Bedrog, overspel en ander relatieleed

Als de voorstelling is afgelopen onderwerpt actrice Elsie de Brauw als een volleerde sportschoollerares al haar medespelers aan een cooling-down, als natuurlijke tegenhanger van de warming-up....

Een grapje, maar wel een geslaagd grapje. Want zo is het ook: Droomsporen van Toneelgroep Amsterdam is een fascinerende, eigentijdse theaterhappening, die na afloop langzaam vervaagt omdat de vorm indrukwekkend is, maar de inhoud tamelijk mager.

Droomsporen van de Australische schrijver Andrew Bovell (oorspronkelijke titel Speaking in tongues) gaat over bedrog, overspel, en ander relatieleed. Twee jonge koppels (gespeeld door Roeland Fernhout en Gunilla Verbeke, Barry Atsma en Nina Deuss) gaan in het eerste deel vreemd - toevalligerwijs de een met de partner van de ander.

Seksueel verlangen wordt gevolgd door kommer en kwel. In de verhalen daarover, die ze vooral aan elkaar vertellen, schuiven langzaam andere lijnen naar binnen. Over geheimzinnige ontmoetingen met derden die in het tweede deel van de voorstelling zelfstandige personages worden.

De vier vreemdgangers geven dan als het ware het estafette-stokje door aan die anderen die het ook al moeilijk hebben met bedriegen en bedrogen worden. Een pschyiater (Elsie de Brauw) verliest de greep op haar eigen leven als blijkt dat haar man (Hugo Koolschijn) vreemdgaat met een van haar patiëntes. Droomsporen krijgt hier zelfs het karakter van een thriller waarin mannen gewond raken, vrouwen verdwijnen en overspel door de dood wordt ingehaald.

Je ziet al die lijnen al samenkomen in een ingenieuze film als Short Cuts van Robert Altman of Paul Andersons Magnolia. Bovell is dan ook vooral bekend als schrijver van filmscripts als Strictly Ballroom en Lantana, de verfilming van Speaking in tongues.

De Poolse gastregisseur Warlikowski heeft van dit filmische script zoveel mogelijk theater proberen te maken. Dat is hem goed gelukt, vooral in de beginscène waarin alle personages enerverend en onheilspellend tegelijk aan moderne ballroom-dancing doen. Echt imponerend is de hotelkamerscène, waarin de jonge koppels letterlijk simultaan vreemdgaan in een huiveringwekkende atmosfeer waarin het licht langzaam verandert van hoerenkast-rood in ijselijk wit.

Regisseur Warlikowsky signaleert inhoudelijke verbanden tussen het werk van Sarah Kane met haar militante new violence theater en deze Bovell. Maar Droomsporen is veel minder compromisloos, en refereert eerder aan de relatiestukken van Alan Ayckbourn met dat eeuwige thema: de één wil de ander, maar de ander wil die ene niet. Een thema dat hier niet oubollig, maar hip en eigentijds is vormgegeven - vol staal, glas, spiegels en een dreigend geluidsdecor.

Nina Deuss en Gunilla Verbeke spelen de bedrogen en bedriegende vrouwen als tamelijk fletse dametjes. Barry Atsma en Roeland Fernhout zetten hun mannenspel wat steviger aan. Voor enige diepgang zorgen alleen Elsie de Brauw als de psychiater en Hugo Koolschijn als haar man.

De première van Droomsporen, tevens opening van de manifestatie Tamtam waarmee Toneelgroep Amsterdam zich deze maand in al zijn facetten presenteert, trok een opmerkelijk jong publiek. Dat zal zich door dit theater zeker niet bedrogen voelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden