Batelaan levert met ‘Boe!’ niet zijn sterkste af

Boe! Een spookverhaal voor grote mensen. Zeg nou zelf: dat is toch een fijne titel voor een theaterstuk. Daar heb je toch meteen zin in. Het is ook een echte Jetse Batelaan-titel, waardige opvolger van Pas als zaagsel krijgt een boom applaus, of Een cowboy met zijn handen hoog juicht waarschijnlijk niet, zijn voorlaatste productie.

Het zijn niet alleen de namen van de stukken, ook de aanpak is vaak herkenbaar ‘Batelaans’: origineel van vorm en onderwerpkeuze, geestig (Een cowboy ging over agressie in een supermarkt, compleet met rondstuiterende winkelwagentjes), maar altijd met een betrokken ondertoon; een werkwijze waarmee de jonge regisseur (1978) in betrekkelijk korte tijd naam maakte.

Boe! Een spookverhaal voor grote mensen is zijn derde voorstelling bij het Ro Theater, maar helaas moet gezegd dat hij hiermee niet zijn sterkste stuk aflevert.

Jammer, want hij heeft een mooie cast tot zijn beschikking met acteurs als Sylvia Poorta, René van ’t Hof, Bram Coopmans en Willemijn Zevenhuijzen. Aan hen ligt het dan ook niet: de twee interessantste scènes uit de voorstelling zijn die waarin zij laten zien wat ze kunnen.

Zo zijn Poorta en Van ’t Hof goed op dreef in een ongemakkelijke dialoog tussen een strandtoerist en een arme waterverkoopster in een, naar wat gesuggereerd wordt, derdewereldland; hetzelfde geldt voor Zevenhuijzen en Coopmans in een genante scène tijdens een treinreis. Maar goed geacteerd als ze zijn, voor wat betreft inhoud zijn de teksten nou niet bijster prikkelend.

Gaandeweg de voorstelling krijg je het idee dat Batelaan zijn materiaal eigenlijk nog niet helemaal rond had, of dat hij op het laatste moment heeft besloten een aantal dingen te schrappen.

Waar we zijn in Boe! blijft in het midden: een vuilstort, misschien, en/of een (smerig) strand in een land waarin de oorspronkelijke bewoners een moeilijk bestaan leiden, terwijl onverschillige toeristen er komen profiteren van wat het hun te bieden heeft; mensen leven langs elkaar heen, vinden elkaar niet, de sfeer is steeds een beetje dreigend, en er verschijnen zelfs even een paar spoken ten tonele.

Een indringende gebeurtenis wil het evenwel niet worden. Dat heeft ook te maken met het feit dat het publiek betrokken wordt bij de voorstelling; een aantal mensen uit de zaal krijgt een (veelal zwijgende) rol in het geheel – ongemakkelijk maar weer eens, maar niet op een manier die iets toevoegt aan de impact van het stuk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden