Becks nieuwe blije plaat: een contrast met zijn gevoelens over de toestand in het land

Het was Trumps verkiezing die het verschijnen van Becks nieuwe album Colors in de wielen reed. 'Een blije plaat was op dat moment niet passend.'

Still uit clip Wow van Becks nieuwe album Colors. Beeld RV

8 februari 2015. Beck mag de Grammy voor Album of the Year in ontvangst komen nemen voor zijn akoestische liedjesplaat Morning Phase (2014) en wie staat daar opeens naast hem? Kanye West, die komt protesteren tegen het feit dat Beyoncé niet gewonnen heeft. Hij zal iets later voor een camera verklaren dat de winst van Beck een 'belediging voor de inspiratie' is, of zoiets.

En Beck? Die is niet zo ad rem. Zelfs 31 maanden later in een chic Londens hotel aan de Theems, heeft hij nog geen gevatte reactie verzonnenn: 'Het was een raar moment', zegt hij peinzend. 'Raaaaarrr moment.'

Beeld RV

Pure pop

Na die Grammy-avond verdwijnt Beck tweeënhalf jaar uit beeld, maar nu duikt hij weer op met een nieuw album, Colors, dat een leuke traditie in ere houdt: een nieuw Beck-album klinkt altijd totaal anders dan het vorige. Het is een vrolijke, upbeatpopplaat, zeker niet Becks beste, maar wel een die wordt gedragen door een van zijn fijnste singles: Dreams.

Ruwweg zijn er twee Becks. De ene draagt een hoed en een akoestische gitaar en maakt ingetogen rootsy singer-songwriterliedjes (als op de albums als Mutations, Sea Change en Morning Phase), terwijl de andere schokschouderend over de lichtgevende vloer danst op funky pop met invloeden uit electro, hiphop of wat ook, op albums als Odelay, Midnite Vultures en Colors.

In recensies wordt Colors vaak vergeleken met Midnite Vultures (1999), maar de maker vindt dat maar raar: 'Midnite Vultures gaat richting funk en r&b, terwijl Colors pure pop is. Ik zing ook heel anders op Midnite Vultures: met zo'n hoog stemmetje, Sly Stone meets Prince. Op Colors zing ik als in meerstemmige, witte sixtiespop, zoals van The Beach Boys.'

Beeld RV

Scientology

Hij draagt een marineblauw krijtstreeppak, de 47-jarige Beck Hansen uit Los Angeles. Smalle schouders en dromerige blauwe ogen; diezelfde leeftijdloze oogopslag als altijd. Van de platenmaatschappij mogen we hem alles vragen, zolang het maar niet over Scientology gaat. Nou, ja, waarom zouden we ook? We weten al sinds 2005 dat hij al zijn hele leven 'second-generation Scientologist' is - en ook dat hij daar nooit iets anders over zegt dan dat dat 'privé' is.

De kraaienpootjes in zijn ooghoeken en een enkele grijze haar verraden dat er ruim twee decennia voorbij zijn gevlogen sinds zijn onvergetelijk flegmatieke debuutsingle Loser (1993): een lap 'indie meets hiphop' met verrukkelijke neuzeltekst over niks, die een cultklassieker en lijflied werd van de Generatie X. 'Soy un perdedor - I'm a loser, baby, so why don't you kill me?'

Met het album Odelay (1996) en de hit Devil's Haircut brak hij echt door als het eclectische popwonderkind van zijn generatie: van collegerock tot funk, van hiphop tot disco, alles zat erin, maar niet nadat hij tussendoor een akoestische folkplaat had afgeleverd (One Foot In The Grave, 1994) die klonk alsof het op een cassetterecorder was opgenomen.

Beeld RV

Treuzelen

'Eigenlijk is er niets wezenlijks veranderd', zegt hij nu. 'Ik ben nog dezelfde, mijn drive is nog dezelfde, het creatieve proces is hetzelfde, de apparatuur is in grote lijnen hetzelfde en ook het gevoel als de plaat klaar is. Enige verschil met 1993: het platenlabel liep me destijds voortdurend op te jagen, terwijl ik nu mag treuzelen zo lang als ik wil. Dat is alles. Jeugdigheid is geen kwestie van leeftijd, maar van mentaliteit. Colors is gemaakt door het kind dat in mij huist.'

Blijft de vraag, eigenlijk al een kwarteeuw: hoe transformeert een muzikant in vredesnaam zo geloofwaardig van Odelay naar Mutations, van strohoed naar discobol en weer terug, via Morning Phase naar Colors?

Hij haalt zijn schouders op. 'Mensen denken altijd dat ik het ene jaar een folkie ben en het andere jaar een discojongen, maar dat is helemaal niet zo. Bij mij loopt dat allemaal dwars door elkaar heen. Ik schrijf altijd liedjes. Tussen twee platen in heb ik genoeg songs geschreven om nog vijf platen te vullen. 's Ochtens een melancholiek folkliedje, 's middags een party banger; het kan allemaal.

Beeld RV

'Als The Beatles na Rubber Soul meteen The White Album hadden gemaakt, had iedereen gedacht: wow, wat een artistieke sprong, niet te bevatten. Maar daar zitten drie platen tussenin, want The Beatles maakten minstens een album per jaar; je kon hun ontwikkeling stap voor stap volgen. Dat is tegenwoordig niet meer zo. Tussen mijn albums zitten gaten van wel drie jaar. Als je zou beluisteren wat ik in de tussentijd allemaal heb geschreven en opgenomen, zou je horen dat de overgangen niet zo erg wild zijn.'

Hij maakt het concreet aan de hand van zijn jongste albums. 'Het grootste deel van Colors schreef ik en nam ik ook op in 2013, ruim voordat Morning Phase af was. Het was ook de bedoeling dat Colors het eerst zou verschijnen, maar dat liep vertraging op.'

Van die vertraging was Greg Kurstin de oorzaak, de door Beck in de arm genomen drukbezette popproducer, die werkte met hitlijstenkoninginnen als Adele, Sia, Katy Perry en Lana Del Rey, maar ook met gitaarbands als Foo Fighters en The Shins.

Beeld RV

Weinig verkocht-Award

301 duizend exemplaren waren er verkocht van Morning Phase toen Beck de Grammy Award voor het album uitgereikt kreeg, een uitzonderlijk laag aantal voor een Album of the Year. Tweemaal eerder werd een Beck-album genomineerd: Odelay legde het in 1997 af tegen Céline Dion en Midnite Vultures in 2001 tegen Steely Dan.

Een feestje in roerige tijden

'Greg had het zo druk dat hij steeds maar een paar dagen tijd voor me had. Hij moest steeds weg. Ik realiseerde me: dit gaat nog wel even duren. Toen heb ik zes akoestische songs van de plank gepakt waar ik tevreden over was en eerst dáár maar een album van gemaakt.'

Jazeker, het met een Grammy bekroonde Morning Phase, in menig opzicht Becks succesvolste album, was eigenlijk een tussendoortje. Colors had er best wat vlotter achteraan gekund dan nu het geval is - en dat was ook de bedoeling: het album stond eind 2016 gepland voor de tweede week van november, de week van de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

'Toen Donald Trump werd gekozen, vonden we het toch niet zo passend om een blije plaat als Colors uit te brengen. Het album contrasteert ook nu nogal met mijn gevoelens over de toestand in het land, maar goed: laten we het dan maar beschouwen als een plaat waarmee je een klein feestje kunt bouwen in roerige tijden.'

Beeld RV
Beeld RV

Sterker: veel journalisten en fans dachten dat Colors vanuit die gedachte is gemaakt; dat was niet zo.

'Toen ik Colors maakte, was Barack Obama president en hoorde je de hele dag Get Lucky van Daft Punk op de radio. En daarna Happy van Pharrell Williams. En daarna weer Get Lucky. Daar is het popgeluid van Colors deels op gebaseerd. Trump zagen we toen nog helemaal niet aankomen.'

Een mooi moment deed zich voor toen Beck thuis de beat liet horen die de ruggegraat van de tweede single Wow zou gaan vormen. Hij vond het een lollige beat, een soort saloonhorlepiep annex hiphopbeat, maar stond toch op het punt hem weg te gooien: beetje te melig, hij zag er geen song in. Tót zijn kinderen, Cosimo en Tuesday, opsprongen en erop begonnen te dansen.

'De kleine alledaagse dingen'

'Dit is te gek, pap!', riepen ze, dus besloot hij er toch een liedje van te maken, dat halverwege Colors fier staat af te wijken van de rest van het album: de tweede gevoelige hit op het album.

Songtitels als I'm So Free, Dear Life, Dreams, Wow en Seventh Heaven illustreren aardig de opgewekte toon van Colors, een album dat volgens Beck gaat over 'de kleine alledaagse dingen waar je blij van wordt'. Die kunnen we wel gebruiken nu, of niet soms?

'Sowieso, maar ik heb in het algemeen veel vertrouwen in mensen. Ondanks alles wat er in de wereld gaande is, ben ik er nog steeds van overtuigd dat veruit de meeste mensen liever iets goeds doen dan iets slechts. Als je per se één terugkerend thema uit mijn oeuvre wilt vissen, is dat het.'

Beck: Colors. Capitol/Universal.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden