Bedanken past een schrijver niet

Hij werd alom getipt als de winnaar, maar hij durfde geen champagne te kopen, geen dankwoord te schrijven. Hij wilde de goden niet verzoeken en het lukte: Thomas Rosenboom won na vijf jaar opnieuw de Libris Literatuur Prijs....

Nou ja, dat dankwoord, dat had hij toch maar wel een beetje opgeschreven, met vulpen, zoals het een schrijver betaamt. De organisatie had er bij de genomineerden op aangedrongen, om gestuntel te voorkomen - een dankbare gelauwerde die niet uit zijn woorden komt, is live op televisie geen gezicht.

En dus kon Rosenboom, met zijn lijzige stem en schuchtere houding, vertellen dat een dankwoord een schrijver eigenlijk niet past, omdat schrijvers alles alleen doen, maar dat hij toch iedereen uit het boekenvak wilde bedanken die had gezorgd voor de feestelijke avond.

Daarna was er champagne, en Publieke werken met een buikbandje waarop 'winnaar Libris Literatuur Prijs 2000' staat vermeld. 'Er was ook een andere gemaakt, met alleen ''genomineerd'' erop', haast Rosenboom zich te verklaren. Hij zou de goden eens hebben kunnen verzoeken.

Schrijver/bioloog Midas Dekkers, die de gasten tijdens het eten vermaakte met zijn laudatio's over de genomineerden, had goed gegokt. 'De laudator mag niet uitweiden over het mooiste boek. Ik zal dus kort zijn over Thomas Rosenboom.'

En ach, die gok, die lag voor de hand. Dat het Rosenboom zou worden, daarover was het publiek het wel eens, gisteravond.

Dat was eigenlijk al duidelijk toen de jury zijn shortlist bekendmaakte, toen hij de longlist vrijgaf en toen Publieke werken eind vorig jaar verscheen en meteen jubelend werd besproken ('een boek waarvoor superlatieven te kort schieten', 'groots', 'indrukwekkend').

De verschijning van een boek van Rosenboom is een gebeurtenis. Negen jaar werkte hij aan zijn vorige, al even onmodieus dikke roman, Gewassen vlees, die prompt werd beloond met de Libris Literatuur Prijs 1995.

Rosenboom is de eerste die de prijs twee keer kreeg, ook als je de voorganger van de Libris-prijs meetelt, de AKO-literatuurprijs die in 1987 werd ingesteld.

Rosenboom is de man van het welgemikte schot - hij neemt zijn tijd, maar schiet dan ook raak.

Rosenboom, vindt de jury, zette hoog in met Publieke werken, maar verloren heeft hij niet, in tegenstelling tot zijn hoofdpersoon, een negentiende-eeuwse vioolbouwer die zijn huis zo duur mogelijk wil verkopen, als op de plaats waar hij woont het Victoria Hotel blijkt te zijn gepland.

Voor die hoge inzet wordt hij beloond met een ton. In 1995 verklaarde Rosenboom van het geld een huis te zullen kopen.

In 2000 wordt het een boot.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden