Bedwelming in driekwartsmaat op Mameli's en Pianca's Anime Amanti

CD (klassiek) Roberta Mameli

Eén stem, één luit. Meer is niet nodig voor een luisteravontuur. De Italiaanse sopraan Roberta Mameli en luitspeler Luca Pianca verkennen de prille jaren van de opera.

Anime Amanti, Roberta Mameli. Foto Guido van Oorschot

Een revolutie was het, in Noord-Italië. Na eeuwen van meerstemmige, religieuze mannenkoorzang ontdekten componisten de stem van de mens. Konden ze pakweg een wanhopige, verlaten vrouw laten treuren, twijfelen en tieren.

Precies wat Roberta Mameli doet in Lamento d'Ariana, het enige restant van Monteverdi's opera L'Ariana (1608). Mameli zingt met rollende r's en spuwende p's, maar de emoties gaan niet met haar op de loop. Jammeren zonder janken: vakvrouwen kunnen dat. Tokkelaar Pianca levert een perfecte ondergrond.

Singer-songwriters van nu kunnen een puntje zuigen aan de 17de-eeuwse 'nuove musiche' (nieuwe muziek). Neem het lied Folle è ben che si crede, gek is hij die denkt dat hij me van mijn lief kan af houden. Bedwelming in driekwartsmaat.

Anime Amanti (*****)
Roberta Mameli
Klassiek
Alpha