Barok staaltje slow cinema, met een enorme hypnotiserende kracht

Er gaat een enorme hypnotiserende kracht uit van dit drama. Jean-Pierre Léaud toont veel tastbaar en gracieus verval.

De dood is in films doorgaans een vluchtige, cosmetische of onrealistische affaire. Zo niet in dit excentrieke kostuumdrama. In en uit schuifelt het gevolg, in het schemerige slaapvertrek van zijne majesteit Lodewijk XIV; de vloer kraakt, de doodzieke koning kreunt onbedaarlijk, zijn benen rotten weg en als toeschouwer zou je het liefst een raam willen openzetten. La mort de Louis XIV is een film die met zijn tempo, onderwerp en eindeloos voortdurende shots het nodige van zijn publiek vergt; een barok staaltje slow cinema.

Tegelijkertijd gaat er een enorme hypnotiserende kracht uit van het geheel, al is het maar omdat de inmiddels 73-jarige Jean-Pierre Léaud, met gigantische grauwe pruik en vrijwel de hele film liggend in bed, tastbaar én gracieus verval aan de hoofdrol verleent. Verwarrend en ontroerend is het, om de acteerlegende die als 14-jarige debuteerde in François Truffauts coming of age-drama Le 400 coups (1959), hier als de reutelend wegterende zonnekoning te zien. Je zou bijna denken dat de man daadwerkelijk de pijp uit gaat.

La mort de Louis XIV
Drama
Regie: Alberto Serra
Met Jean-Pierre Léaud, Patrick d'Assum-çao, Marc Susini 115 minuten, in 13 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden