BANDJE OP WERELDREIS

Twee jaar lang reisde Bløf over de wereld om met musici van Cuba tot Bhutan muziek te maken. Soms was het moeilijk....

Het nieuwe Bløf-album Umoja steekt Marco Borsato's audiovisuelemonstersucces Zien qua omvang naar de kroon. In dertien landen werd eenBløf-lied muzikaal ingekleurd door plaatselijke muzikanten. Het resultaatis een album annex film, op cd annex dvd, waarvan de titel in het Swahili'saamhorigheid' of 'eenheid' betekent.

Zit Peter Slager, de bassist en tekstschrijver van Bløf, in hetAmsterdamse Lloyd Hotel te vertellen over deze weerslag van een 'muzikalewereldreis'. Ontvalt hem ineens dat verkleinwoord: 'Het was een heelavontuur voor een Nederlands bandje.'

Het leuke is dat je precies begrijpt wat hij bedoelt: achteraf is hetonbegrijpelijk dat Bløf ooit werd ingedeeld bij omhooggevallenfeestorkesten als Volumia! en De Kast. Bløf ís echt een 'bandje'.

En toch heeft Slager het hier wel over de grootste Nederlandstalige bandvan het moment. De zes studioplaten en twee live-albums die Umojavoorgingen, leverden Bløf zo'n beetje alle onderscheidingen op die inNederland met popmuziek te winnen zijn. Edisons, Zilveren Harpen, de BVPopprijs, TMF Awards, gouden en platina platen; in Nederland heeft Bløfhet allemaal al eens meegemaakt.

Misschien verklaart dat waarom de band eind 2003 het idee opvatte om tebeginnen aan wat Slager een 'wereldproject' noemt. Slager mag voor zangerPaskal Jakobsen dan Nederlandstalige teksten schrijven, ze hebben altijdal over de grens gekeken. Op de website www.blof.nl is de bandbiografie ookin het Duits en Engels te lezen en de muziek werd in het verleden al vaninternationale invloeden voorzien in samenwerkingen met FernandoLameirinhas, Heather Nova, fadozangeres Cristina Branco en de Amerikaanseband Counting Crows - de belangrijkste muzikale inspiratiebron van Bløf.

Slager: 'Die samenwerkingen bevielen prima, maar het idee voor Umojawerd concreet toen Paskal aan kwam zetten met de cd van One Giant Leap,vlak nadat ik een live-dvd van Nitin Sawhney had gezien. Die artiestenzitten weliswaar meer in de dance-hoek, maar het idee om met je muziek dewereld rond te gaan, werkte erg inspirerend.' Tussen eind 2003 en eind 2005reisde Bløf naar Kenia, Nigeria, Turkije, Cuba, Portugal, Argentinië,India, Bhutan, Japan, Australië, Ierland, Rusland en de VS, waar (in deNewyorkse studio Electric Lady) opnieuw werd samengewerkt met Adam Duritzvan Counting Crows. Die laatste ontmoeting leverde het nummer Wennen AanSeptember op. Slager: 'Dat was het makkelijkste van de reeks. We kendenAdam al, werkten in een moderne studio zoals we die ook in Nederland kennenen hebben muzikaal gezien zó veel met de Counting Crows gemeen, dat wesnel konden werken.'

Het verliep niet overal zo soepel. Op Cuba ontmoetten zij de beroemdezanger Eliades Ochoa (bekend van Ry Cooders Buena Vista Social Club). Deeerste afspraak met de trotse, bejaarde Cubaanse superster verliep bepaaldongemakkelijk. Drummer Norman Bonink: 'Hij sprak geen Engels en wij geenSpaans. Hij kwam binnen, sloeg zijn armen over elkaar en keek ons aan meteen blik van: wat moeten jullie van me? Later hoorden we dat hij financieelnogal ongunstig uit een aantal eerdere samenwerkingen was gekomen. Gelukkigontdooide hij toen we muziek gingen maken.' Slager: 'We zijn hem tot hetafscheid plechtig blijven aanspreken met Mister Ochoa.'

Maar dat was nog peanuts vergeleken met Bhutan, waar Bløf samenwerktemet zanger/muzikant Jigme Drukpa. Slager: 'Nergens was het muzikalecultuurverschil zo groot als daar. Alle muziek is er a-ritmisch ena-tonaal. Maar wat wás het een ervaring. We hebben opgetreden op een pleinin de hoofdstad Thimphu en een nummer opgenomen in een oud provinciehuis.Een soort tempel.'

Of neem Japan, waar de droom van drummer Norman Bonink uitkwam (eensamenwerking met de traditionele taiko-drumgroep Kodo), maar Slager naareigen zeggen 'niet zo lekker in zijn vel zat' en zich soms 'de hoofdpersoonuit de film Lost In Translation voelde'. Of Nigeria, waar Bløf optrad inFemi Kuti's club The New African Shrine, middenin een voor westerlingenlevensgevaarlijke probleemwijk. De band moest er in een zwaarbewapendkonvooi naar toe worden begeleid, om vervolgens te worden omarmd door eenpubliek dat nog nooit een westerse rockband gezien had.

Slager: 'De enige keer dat we serieus in de problemen kwamen was inIndia, waar we in een tempel zouden opnemen met Indiase muzikanten op ondermeer tabla en sitar. We hadden vergunningen geregeld, maar ontdekten alsnel dat dat in India niet zoveel betekent. Dat herhaalde zich een paarkeer, tot we serieus in tijdnood kwamen. Achteraf is het eigenlijk eenwonder dat we dat maar één keer echt hebben meegemaakt.'

Het was tevens de enige keer dat ze zich even, héél even, een stellompe Hollanders voelden, die tegen een leuk exotisch achtergrondje hunwesterse 'ding' kwamen doen. Slager: 'In sommige landen, zoals Bhutan,waren we zo ontzettend welkom dat we er versteld van stonden. Alleen inIndia moesten we pushen toen het mis dreigde te lopen. Maar uiteindelijkwas ook die reis heel vruchtbaar: ik heb ontzettend veel geleerd over deIndiase muziektraditie.'

De jongens van Bløf hebben gelachen, gezongen, gewanhoopt en gekibbeld,zoals alle vrienden die samen op wereldreis gaan. Zegt Slager. 'Achterafbaal ik maar van één ding: dat ik door dat gedonder in India de Taj Mahalniet heb gezien.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden