Benjamin Clementine pakt je geen moment echt bij de lurven

Benjamin Clementine neemt het in zijn liedjes graag op voor de zwakkeren en torst het liefst al het wereldleed op zijn schouders. Dat leverde hem, mede dankzij zijn enigmatische verschijning achter de piano, veel applaus op.

Benjamin Clementine. Beeld
Benjamin Clementine.Beeld

Al waren zijn smachtende ballads toch echt wat te eentonig om de vergelijking met de in klassieke muziek gewortelde liedjes van Nina Simone serieus te kunnen nemen.

Anders dan op zijn debuutalbum At Least For Now (2014) domineert de piano niet meer op I Tell A Fly. Clementine trekt misschien niet alles uit de kast, maar wel te veel. De liedjes zijn niet alleen stuk voor stuk te vol gestopt, ze schieten ook nog eens alle kanten op. Hij wil pop, opera en blues met elkaar verbinden, maar pakt je geen moment echt bij de lurven. De overdaad werkt eerder afstotend. Wat jammer is, want je hoort in de meeste nummers wel een aanzet tot iets wat kan beklijven.

I Tell A Fly
Pop
Benjamin Clementine
Universal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden