nostalgische covers en een lekker plat Rotterdams praatje van een kibbelend echtpaar, en daarmee klaar. Met het programma Almondestraat 53a wilden De Berini's laten zien dat ze meer konden dan alleen een volkstypetje spelen. Ook kwamen de niet geringe muzikale kwaliteiten van Marjolein Meijers steeds duidelijker naar voren.

Met die gewaagde voorstelling over de spanningen tussen allochtonen en autochtonen in de stad wonnen ze in 1995 terecht de Scheveningen Cabaretprijs. Met Onbekend Terrein maakt het duo een grote sprong achterwaarts en wordt het oorspronkelijke Berini-publiek weer op zijn wenken bediend.

Annie en Harrie staan op een primitieve Franse camping. Voor Harrie is het een proeftocht om strakjes zijn grote droom waar te kunnen maken: een overlevingstocht in het woeste Canada. Voor Annie is het een moeizame tegemoetkoming aan de wilde plannen van haar echtgenoot.

Twee onverwachte gasten op de camping zetten het huwelijk op scherp en zo zijn we weer terug bij het ruziënde echtpaar dat elkaar met inventieve scheldpartijen te lijf gaat en om de tien minuten in gezang uitbarst.

De Berini's hebben een eendimensionaal volkstoneelstukje geschreven, waar zeker een groot publiek voor is. Maar het cabaretpubliek komt bedrogen uit.

En dan opeens zingt Marjolein Meijers een schitterend lied, waarin de titel van het programma een tweede betekenis krijgt. Over een teleurgestelde vrouw die nog wel eens onbekend terrein zou willen verkennen. Tekst, muziek en begeleiding als een perfecte eenheid. Dat maakt het nog schrijnender om naar de rest van het programma te kijken.

Ook Innemee & Spaapen zijn op vakantie geweest. Bangkok was geweldig, maar op de terugweg zijn ze door een 'onhandigheidje' in Singapore blijven steken. Die cocaïne, verstopt in een verzameling speelgoedkonijntjes, komt hen duurte staan.

In vorige programma's heeft het tweetal, toen nog Basterd geheten, laten zien dat het uitstekend kan acteren. Vooral Onno Innemee weet zijn gezicht in de meest uiteenlopende gemoedstoestanden te plooien. Ook hebben ze meestal een behoorlijke hoeveelheid vrolijke meligheid in voorraad.

De hele goede grappen zijn nu echter op één hand te tellen. Sommige stukken, zoals een Sinterklaas-intermezzo, zijn ronduit vervelend. Veel typetjes zijn geforceerd lollig. En zo sjokt en sloft de voorstelling naar het slot. De beul die er een eind aan maakt, komt veel te laat.

Patrick van den Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden