Begaafd clubje studenten toont kunnen in Paradiso

Muziek..

Frits van der Waa

Tientallen jaren was Paradiso behalve een poptempel ook een magische plek voor liefhebbers van hedendaagse gecomponeerde muziek. Daarvoor heeft Amsterdam nu het Muziekgebouw. Desondanks vond een aantal ensembles het jammer om de sfeervolle zaal aan de Weteringschans voorgoed vaarwel te zeggen. Gezamenlijk namen ze het initiatief voor de serie Wilde Bloesem, waarmee stelselmatig aandacht besteed zal worden aan het werk van compositiestudenten.

Op Tweede Paasdag opende het Asko Ensemble de reeks met het programma 8x7. Het is een formule die het gezelschap eerder gehanteerd heeft: acht aankomende toondichters mogen dan elk een stuk van maximaal zeven minuten schrijven. De herkomst van de studenten, afkomstig van de opleidingen in Den Haag, Amsterdam en Rotterdam, liet zien dat de Nederlandse conservatoria internationaal populariteit genieten: slechts twee van de acht zijn in Nederland geboren.

Verder was te horen dat de verkenning van avontuurlijke klanken niet gauw gek genoeg kan zijn. Zo stelde de jonge Pool Grzegorz Marciniak zich voor wat er via een denkbeeldig, in de soloklarinet aangebracht microfoontje te horen zou zijn. Het resultaat heet Klarnet en biedt grootse slagen (van een hart), geklapper (van kleppen) en geknepen akkoorden. Bewonderenswaardig was de manier waarop de Asko-musici, aangevoerd door Taco Kooistra, synchroon bleven met de acties van klarinettist Harrie Troquet.

Het kale, bijna eenstemmige lijnenspel dat de Zuid-Afrikaan Pierre-Henri Wicomb ontvouwt in Polaroid stamt ook uit zo'n buitenmuzikaal idee. Ermis Theodorakis daarentegen beperkt zich in zijn Music for 5 tot vijf verschillende klanktexturen, die nochtans allemaal even weerbarstig knarsen.

Meer hout snijdt Fundere van de Canadese componist Justin Christensen, die uitging van het geluid waarmee een kan wordt leeggegoten, maar daar na enig gegorgel van de tuba als het ware op inzoomt. Het gevolg, een vreemde golfslagbeweging met boeiende inwendige harmonieën, getuigt op zijn minst van talent. Daarvan zijn de twee Nederlanders, Max Knigge en Friso van Wijck, evenmin gespeend, maar hun bijdragen, Inlandse eik en Clinophobia kenmerken zich vooral door het rusteloos aaneenrijgen van ideeën.

Intrigerender zijn de werken van Gökçe Altay en Sadik Ugras Durmus, die beiden hun Turkse afkomst laten doorklinken in hun werk. Altay, de enige dame in het gezelschap, brengt in haar Epiphany en boeiende overgang tot stand van onbestemde naar ritmisch geprofileerde muziek. Durmus, die studeert bij Theo Loevendie en wiens werk eerder dit jaar werd bekroond met de Henriëtte Bosmansprijs, toont zich in zijn gelaagde en steeds opzwepender Çengi een volleerd componist. Het is een een begaafd clubje, dit achttal. Het enige wat ze allemaal nog moeten leren is verstaanbaar spreken in het openbaar.

Frits van der Waa

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden