Komedie

Be Kind Rewind

Liefdevolle lofzang op imperfectie

De filmposter van Blast from the Past hangt er prominent achter de kassa. Veelzeggend, want als de videotheek van meneer Fletcher (Danny Glover) ooit al een klapper was, dan was dat decennia geleden. Het krakkemikkige pand met kasten vol VHS'jes reflecteert een tijd waarin klanten Ghost Busters nog moesten reserveren, hun gehuurde video's thuis moesten terugspoelen en op moesten passen voor sterke magneten: dan loste het beeld op in sneeuw.


Gelikte stunts, bluescreen-technieken, glimmende dvd-schijfjes in steriele blockbustervideotheken: regisseur en scenarioschrijver Michel Gondry zet zich af tegen die nieuwerwetse gladheid en associeert het met onpersoonlijkheid en individualisering.



In de nostalgische komedie Be Kind Rewind verbinden films juist de gemeenschap. Als Jerry (Jack Black) per ongeluk de complete collectie van de videotheek heeft gewist, besluit hij met medewerker en vriend Mike (Mos Def) en het meisje van de wasserij (Melonie Diaz) de films zélf opnieuw op te nemen. Compleet met ridicule special effects, gemaakt met huis- tuin- en keukenattributen en ouderwets handwerk – de marshmallowman uit Ghostbusters maken ze van marshmallows, een cliffhanger-scène wordt nagespeeld boven een speelkleed met een landschap erop. De films worden zo’n succes dat de inwoners van de versnipperde zwarte wijk uitlopen voor de lokale sterren, zelf mee willen doen en zo weer trots worden op de eigen buurt.



In het houtjetouwtjeknutselwerk is Gondry – hoe kan het ook anders – op zijn best. Zijn vindingrijkheid, die al bleek uit zijn videoclips en eerdere films Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Science of Sleep is hier de bron van doldwaze grappen die variëren van flauw tot intelligent. Samen vormen ze een liefdesverklaring aan die films die ooit op puberpartijtjes en luidruchtige studentenfeestjes werden vertoond, zoals Rush Hour 2 en RoboCop, en waarvan de gemeenschappelijke ervaring net zo in het geheugen is gegrift als de inhoud zelf. En met het geknutsel leidt Gondry dat gegeven bijna ongemerkt verder terug, tot aan de stomme zwart-witfilms en openluchtbioscopen zelfs.



Toegegeven: er valt zeker wat aan te merken op Be Kind Rewind. Het door Gondry zelf geschreven zwalkende scenario bijvoorbeeld, mist de gelaagdheid van zijn eerdere werk en maakt weinig onderscheid tussen hoofd- en bijzaken. Maar door de liefdevolle aanpak heeft de film juist met al die gebreken dezelfde charme als de geknutselde films. Het thema van gemeenschapszin en samenwerking mag misschien zo gedateerd voelen als een VHS, het maakt Be Kind Rewind juist een zachtaardig eerbetoon aan de filmgeschiedenis die in veranderde tijden licht melancholiek stemt.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden