Beau van Erven Dorens. Fotografie en styling: Imke Panhuijzen. Assistent: Juul Timmermans. Grooming: Pascale Hoogstraate @eeagency. Pak en polo: Gant

Interview Beau van Erven Dorens

Beau lag onderaan de celebrityladder, maar dit was echt zijn topjaar

Beau van Erven Dorens. Fotografie en styling: Imke Panhuijzen. Assistent: Juul Timmermans. Grooming: Pascale Hoogstraate @eeagency. Pak en polo: Gant Beeld Imke Panhuijzen

Tv-maker Beau van Erven Dorens scoorde kijkflop na kijkflop. Na vijf jaar SBS is hij nu terug bij RTL en wat hij daar maakt (‘inhoudelijke televisie’, zegt hij zelf) trekt kijkers, overtuigt tv-critici en levert hem nu zelfs de Gouden Televizier op. En zeker, hij schuwt de emoties niet. Lees hier het interview dat de Volkskrant een paar maanden geleden met hem had.

Het afgelopen jaar was een topjaar voor Beau van Erven Dorens. Zijn programma The Amsterdam Project waarin hij een jaar lang vijf Amsterdammers volgde die dakloos waren geworden, werd genomineerd voor een Zilveren Nipkowschijf en won twee tv-beelden. Zijn serie Beau Five Days Inside waarvoor hij steeds vijf dagen bij een andere instelling onderdook, werd wekelijks door gemiddeld 1,3 miljoen mensen bekeken en alom bejubeld. Hij werd genomineerd voor de Zilveren Televizier Ster. En als talkshowhost oogstte hij veel lof toen hij Humberto Tan afgelopen zomer verving met de talkshow RTL Summer Night.

Het kan verkeren want nog niet zo lang geleden scoorde hij de ene kijkcijferflop na de andere. De dag voor hij vertrok bij SBS zei hij nog in deze krant dat hij was gezakt op de celebrityladder en niet meer voorkwam in het balboekje van John de Mol.

‘Ik viel in de categorie die niet teruggebeld hoeft te worden’, zei je.

‘Ja, zo’n Henny Huisman-idee. Ik voelde er geen grote mineur bij, zo lagen de feiten nu eenmaal, maar ik voelde wel dat ik onder aan die ladder stond en dat John mij niet meer ging bellen. En dan vraag je je af hoe het komt dat je naar beneden bent gerausd. Dat is toch mijn eigen opportunisme geweest. Ik was klaar met de dingen die ik bij RTL deed. Ik verveelde me. En de nieuwe dingen die ik wilde doen, wilden zij niet. Soms is dat opportunisme aanstekelijk, maar in dit geval heeft dat me een beetje de kop gekost. Het was een grote neerval tot ik dacht: wat ga ik nu doen?’

Je keerde terug op je oude nest bij RTL4.

‘Ja, en ik ben nu gelukkiger dan ooit op televisie. Ik doe RTL Boulevard, 5 jaar later, en ik ben nu weer aan het draaien voor een tweede serie van Five Days Inside. Het was natuurlijk zó leuk dat dat goed aansloeg. Ik vond het ook echt heel leuk om te doen. Leuk is niet het goede woord, maar goed. Niet alleen voor de maatschappij, maar ook voor mezelf. Het past meer bij waar ik zit in mijn leven. Ik ben 47 en als ik alleen Boulevard zou doen, dan zou ik me toch een beetje achter mijn oren gaan krabben en me afvragen: is dit nou mijn toekomst? En die opwaartse beweging is toch begonnen bij Erland.’

Voormalig RTL4-programmadirecteur Erland Galjaard is de man die ondanks je vertrek bij RTL en je dramatische kijkcijfers bleef zeggen: Beau kan altijd terugkomen.

‘Ja. En toen ik vervolgens bij hem kwam met The Amsterdam Project, een heel raar project voor een commerciële zender, zei hij: let’s go for it. Maar doe wel even Boulevard en doe ook nog even dit en dat. Dus ik moest mijn huid wel duur verkopen. Er worden nu veel gemene dingen over Erland gezegd en er wordt lacherig over hem gedaan, maar hij heeft echt veel lef gehad. Zonder The Amsterdam Project had ik ook nooit Five Days Inside gemaakt. Dat is nog heftiger dan The Amsterdam Project. We hebben net gedraaid in Villa Pardoes, een huis waar twaalf gezinnen rond twaalf zieke kinderen een week lang vakantie kunnen vieren.’

Beeld Imke Panhuijzen

Hoe lang heb je het droog gehouden?

‘Ik denk 12 minuten. Ik heb vooraf nog zó tegen de crew gezegd: ‘het moet niet een show zijn over Beau die doormidden breekt.’ Maar dit was gewoon....’ Met gebroken stem: ‘Het was echt verschrikkelijk...’

Je wordt nu ook alweer emotioneel.

‘… Ja, het is gewoon verschrikkelijk om zieke kinderen van zo dichtbij mee te maken, zeker als je vader bent … Ik kan er nog niet over praten. Jezus.…’

Loopt weg om servet te halen om tranen mee weg te vegen.

‘Ik ben er nog steeds niet van bijgekomen. Afgelopen seizoen had ik dat ook in de aflevering over hospice de Populier in Bakel. Dat ging na 10 minuten al helemaal verkeerd. Martijn, een vader van mijn leeftijd, bezocht met zijn vrouw en twee jongere kinderen nog een keer een training van hun favoriete voetbalclub PSV. Toen ik hen uitzwaaide terwijl ze met de ambulance vertrokken brak ik al. Terwijl ik me zó had voorgenomen niet te gaan huilen, maar het is gewoon te intens.’

Je huilde harder dan de mensen die doodgingen.

‘Hahahaha! Ja. Ja, en dan hebben we er nog veel uitgeknipt.’

Ze waren jóu aan het troosten. Zelfs die oudere, terminaal zieke man van wie je huilend afscheid nam, heeft het tijdens het troosten dan over jou. ‘Je bent een gouden vent’, complimenteerde hij je.

‘Ja… Maar je maakt in vijf dagen enorm veel mee met zo iemand, ik bouw dan echt een band op.’

Er zit een scène in waarin je een verschrikkelijke huilbui hebt als je in bed ligt. Dat film je dan met je eigen cameraatje, toch?

‘Ja.’

Heb je dan het schermpje naar je zelf toe gericht zodat je kunt zien of je goed in beeld hebt?

‘Alleen als het heel donker is, want dan moet ik weten of ik überhaupt te zien ben.’

Tijdens die huilbui zie je je ook even in de camera kijken. Als ik huil en voor de spiegel ga staan, stopt het bij mij meteen.

‘Dat zou een goede truc zijn voor mij. Dit was wel een scène waarvan ik in de montage dacht: moeten we die er nou inzetten of niet? Uiteindelijk hebben we het toch gedaan omdat het laat zien hoe ik me voelde. Dat is een beetje exhibitionistisch misschien, maar dat hoort ook bij het format: wat doet het met Beau? Dat ik in tranen uitbarstte, kwam ook omdat een van de verpleegkundigen mij een boekje gaf met verhaaltjes en gedichten over kinderen die doodgaan. Dat las ik vervolgens in bed. Jezusmina, dat was gewoon de druppel.’

Het is bijna een beetje als menthol in je ogen wrijven: iedereen breekt dan. Toch? 

‘Ik was die dag al drie, vier keer in huilen uitgebarsten, dat laten we echt niet allemaal zien. Ik vind het soms ook wel pathetisch, daarom heb ik in de tweede serie gezegd dat we in de montage moeten kijken of het niet te veel gaat over Beau die in tranen uitbarst. Want in de vorige reeks hield ik het in vijf van de zes afleveringen niet droog. Alleen de tbs-kliniek ben ik droog doorgekomen. Maar ik hoop altijd maar dat ik op deze manier de weg naar het hart van die kijker kan vinden. Ik ben gewend geweest om op een podium te staan met mijn haar zus en mijn pak zo terwijl ik ‘dames en heren!’ riep. In Five Days Inside en The Amsterdam Project loop ik zonder make-up in beeld. Ik wist wel dat het iets zou opleveren als je jezelf bent, maar niet dat het zó goed zou uitpakken. Daar ben ik blij mee, want dat weerhoudt mij van een midlifecrisis op televisiegebied. Als je blijft doorgaan met alleen maar babbeltelevisie loop je op een gegeven moment tegen een muur. Ik denk dat ik mijn levensduur als presentator wel heb verlengd, nu ik een overgang heb gemaakt naar inhoudelijke televisie, en dat nota bene bij een commerciële zender.’

In RTL Late Night kondigde Humberto Tan een fragment aan uit The Amsterdam Project waarin je − huilend − afscheid neemt van een oudere dakloze, met: ‘Beau heeft hem intensief gevolgd en moet nu afscheid nemen, en dan krijg je... echte tv. Kijk maar...’ Blijkbaar is het een uitzondering als tv echt is?

‘Ja, het manipuleren van televisie en in het bijzonder reality-tv zodat het overeenkomt met wat de programmamakers willen zien, is een ziekte. En het is al lang zo. Ik denk dat dat misschien wel voortkomt uit die realityshows die allemaal van tevoren bedacht werden. Daar is Reinout Oerlemans groot mee geworden. Mensen schrijven scenario’s voor realityseries! Dat is toch een contradictie? Bovendien, de realiteit is altijd beter. Ik vind veel televisieprogramma’s zo nep als de neten.’

Je nam het stokje over van Jeroen Pauw door 5 jaar later te presenteren. In de eerste uitzending was hij je gast en vroeg je: ‘Ben je nog wel eens ontroerd?’ ‘Ja’, zei hij, ‘maar niet aan tafel want dan gaat het opeens over mij en het moet over die ander gaan.’ Dat zou je erop tegen kunnen hebben: de momenten dat jij huilt, gaat het ineens over jou.

‘Dat is superinteressant. Dat is een thema waar ik over nadenk. Jeroen Pauw nam zichzelf in 5 jaar later  vrijwel niet mee. Dat doet hij gewoon niet, al is hij wel super charmant. Hij speelt ook niet in op het gevoel van de geïnterviewde. Hij stelt vragen als: wat ga je dan doen? Wat vind je dat er gedaan is? Allemaal van dat soort feitelijkheden die ik oninteressant vind. 

‘Ik zeg niet dat hij dat niet goed deed, het zijn gewoon twee verschillende scholen. Je hebt de school van Sven Kockelmann: je gaat 10 minuten lang dezelfde deur intrappen, en als je hem 10 keer hebt ingetrapt, zet je hem terug en ga je hem weer intrappen. Uiteindelijk gaat het er alleen maar over: kijk eens even hoe groot mijn pik is. Wil je hem nog een keer zien? BAM-BAM! En daar zit dan een geïnterviewde tegenover die waarschijnlijk in het voorgesprek al heeft gezegd: ‘Ik kan daar geen antwoord op geven.’ En die moet dan 30 minuten lang naar de pik van Sven Kockelmann kijken. Want dat is het! Je zíét Kockelmann kijken van: probeer mij maar eens terug te slaan. 

Dat is een manier van journalistiek waarvan ik de functie niet begrijp. Veel journalisten zullen erom lachen, maar ik vind dat je met empathische journalistiek een stuk verder komt. Door die benadering komt er meer liefde uit, je komt dan veel meer te wetenen dan wanneer je er bot in gaat.’

Beeld Imke Panhuijzen

‘Ik ben het hier helemaal mee eens. Goed punt’, antwoordde je toen Jeroen Pauw zei dat hij vond dat je je eigen ontroering beter thuis kunt laten. Maar daarmee ben je het dus niet eens.

‘Er is wel een verschil tussen empathisch zijn, en doorslaan en zelf in tranen uitbarsten. Maar het is mijn keuze dat ik zoveel mogelijk mezelf probeer te zijn. Ik moet best wat barrières overwinnen als ik mensen interview. Ik ben een bekend persoon en dan praat ik ook nog zo bekakt. Dat kun je alleen maar overwinnen door al je schilden te laten vallen.’

Het afgelopen jaar kreeg Beau van Erven Dorens veel lof toen hij brief van de advocaat van Kemna in beeld verscheurde waarin die onder meer sommeerde niks over andere Kemna-medewerkers te vertellen die zich schuldig zouden hebben gemaakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Maar ook toen hij de heren van VI Oranje blijft thuis bekritiseerde toen die de redactie van RTL Late Night verweten niet te hebben ingegrepen bij de afscheidsweek van Humberto Tan (Johan Derksen: ‘Ik heb een week lang twintig slijmballen zien langskomen die deden alsof Humberto Onze Lieve Heer was.’). ‘Ik vraag me wel eens af wat er mis is gegaan in jullie jeugd dat jullie zo harteloos zijn’, zei Beau toen hij zelf te gast was bij het programma.

Het leek alsof je het geweten van Nederland was. ‘Dankzij Beau ging het programma eindelijk weer eens ergens over’, schreef Het Parool.

‘Ja, grappig hè?

Youp van ’t Hek daarentegen, schreef in NRC dat hij het lachwekkend vond dat de ‘tutmutsen van RTL Boulevard’ zich opeens opwierpen als fatsoensrakkers.’ ‘Die sneue jankerds in de media met hun lauwe krokodillentranen.’

‘Ja, Youp, Youp, Youp. Ik vind dat hij echt een beetje over the hill is. Ik kan af en toe wel om hem lachen, maar het zijn zoveel open deuren die worden ingetrapt. Kijk, ik heb ook met verbazing naar die afscheidsweek gekeken en daar niks van begrepen. Want waar gaat het nou in godsnaam over? Je maakt jarenlang een show, en op een gegeven moment is die niet meer succesvol, en dan ga je een week lang feestvieren. Vooral dat toezingen door André Hazes jr. waar Humberto emotioneel van werd. Natuurlijk huil ik ook veel op televisie, maar dit was gewoon  misplaatst.’

Kun je je niet voorstellen dat je een beetje megalomaan wordt over je eigen rol?

‘O nee. Ik had het sowieso geweigerd. Ik heb mijn portie gehad. Ik vind het interessant wat ik doe, maar ik zie mezelf niet als god’s gift to television. Veel van mijn collega’s vinden dat wel van zichzelf. Mijn gezin is ook niet geïnteresseerd in mijn werk, dat is het beste wapen dat je kan hebben tegen narcisme.’

Beeld Imke Panhuijzen

Vond je het jammer dat je niet gevraagd bent Humberto bij RTL Late Night op te volgen?

‘Toen Erland belde en zei: ‘ik heb Twan Huys gevraagd’ vond ik dat ontzettend jammer. Want die twee maanden dat ik Humberto verving, waren een soort open sollicitatie. Het was altijd mijn droom een talkshow te presenteren. Om in het middelpunt van de samenleving zo’n show te maken. Toch was het ook een bevrijding toen het niet doorging. Mijn vrouw was dolgelukkig. Ik had er al op gezinspeeld bij haar. Ik zei: dat zou kunnen gaan gebeuren, en dat betekent dat je me dan drie maanden niet ziet, want je kunt dat niet doen en tegelijkertijd een ander leven hebben.’

Hoe reageerde je toen Erland dat zei?’

‘Ik zei ‘heel interessant’. Heel diplomatiek. Maar ik denk dat iedereen wel eens wil zien hoe hij het doet. Hij is een goede anchor en een goede interviewer, maar het wordt spannend hoe hij met empathie en humor is, het entertainmentgehalte, zeg maar.’

Galjaard gaf als verklaring voor waarom jij gepasseerd bent dat je te belangrijk bent voor RTL Boulevard.

‘Dat lijkt me onzin. Het vertrek van Albert Verlinde is voor Boulevard juist zo goed geweest omdat het instituut daarmee eindelijk afscheid kon nemen van zijn ego. Daardoor wordt zo’n programma veel democratischer. 

‘Maar goed, misschien is het juist beter dat ik Humberto niet opvolg omdat ik daardoor die maatschappelijke programma’s kan blijven maken. Ik snap trouwens niet waarom de publieke omroep dat niet veel meer doet. Af en toe worden daar waanzinnig mooie dingen gemaakt, maar wat mij stoort, is bijvoorbeeld een omroep zoals BNN-Vara. Die is voor de helft een reisbureau om al hun sterren de hele wereld over te laten reizen, er wordt daar enorm met geld gesmeten. Waarom focussen ze niet sterker op meer inhoudelijke programma’s in plaats van op series waarin de presentator een hoofdrol speelt – waardoor je programma’s krijgt die draaien om tv-sterren die kinderen krijgen. Ga gewoon praten met anderen.’

Huil jij thuis eigenlijk ook zo veel?

‘Ik kan wel van het minste of geringste ontroerd raken. We doen zo veel leuke dingen waarvan ik denk: ach, wat is het toch schitterend. Ik zou eigenlijk heel graag nog vier kinderen willen. Ik vind kinderen zó ontzettend leuk. 

‘Ontroering is een emotie waar veel mensen zwakte in zien. Ik ben het daar mee oneens. Ik durf alles, dus ik durf ook te huilen. Mijn tweeling werd enkele weken terug 17. Dan zie ik die jongens staan, naast elkaar, groot en sterk en leuk en slim en stoer. Mannen zijn het geworden. En ik ben zó trots op ze, dan ga ik meteen nat. Maar ja, die ontroering ligt bij mij erg aan de oppervlakte. Dat is denk ik een familiekwaal bij ons. Sentimental slobs.’

Je komt naar eigen zeggen uit een hockey-kakfamilie, je zou denken dat emoties daar eerder...

‘Worden weggedrukt? Nee, nee. Als mijn vader van tafel opstaat om te gaan speechen, zet hij ook vaak een zonnebril op. Dan zegt hij iets over hoe bijzonder het is dat we met elkaar zijn, en dan raakt hij al ontroerd. Dus dat heb ik wel van hem.’

Was je tijdens de bevallingen van enig nut of zit je dan vooral te huilen?

‘Nee, ik was wel van enig nut. Ik ben geen slapjanus; ik heb verschrikkelijke ontberingen doorstaan in mijn avonturenprogramma’s. Bergen beklommen, dagen in mijn eentje doorgebracht op een onbewoond eiland, in de jungle en in de woestijn, het IJsselmeer overgezwommen, de Noordzee overgestoken in een kapotte zeilboot. Mijn nieuwste programma, Solo, waarin ik boven de jungle uit een vliegtuig spring en naar de bewoonde wereld moet komen, heb ik in drie varianten ingediend, maar ze hebben het niet gekocht. Die avonturenprogramma’s waren eigenlijk allemaal een poging tot zelfdestructie, balanceren op de rand van de dood.’

Daar kan een psycholoog nog wel wat mee.

‘Ja, absoluut, maar dat is nu anders. Ik sta nu op een mooi punt. Ik hoop vooral dat het medium televisie, zoals het nu is, en mijn zender RTL, overeind blijven. De concurrentie is moordend. Over de NPO maak ik me niet zo’n zorgen. Daar gaan ze eerst alle programma’s om zeep helpen voordat ze aan hun bestuurders gaan beginnen. De energie en de diepe zakken van John de Mol zijn volgens mij een grotere bedreiging voor RTL. We hebben een behoorlijk zware tijd voor de boeg door zijn Talpa Network. John is natuurlijk een geweldenaar. Hij heeft de radiomarkt door elkaar geschud en nu is hij de hele tv-markt op zijn kop aan het zetten, er gaan nog veel meer sterren die kant op. Dus het is een enorme woeste zee. Tegelijkertijd voel ik me veiliger dan ooit.’

Beau van Erven Dorens

1970 Geboren in Haarlem op 24 december.

Studeert Nederlands, geschiedenis en politicologie in Amsterdam, maakt geen van drie af.

1997 presentator Talk Radio.

1998 Naar RTL. Presenteert RTL Live, Big Brother (Veronica), RTL Boulevard, Beau Rivage, Beau.

2004 Stopt met RTL Boulevard.

2005 Stapt over naar Talpa.

2007 The Phone, met Willem Brom geproduceerd voor eigen productiemaatschappij Parklane. Wint Gouden Roos en Emmy.

2008 Keert terug bij RTL. Presenteert Ik hou van Holland, Het zesde zintuig, Dancing with the Stars.

2009 Stapt over naar SBS. Presenteert o.m. Shownieuws, De Wereld van Beau, De Vliegende Hollanders, 't Is hier fantasties.

2015 Keert terug naar RTL. Presenteert o.m. RTL Boulevard, Vijf jaar later, The Amsterdam Project, en Five days inside.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.