Bedwelmende zoektocht

Verrekt spannend thrillerdebuut

Ondanks de vele doodlopende lijntjes is de eersteling van de Noor Samuel Bjørk verrekte spannend.

Foto .

Ik reis alleen, het kloeke debuut van de Noor Samuel Bjørk, is nauwelijks twintig pagina's op streek als de verhoudingen aan de kant van de speurders al duidelijk zijn gemaakt: de ervaren inspecteur Holger Munch is op weg naar een eilandje om zijn jonge collega Mia Krüger ervan te overtuigen hem te helpen met het oplossen van een moord. Het betreft een 6-jarig meisje, dat gekleed in poppenkleren en hangend in een boom is aangetroffen. En ze zal niet de laatste blijken.

Speurders

Munch is een speurder zoals er in de Scandinavische misdaadliteratuur talloze rondsjouwen: ervaren, recalcitrant, kettingroker, beetje morsig, vrijgezel, een struikelblok voor de boven hem gestelden maar populair onder collega's; Munch is een 'als er een man deze zaak kan oplossen, dan is hij het wel'-speurder, held en antiheld tegelijk. Niet origineel, niet verrassend, wel prettig.

Mia, Holgers voormalige rechterhand, telt ondertussen op een eilandje de dagen af tot haar zelfgekozen einde. Zij is een minder klassiek speurderstype: jong, knap, excentriek en een celebrity geworden door een vorig onderzoek. Als Mia besluit haar dood nog even uit te stellen en zich op de zaak te storten - vrij plotseling, voor iemand die een paar bladzijden eerder het leven nog zo moe leek - en de jonge hacker Gabriel op onorthodoxe wijze aan het team is toegevoegd, kan de jacht beginnen op de psychopaat die jonge meisjes in poppenkleren in bomen hangt. Als alle onderzoeksteams zo zouden worden samengesteld, werd er vermoedelijk nooit meer een moord opgelost, maar in Ik reis alleen wil dat wel vlotten - al helpt het natuurlijk dat de moordenaar de politie uitdaagt door overal aanwijzingen achter te laten.

In korte hoofdstukjes schakelt Bjørk als een televisieregisseur tussen de hoofdrolspelers in de zaak: zo kijkt de lezer over de schouder van Munch mee, maar ook over die van Mia; van Gabriel; van een journalist die zich in de zaak heeft vastgebeten; van een verwaarloosd jongetje dat verdwijnt; van een verward lid van een sektarisch kerkgenootschap en van meerdere verdachten. Bjørk houdt er de vaart in, verspilt geen tijd aan overbodige toelichtingen, aan sferische landschapsbeschrijvingen of gemoedstoestanden: het verhaal slingert zich via vele zijwegen in de richting van zijn plot.

Kluwen

Wat spijtig is, sterker nog: wat niet deugt aan Ik reis alleen, is dat de schrijver hier en daar in zijn labyrint aan subplots lijkt te zijn verdwaald. Niet elke van het dak vallende mus hoeft een direct effect te hebben op de ontknoping - sommige politieonderzoeken volgen tenslotte jarenlang het spoor van vallende mussen zonder dat het ergens toe leidt - maar uit het kluwenachtige middenstuk van Ik reis alleen komen aanzienlijk minder verhaallijnen tevoorschijn dan Bjørk er in de loop van het boek heeft ingestopt. Verdwenen zijn de journalisten die de zaak eerder nog van zo dichtbij en nietsontziend volgden. De religieuze sekte, het verwaarloosde jongetje en de briljante cyberagent Gabriel dragen allemaal nog wel op hun eigen manier bij aan de ontknoping, maar hun rol wordt naar het einde wel steeds marginaler. Voeg daar een handje clichés aan toe - journalisten doen alles voor een scoop, charismatische leiders van kerkgenootschappen hebben het op jonge kinderen voorzien en de politiecommissaris is een opgewonden heertje dat niks van het veldwerk begrijpt - en Ik reis alleen lijkt hard op weg het soort spannende boek te worden waarvan er dertien in een Scandinavisch dozijn gaan.

De reden dat Bjørks eersteling de moeite van het lezen ondanks de bezwaren - kinderziektes? slordigheden? - meer dan waard is, is even voor de hand liggend als ongrijpbaar: Ik reis alleen is verrekte spannend. Wie zich overgeeft aan de zoektocht, wie Munch en Krüger hun roekeloze gang laat gaan, kan niet anders dan zich laten meeslepen.

Er gaat iets bedwelmends uit van de zoektocht, zeker wanneer de speurders er persoonlijk in betrokken raken. Vergeten zijn de doodlopende lijntjes, het bijna schetsmatige karakter van de personages; die moeten later nog maar eens worden teruggezocht, om wat strenge kanttekeningen te kunnen maken. Eerst moet dat boek uit, want zelfs als de lezer zich een vermoeden van de ontknoping heeft gevormd, zal hij niet rusten voor dat vermoeden bevestigd is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.