Recensie Ben Howard in TivoliVredenburg

Ben Howard zoekt geen enkele interactie met zijn publiek (2 sterren)

Ben Howard in TivoliVredenburg, Utrecht. Beeld Ben Houdijk

Ben Howard is geen jongen die zijn publiek graag behaagt. Hij werd groot met de opgewekte folkpophit Keep Your Head Up uit 2011, maar in zijn nieuwe werk heeft hij duidelijk afstand genomen van die lichtvoetige gitaarliedjes en dus laat hij die hit ook niet meer van het podium komen, zelfs niet als toegift.

Dat is zijn goed recht. Maar bij een ‘intieme’ show van Howard in de popzaal Ronda van TivoliVredenburg, waar Howard drie avonden achter elkaar aantreedt, neemt de Britse singer-songwriter ook wel erg veel afstand van zijn fans, die hoopvol aan zijn voeten staan. Ze krijgen een moeilijke avond te verwerken, waarbij ze zich door nagenoeg het hele nieuwe album Noonday Dream heen moeten worstelen.

Beeld Ben Houdijk

Ja: worstelen, want op Noonday Dream experimenteert Howard met gelaagde en mistroostige postrock en dus wijdlopig meanderende gitaarpartijen en knarsende elektronica, waarbij ook zijn stem een douw krijgt van een batterij vervormende effecten. Dat kan erg mooi zijn, maar live weet Howard zijn vooruitstrevende nieuwe klankentaal op geen enkele manier interessant laat staan meeslepend te maken.

Ben Howard

Pop (**)
Ben Howard, TivoliVredenburg Utrecht, 19/11.

Nummers als Towing the Line en Nica Libres at Dusk zijn op plaat best betoverend, want van een vervreemdende sereniteit. Maar op het podium, met een wel erg royale band waarin soms vier gitaren in elkaar haken, blijven die tracks te flegmatisch en in zichzelf gekeerd. Ook omdat ze worden uitgesponnen tot soms wel tien minuten durende klankbouwsels, waarin op muzikaal vlak te weinig gebeurt om het een beetje spannend te maken.

De teksten van Howard zijn soms niet te verstaan, want worden schuchter in de microfoon gegromd. Op geen enkele manier lijkt Howard verbinding te willen zoeken met zijn publiek. Hij zegt ook niets, en loopt na een uur abrupt van het podium af. Een deel van de toeschouwers verlaat subiet de zaal. Een ander deel wacht braaf op de eventuele toegift, maar de stilte in de zaal is genant en zou Howard aan het denken moeten zetten. 

Waarom probeert Howard zijn publiek niet wat meer mee te nemen op zijn muzikale reis? Wil hij eigenlijk wel optreden? Wat kan popmuziek soms toch verwarrend zijn.

Beeld Ben Houdijk
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.