recensie beats

Beats is een meeslepende coming-of-agetragikomedie en een ode aan de ravecultuur ineen ★★★★☆

Ook wie er niet bij was, krijgt makkelijk heimwee naar de dansfeesten van weleer, al was het maar dankzij Brian Welsh’ feilloze gevoel voor opbouw en ritme.

Wendy (Rachel Jackson), Cat (Amy Mason), Johnno (Cristian Ortega), Spanner (Lorn MacDonald) en Laura (Gemma McElhinney in Beats. Beeld Filmbeeld

Je ziet het makkelijk over het hoofd. Dat ene lampje van de stereoset, rood oplichtend in het verder zwart-witte beeld. Subtieler had schrijver en regisseur Brian Welsh het in Beats niet kunnen visualiseren, hoe elektronische muziek kleur geeft aan het grauwe leven van Johnno en Spanner, twee dik bevriende tieners in een troosteloos Schots stadje anno 1994. 

Rouwdouw Spanner (Lorn Macdonald) heeft nauwelijks iets om handen; de druilerige Johnno (Cristian Ortega) werkt in een supermarkt en staat op het punt met zijn moeder (Laura Fraser) en stiefvader (Brian Ferguson) naar elders te verhuizen. Twee jongens die geen grip krijgen op hun bestaan, maar in de euforisch beukende beats van house, electro en techno een uitweg vinden. Terwijl een radio-dj de lokale jeugd warmdraait voor een illegale raveparty – de regering van John Major wil dergelijke dancefeesten geheel verbieden – flippen Johnno en Spanner in hun slaapkamers op Annihilating Rhythm Parts 1 & 2 van Ultra-Sonic.

Beats, naar een theaterstuk van Kieran Hurley dat door Welsh en Hurley tot filmscenario werd bewerkt, ontpopt zich vanuit die beginsituatie tot een meeslepende, maatschappijkritische coming-of-agetragikomedie en een ode aan de ravecultuur ineen. Ook wie er niet bij was, krijgt makkelijk heimwee naar de dansfeesten van weleer, al was het maar dankzij Welsh’ feilloze gevoel voor opbouw en ritme. De soundtrack barst van de klassieke dancetracks die zich perfect naar de dynamiek van de film voegen en die vaak abrupt stoppen, bijvoorbeeld omdat Johnno’s moeder geïrriteerd zijn radio uitzet. Zodoende krijg je alleen maar meer zin in die door het establishment verketterde muziek – net als de personages zelf.

Spanner vindt dat hij en Johnno ook naar de protest-rave moeten. Of dat gaat lukken? Het scenario van Beats kiest niet de verrassendste paden en de andere personages blijven vrij rudimentair, maar met dit heldenduo geeft dat niets. De film blijkt als vriendenportret nog het mooist. Hoofdrolspelers Macdonald en Ortega zijn aan elkaar gewaagd, alsof ze werkelijk sinds hun kleutertijd vrienden zijn en nu op het punt staan die band te verliezen. Ontroerend en ontwapenend, hoe de kameraadschap van Johnno en Spanner butsen oploopt en weer overeind klautert.

Alles komt perfect samen in een weergaloze trip- en dansscène. Wanneer de jongens gebroederlijk xtc slikken, breekt Welsh de dansvloer open met stroboscopische animaties en vervloeiende loops van lopende banden en instortende fabrieken. Die beelden beginnen bijna een eigen leven te leiden, tot de roes het weer aflegt tegen de realiteit. De klappen van politieknuppels – ook daar slaat de titel van dit pareltje op. 

Beats

★★★★☆

Drama

Regie Brian Welsh

Met Lorn Macdonald, Cristian Ortega, Brian Ferguson, Laura Fraser, Neil Leiper.

110 min., in 28 zalen.

Brian Welsh over zijn ravefilm: ‘Feestscènes zijn altijd zó shit, ik dacht, laten we iets échts maken’
De Volkskrant sprak met Brian Welsh, de Schotse regisseur van ravefilm Beats. Kom bij hem niet aan met een vergelijking met Trainspotting – tenzij je daar de juiste reden voor aandraagt, natuurlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden